Διάφοροι, ανάμεσα στους οποίους και αρκετοί γνωστοί συγγραφείς φαντασίας, θεωρούν ότι το worldbuilding, το να πλάθεις φανταστικούς κόσμους, είναι κάτι το άχρηστο, ίσως και παιδαριώδες. Προσωπικά διαφωνώ. Πιστεύω ότι κι αυτό είναι μια μορφή τέχνης, αν και μια τέχνη που έχει εξελιχτεί τις τελευταίες δεκαετίες, όχι σαν τις άλλες που υπάρχουν από πιο παλιά. Έχω γράψει κι ένα ολόκληρο άρθρο για το θέμα πριν από κάμποσο καιρό (αλλά ακόμα με βρίσκει σύμφωνο).

Παρ’όλ’ αυτά δεν κάθομαι ποτέ να φτιάξω έναν ολόκληρο φανταστικό κόσμο. Σοβαρά. Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε μία φορά που να το έχω κάνει.

Μα τι λες; μπορεί κάποιος να απορήσει. Έχεις παλαβώσει τώρα, στη “γεροντική” σου ηλικία; Το Θρυμματισμένο Σύμπαν από μόνο του είναι τόσοι κόσμοι – χωρίς να υπολογίζει κανείς και τους άλλους!

Κι όμως. Ποτέ δεν κάθομαι να φτιάξω έναν ολόκληρο φανταστικό κόσμο κάνοντας απλά και μόνο αυτό – δηλαδή, χάρτη, περιγραφή περιοχών, και τα λοιπά. Δεν είναι κάτι που με τραβά. Παρότι λατρεύω το worldbuilding. Όλοι οι κόσμοι μου εξελίσσονται μέσα από τις ιστορίες που γράφω. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να φτιάξω αλλιώς φανταστικό κόσμο. Έχω απλά μερικές βασικές αρχές, έναν βασικό χάρτη, και μετά... τα πάντα εξελίσσονται με κβαντικό τρόπο. Δε θα αισθανόμουν παρακινημένος να φτιάξω έναν κόσμο στατικά, απλά και μόνο ως έργο τέχνης και να τον έχω εκεί. Χωρίς να υποτιμώ καθόλου κάποιον που θα έκανε κάτι τέτοιο. Χρειάζομαι πάντα κάτι να με παρακινεί, να βάζει ερωτηματικά στο μυαλό μου τα οποία πρέπει να απαντήσω – όπως: τι είναι πέρα από αυτά τα βουνά; τι είναι αυτή η πόλη εκεί πλάι στον ποταμό; τι κρύβεται μέσα στο δάσος; γιατί αυτό το κράτος έχει εξαπλωθεί ώς εκεί και όχι παραπέρα; Μέσα από την ιστορία μού δημιουργούνται αυτά τα ερωτηματικά. Μου δημιουργούνται ερωτηματικά και για πολύ πιο λεπτομερειακά πράγματα, όπως για νοοτροπίες οικογενειών και φυλών, για παρωνύμια, για την εμφάνιση καταστημάτων, δρόμων, συνοικιών – οτιδήποτε. Και απαντάω σε όλα καθώς προκύπτουν μέσα στην ιστορία, και τα σημειώνω, και έτσι δημιουργείται ο κόσμος, η μια ψηφίδα κατόπιν της άλλης.

Κι όταν γυρνάω πίσω, για να κοιτάξω κάτι που μου χρειάζεται για μια καινούργια ιστορία η οποία διαδραματίζεται σ’ένα παλιότερο σκηνικό, πάντα παθαίνω την πλάκα μου. Νομίζω ότι το σκηνικό ήταν ήδη εκεί, ότι προϋπήρχε και με περίμενε να το ξανασυναντήσω. Κι αυτό είναι καθαρή μαγεία. Σε στέλνει αλλού.

Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που αγαπώ τόσο το worldbuilding. Δεν υπάρχει τίποτα, πουθενά, σε καμιά άλλη μορφή τέχνης, που να μπορεί να συγκριθεί μ’αυτό. Ένας καλοφτιαγμένος φανταστικός κόσμος σού δίνει μια αίσθηση άπειρης πολυπλοκότητας, άμεσης πραγματικότητας, και απεριόριστης δυνατότητας για πολλές ακόμα ανακαλύψεις, είτε έχει το μέγεθος ενός μπουκαλιού είτε είναι δέκα φορές μεγαλύτερος από τη Γη.

Θυμάμαι που παλιότερα έβρισκα πολλά βιβλία φαντασίας σε παλαιοβιβλιοπωλεία. Ήταν ή μεταχειρισμένα ή παρμένα από στοκ, βιβλία που είχαν ξεμείνει σε αποθήκες. Αλλά ήταν πολλά. Τα έβρισκα με το σωρό. Και αναφέρομαι κυρίως σε ξενόγλωσσα βιβλία φαντασίας. Τα συναντούσες σε παλαιοβιβλιοπωλεία, τα συναντούσες σε τυχαία περίπτερα, τα συναντούσες ακόμα και σε πάγκους μικροπωλητών. Τα συναντούσες σε Αθήνα και τα συναντούσες και σε επαρχία. Κάπως, κατέληγαν εκεί. Δεν ξέρω πώς, αλλά μου άρεσε. Μου άρεσε να τα βρίσκω· ήταν μια ανακάλυψη.

Μετά, ξαφνικά, εξαφανίστηκαν. Ελάχιστα βρίσκω πλέον· σχεδόν κανένα, ουσιαστικά. Και αναρωτιέμαι γιατί.

Το μόνο που μπορώ να υποθέσω είναι ότι κάποιος κεντρικός προμηθευτής, που έφερνε διάφορα ξενόγλωσσα βιβλία και μαζί έφερνε κι αυτά, τώρα ή έχει βαρέσει φαλιμέντο τελείως ή έχει κόψει πολύ αυτά που φέρνει – φέρνει μόνο όσα είναι απόλυτα σίγουρος ότι θα πουληθούν, κι ανάμεσα σ’αυτά δεν είναι και τα βιβλία φαντασίας...

Δεν ξέρω τι διάολο άλλο μπορείς να υποθέσεις. Μια άλλη υπόθεση είναι πως υπήρχε κάποιο στοκ το οποίο τελικά εξαντλήθηκε. Όμως αυτή η υπόθεση δεν εξηγεί το γιατί δεν έρχονται καινούργια βιβλία που μένουν απούλητα και καταλήγουν στα παλιατζίδικα.

Τώρα, θα μου πεις, έχω ανάγκη από βιβλία; Βασικά, όχι. Έχω μαζέψει τόσα βιβλία (παλιότερα και νεότερα) και τόσα ηλεκτρονικά βιβλία που είμαι καλυμμένος γι’αυτή τη ζωή και για δύο ακόμα.

Ωστόσο, μ’αρέσει πάντα να βρίσκω απρόσμενους θησαυρούς σε παλαιοβιβλιοπωλεία. Όπως είπα, είναι μια ανακάλυψη. Η εμπειρία είναι που μετράει – το γουστάρισμα απ’την όλη φάση – πιο πολύ από το βιβλίο το ίδιο πολλές φορές.

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

Καθάριζα κάτι ντουλάπια και έτυχε να βρω τους χάρτες ενός φανταστικού κόσμου. Είναι κάτι χάρτες που είχα φτιάξει όταν ήμουν μικρός. Και είναι δεκάδες, όχι ένας και δύο. Υπάρχει ένας γενικός χάρτης ολόκληρου του κόσμου χωρισμένος σε περιοχής, και μετά υπάρχουν χάρτες για την κάθε περιοχή.

Οι χάρτες είναι πολλοί, αλλά δεν είχα σκεφτεί ουσιαστικά τίποτα για όλες αυτές τις περιοχές τότε. Δεν είχα σκεφτεί τι κάνει την καθεμία ξεχωριστή. Τα πάντα ήταν απλά χάρτες: πόλεις και ποτάμια και δάση και βουνά και δρόμοι. Μου φαίνεται λιγάκι αστείο τώρα. Χωρίς κάποιο συγκεκριμένο “χρώμα” κανένας φανταστικός κόσμος δεν μπορεί να είναι ζωντανός. Όλα αυτά μοιάζουν με μια εξάσκηση στην άσκοπη φανταστική γεωγραφία.

Ωστόσο, ακόμα και η άσκοπη φανταστική γεωγραφία έχει τη γοητεία της.

Αυτός είναι ο χάρτης ολόκληρου του κόσμου…

…κι αυτοί είναι δύο επιμέρους χάρτες.

Δεν έχουν πλάκα;

(Δυστυχώς γυαλίζουν λιγάκι· φταίει το φλας.)

Αρκετοί συγγραφείς έχουν διάφορες ιδέες αλλά δεν ξέρουν πώς να ξεκινήσουν να γράφουν. Αναρωτιούνται πώς να τα χρησιμοποιήσουν όλα αυτά μέσα σε μια λογοτεχνική ιστορία. Το πρόβλημα συνήθως είναι πως οι ιδέες από μόνες τους, οσοδήποτε καλές κι αν είναι, δεν φτάνουν. Για να υπάρξει ιστορία πρέπει να υπάρχει και σύγκρουση. Χωρίς να γίνεται κάποια σύγκρουση μέσα στην αφήγηση, ή και περισσότερες από μία συγκρούσεις, δεν μπορείς να γράψεις.

Στο μυαλό πολλών, ακούγοντας σύγκρουση, έρχονται ακραία πράγματα, όπως μάχες ή τρομεροί διαπληκτισμοί. Η σύγκρουση μέσα στην αφήγηση δεν χρειάζεται να είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ένα μυστήριο που ένας βασικός χαρακτήρας πρέπει να λύσει, γιατί τον αφορά άμεσα, είναι σύγκρουση· είναι ο χαρακτήρας εναντίον του μυστηρίου. Μια επικίνδυνη περιοχή που ο χαρακτήρας πρέπει να διασχίσει είναι σύγκρουση· είναι ο χαρακτήρας εναντίον της επικίνδυνης περιοχής.

Αυτό είναι πάντα σημαντικό να το θυμούνται όλοι όσοι γράφουν. Είναι πολύ εύκολο να πέσεις στην παγίδα τού να μην έχεις καμία σύγκρουση και, ως συνέπεια, να μην έχεις τι να γράψεις, πώς να συνεχίσεις, ή πώς να ξεκινήσεις.

Υπάρχουν εξαιρέσεις; δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κανείς. Ναι, κάποιες εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά συνήθως όχι σε περιπετειώδεις αφηγήσεις. Για παράδειγμα, το ταξιδιωτικό μυθιστόρημα που δεν είναι περιπετειώδες μπορεί να περιγράφει διάφορες περιοχές από τις οποίες περνά ο βασικός χαρακτήρας, και μόνο αυτό. Είναι μια περιγραφή των περιοχών. Ένα άλλο παράδειγμα θα μπορούσε να είναι ένα μυθιστόρημα που περιγράφει μια ερωτική σχέση από την αρχή ώς το τέλος της χωρίς να υπάρχουν εξάρσεις ή συγκρούσεις. Ή ένα μυθιστόρημα που περιγράφει μια κοινωνική κατάσταση.

Αλλά αυτές οι ιστορίες είναι λιγάκι στατικές, και δεν αισθάνεσαι να σε προσελκύουν να τις γράψεις ή να τις διαβάσεις. Όχι, τουλάχιστον, αν θέλεις κάτι πιο περιπετειώδες από την αφήγηση. Και η λογοτεχνία, όπως έχω γράψει κι άλλου, είναι εκ φύσεως υπερβατική, ακόμα κι όταν εστιάζεται σε κοινότοπες κοινωνικές καταστάσεις.

Αν δεν έχεις σύγκρουση, δεν έχεις ιστορία. Απλά περιγράφεις ένα επεισόδιο ή κάτι το στατικό – όπως τι έγινε σε μια συγκέντρωση, ή πώς είναι ένας κήπος. Είναι μια λογοτεχνική μορφή κι αυτή, σίγουρα, αλλά δεν είναι ιστορία, δεν είναι παραμύθι.

Ο Μάγος των Αθηνών.

Μυστηριακές Οντότητες