|
|
Μια στιγμή... |
Αυτή ήταν μια συλλογή διηγημάτων που είχε γίνει μέσω του περιοδικού Metal Invader (περιοδικό για μουσική χέβι μέταλ, για όσους δεν το ξέρουν) το οποίο δεν κυκλοφορεί πλέον.
Το βιβλίο περιλάμβανε, μάλιστα, και αρκετές πολύ συμπαθητικές εικόνες στο εσωτερικό. Παραθέτω δύο από αυτές:
Το βρήκα πρόσφατα σ’ένα παλαιοπωλείο. Το οπισθόφυλλο είναι κενό: λέξη δεν γράφει. Και ούτε καν το copyright δεν έχει στην πρώτη σελίδα. Ναι, το βιβλίο είναι τόσο παλιό.
Ακολουθεί μια σελίδα από το εσωτερικό–
Φαίνεται ότι είναι παλιό, δεν φαίνεται;
Αλλά μ’αρέσουν τα εξώφυλλα σαν αυτό πολύ περισσότερο από κάτι άλλα σύγχρονα εξώφυλλα. Έχει τρομερό στιλ!
(Όλα τα Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα (από 1 έως 29) πρωτοεμφανίστηκαν στο παλιό blog: http://skiodi-paralipomena.tumblr.com)
Χτες τελείωσα το Fire & Blood (για το οποίο έχω ήδη γράψει), και ήταν όντως από τα καλύτερα πράγματα που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Επίσης, είναι, κατά τη γνώμη μου, το καλύτερο βιβλίο που έχει γράψει ο Martin τα τελευταία χρόνια. Έχει τον ίδιο ενθουσιασμό και την ίδια καταιγιστική πλοκή και παιχνιδιάρικη δημιουργικότητα όπως και τα πρώτα βιβλία του A Song of Ice and Fire. Το μόνο που με δυσαρέστησε στο Fire & Blood είναι ότι τελείωσε, γαμώτο... και τώρα τι θα διαβάσουμε;
Σύντομα θα ακολουθήσει βιβλιοκριτική για το Fire & Blood, κατά πάσα πιθανότητα.
Πρόσφατα έλαβα από δύο διαφορετικά media ένα παρόμοιο μήνυμα. Ήταν κάποιος που μου ζητούσε να διαβάσω αυτά που γράφει και να του δώσω συγγραφικές συμβουλές. Ίσως να ήταν το ίδιο άτομο με διαφορετικά ψευδώνυμα, ίσως να ήταν διαφορετικά άτομα· συμβαίνουν και παράξενες συμπτώσεις μέσα σε μικρά χρονικά διαστήματα, είναι γνωστό.
Δεν ξέρω πόσοι ακριβώς διαβάζουν Σκιώδη Παραλειπόμενα, αλλά, όπως και νάχει, σκέφτηκα ότι ίσως θα ήταν καλά να γράψω εδώ μια διευκρίνιση για οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο:
Έχω γράψει κάποια άρθρα για τη λογοτεχνική γραφή τα οποία μπορεί να φανούν χρήσιμα σε συγγραφείς. Μπορείτε να τα βρείτε όλα εδώ. Και κάθε καινούργιο άρθρο "Περί Γραφής" που θα γράφω, πάλι εκεί θα εμφανίζεται· οπότε, αυτή είναι γενικά μια πλήρης λίστα. Τα άρθρα αυτά τα γράφω απλά επειδή αισθάνομαι πως ξέρω κάτι το οποίο θα ήθελα να μοιραστώ. Διότι... γιατί όχι; Αν μπορείς να μοιραστείς κάτι χρήσιμο, μοιράσου το. Αυτή είναι η νοοτροπία μου.
Αλλά δεν δίνω προσωπικές συμβουλές σε συγγραφείς. Δυστυχώς, δεν μπορώ να διαβάσω το βιβλίο σου και να σου πω την άποψή μου γι’αυτό. Ούτε μπορώ να δεχτώ βιβλία σταλμένα ταχυδρομικά ή να κάνω ανταλλαγές τύπου διάβασέ-με-για-να-σε-διαβάσω. Αν κάποιος με διαβάζει, με διαβάζει επειδή γουστάρει, χωρίς καμία "υποχρέωση" από οποιαδήποτε μεριά.
Αν θέλεις να μου στείλεις κάποιο link για να κατεβάσω το βιβλίο σου από κάπου στο Διαδίκτυο, μπορείς πάντα να μου το στείλεις. Μάλλον θα το κατεβάσω (εκτός αν είναι virus ή τίποτα άλλο ύποπτο). Όμως δεν μπορώ να υποσχεθώ ότι θα το διαβάσω κιόλας. Ίσως να το διαβάσω, ίσως όχι. Τίποτα δεν αποκλείεται.
Μπορεί να σου γράψω και "συμβουλές" για το βιβλίο; Η πιθανότητα να συμβεί αυτό είναι γύρω στο 0,0012%. Δηλαδή, ψιλοαποκλείεται.
Όταν με έριξαν σ’αυτό τον κόσμο δεν μου έδωσαν άπειρο χρόνο, επομένως έχω την ανώμαλη τάση να κάνω κυρίως τα πράγματα που μου αρέσουν περισσότερο.
Επιπλέον, αν είσαι συγγραφέας, δεν νομίζω πως ο καλύτερος τρόπος να μάθεις να γράφεις είναι με το να σου δίνουν "συμβουλές". Ο καλύτερος τρόπος να μάθεις είναι γράφοντας και διαβάζοντας διάφορα πράγματα, λογοτεχνικά και μη. Μπορείς, επίσης, να διαβάζεις άρθρα για τη συγγραφή που ίσως να σε βοηθήσουν, αλλά πάντα πρέπει να έχεις υπόψη σου τι θέλεις να κάνεις εσύ, όχι ο αρθρογράφος. Είναι πολύ καλύτερο αυτό απ’το να έχεις από πάνω σου κάποιον που να σου λέει τι είναι "σωστό" και τι είναι "λάθος". Το σωστό και το λάθος είναι κάτι που πρέπει να το ανακαλύψεις.
Αυτή τη φορά η Ωρόρα είχε βάλει μέσα στο βιβλίο και παλιές ασπρόμαυρες εικόνες από το Weird Tales. Καθόλου άσχημα.
176η σελίδα από τις 182
Επίσης . . .
Επιλογές Οκτωβρίου (6/10)
Jon Ching (παράξενη τέχνη) — Busy Bodies (φιλμ μικρού μήκους) — Διαλυμένα αυτοκίνητα στο Λονδίνο του ’90 — Το Μικρό Βιβλίο της Ειρήνης (1970) — Walter Simonson (φανταστική τέχνη) — Kelly Freas & Star Trek — Virgil Finlay & A. Merritt — Mick Farren (1943 - 2013) (ροκ μουσικός, συγγραφέας φαντασίας) — Panic (φιλμ μικρού μήκους – 1979) — Οι μύθοι του La Fontaine με εικόνες του Percy J. Billinghurst — Boris Artzybasheff (τέχνη, οι Μύθοι του Κόσμου) — Adventures of Monsieur De Mailly του David Lindsay (1876-1945) — Styrbiorn the Strong, του E. R. Eddison (1882-1945) — 10 νοτιοκορεάτικες ταινίες επιστημονικής φαντασίας — Bastardica (μπασταρδεύοντας γραμματοσειρές) — Wyrd Daze (περιοδικά, δωρεάν)
Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber
Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.
Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.
Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.
Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...
Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)
Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX
