17 / 10 / 2019
Και σχετικά πάλι με την Tanith Lee, την οποία ανέφερα τις προάλλες... Έριχνα μια ματιά και σε κάποια μη λογοτεχνικά πράγματα που έχει γράψει, και, απ’όσα έλεγε, φαίνεται να ήταν από τους συγγραφείς που πραγματικά γουστάρουν αυτό που κάνουν και δεν φοβούνται να το πουν. Καμία σχέση με πολλούς σύγχρονους συγγραφείς φαντασίας που βλέπεις να διατυπώνουν για τη συγγραφή απόψεις τύπου “It’s just a job, man”, όπως σκουπιδιάρης, υπάλληλος σε σουπερμάρκετ, ταξιτζής... αν και, εεεεε, χμμμμ, μ’αυτά τα επαγγέλματα (που, σημειωτέον, δεν τα αναφέρω καθόλου υποτιμητικά) μπορείς να βγάλεις και κανένα φράγκο παραπάνω συνήθως. Αλλά, ξέρεις, ουσιαστικά, It’s just a job, man, τίποτα το ιδιαίτερο, σαν να λαδώνεις μηχανές ένα πράμα, δεν χρειάζεται να αισθάνεσαι τίποτα, το να αισθάνεσαι είναι απαγορευμένο. Λες και αν πουν ότι αισθάνονται κάτι φοβούνται ότι θα τους εκτελέσουν ή θα τους κατακρίνουν. Γιατί – λογική του συστήματος – η δουλειά πρέπει να είναι κάτι που δεν σου αρέσει. Αν σου αρέσει, δεν μπορεί να είναι δουλειά. Σωστά;
Λάθος.
Τότε είναι πραγματική Δουλειά.
Και μετά απορούμε γιατί διαβάζουμε σύγχρονα βιβλία και νιώθουμε κάτι να λείπει. Δε θάπρεπε να απορούμε.
Ευτυχώς υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Βλέπε προς Sea of Ghosts, για παράδειγμα, που τελευταία διαβάζω μαζί με το Birthgrave, κοντεύω να το τελειώσω, και γινόταν ολοένα και καλύτερο και πιο ευφάνταστο με κάθε γαμημένη παράγραφο που διάβαζα.
15 / 10 / 2019
Τι να σχολιάσεις εδώ; Είναι απλά... μαγικό.
Το μόνο, ίσως, που μπορείς να σχολιάσεις είναι η παράξενη συγχρονικότητα ότι, χωρίς να το σκεφτώ, ανάρτησα τις Μυστηριακές Οντότητες (15) στις 15 του μηνός.
Μυστηριακές Οντότητες
14 / 10 / 2019
Διαβάζω αυτές τις μέρες το Birthgrave της Tanith Lee. Έχω τελειώσει περίπου τα 3/4 του βιβλίου, και καταλαβαίνω γιατί κάποιοι το θεωρούν ψιλοκλασικό. Έχει μια ονειρική αίσθηση που δεν συναντάς συχνά, και είναι και αρκετά μεγάλο για την εποχή του – μια εποχή που τα βιβλία φαντασίας ήταν, κατά κανόνα, μικρά, όπως τώρα είναι, κατά κανόνα, μεγάλα. Μου θυμίζει επίσης το Kushiel’s Dart της Jacqueline Carey... για κάποιο λόγο· γιατί, ουσιαστικά, δεν μοιάζουν, ούτε στη θεματολογία ούτε στο ύφος. Οι μόνες ομοιότητες είναι ότι είναι και τα δύο γραμμένα από γυναίκες, ότι είναι σε πρώτο πρόσωπο, και ότι η ηρωίδα είναι επίσης γυναίκα. Αλλά δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι υπάρχει “θηλυκή” γραφή ή “αντρική” γραφή.
Το Birthgrave είναι πολύ καλό, γεμάτο παράξενες περιπέτειες και μυστήρια· από εκείνα τα μυθιστορήματα που παρουσιάζουν μια ολόκληρη ζωή – και έχει και δύο συνέχειες.
Το μόνο μου παράπονο είναι ότι θα ήθελα και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες να έχουν περισσότερη ζωή. Όχι πως δεν έχουν αρκετή ζωή, αλλά κάπου-κάπου μοιάζουν σαν σκιές. Σαν να μην τους δίνεται αρκετή σημασία ώστε να τονιστεί η προσωπικότητά τους.
Μέχρι στιγμής δεν είχα διαβάσει Tanith Lee· μόνο κανένα διήγημα, ίσως – αν και ούτε γι’αυτό είμαι σίγουρος· δεν θυμάμαι. Το μετανιώνω. Γράφει πολύ καλά.
12 / 10 / 2019
Καρτελάκι κρεμασμένο επάνω σε μυγοσκοτώστρα.
Γιατί έβαλαν φανατικούς του Ταραντίνο να φτιάχνουν τέτοια φονικά όργανα;
9 / 10 / 2019
Και το οπισθόφυλλο:
Και από το εσωτερικό:
(Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση.)
Αυτή η "τρελλή καλόγρηα" ακολασία πρέπει να είναι. Και με δύο λάμδα, άμα λάχει.
Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα
