(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

Στη λογοτεχνία, ποτέ μην ακολουθείς μονολιθικούς κανόνες. Ποτέ μην παύεις να πειραματίζεσαι με τα πάντα: με τη μορφή, με την ιστορία, με την αισθητική.

Η λογοτεχνία πρέπει να ξυπνά το μυαλό, και του συγγραφέα και του αναγνώστη. Αν δεν το κάνει αυτό, αν αφήνει το μυαλό να πέφτει σε αποχαύνωση, τότε δεν είναι καλή. Λογοτεχνία που της λείπει η φαντασία δεν μπορεί να είναι τίποτα περισσότερο από μέτρια.

Δεινόσαυροι και εξωγήινοι; Εξωγήινοι δεινόσαυροι και αστροναύτες; Κάτι άλλο;

Μυστηριακές Οντότητες

OK, post σχετικής γκρίνιας...

Τελευταία, το Firefox αποφάσισε ν’ακολουθήσει την τακτική που ήδη είχε ακολουθήσει το Chrome εδώ και κάποιο καιρό, να εμφανίζει ανόμοια υπογράμμιση στις λέξεις – δηλαδή, τα γράμματα που εξέχουν προς τα κάτω να σπάνε την ομοιόμορφη υπογράμμιση. Παράδειγμα: γρήγορα. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Τα γάμα και τα ρο πάνε κάτω από τη γραμμή και τη σπάνε σ’εκείνο το σημείο· φαίνεται κενό άμα προσέξεις.

Δεν μου αρέσει. Τι γίνεται αν θέλω μια κανονική, παλιομοδίτικη υπογράμμιση, βρε αδελφέ; Υποθέτω πως, από προγραμματιστικής άποψης, είναι “μαγκιά” να καταφέρεις να κάνεις κάτι τέτοιο με την υπογράμμιση. Αλλά από αισθητικής άποψης δεν με ικανοποιεί και τόσο. Είναι υποκειμενικό θέμα: σε κάποιους θα αρέσει, σε κάποιους δεν θα αρέσει.

Μπορείς να το αποφύγεις αν σώνει και καλά θέλεις; Βρήκα μόνο έναν τρόπο για να το καταφέρω. Αντί να βάλεις κανονική υπογράμμιση με <u></u>, βάλε κάτω πλαίσιο, κάπως έτσι: <span style="border-bottom:1px solid black">γρήγορα</span>.

Αυτά είναι τα δύο διαφορετικά αποτελέσματα:

Αλλά, εντάξει, αυτό λύνει το πρόβλημα αν θες οπωσδήποτε να βάλεις “κανονική” υπογράμμιση στο δικό σου website. Τι γίνεται άμα θέλεις να βλέπεις την υπογράμμιση κανονική και σε όλα τα υπόλοιπα websites;

Γιατί μας το κάνεις αυτό, Firefox;

(Αν και εξακολουθεί να είναι το καλύτερο browser στο Διαδίκτυο, το καταραμένο, και δεν θα το άλλαζα με τίποτα.)

Από καιρό σκέφτομαι να φτιάξω μια εγκυκλοπαίδεια του Θρυμματισμένου Σύμπαντος – από τότε που έγραφα τον 1^ο κύκλο, βασικά. Αλλά ακόμα δεν το έχω επιχειρήσει, και, για νάμαι ειλικρινής, αμφιβάλλω αν ποτέ θα το επιχειρήσω. Σημειώσεις, βέβαια, κρατάω συνεχώς – έχω άπειρες σελίδες με σημειώσεις. Αλλά αυτό δεν είναι εγκυκλοπαίδεια· δεν είναι πράγματα που θα μπορούσε να τα διαβάσει κανείς άλλος εκτός από εμένα και να βγάλει νόημα.

Ένα από τα προβλήματα τού να φτιάξω μια εγκυκλοπαίδεια του ΘΣ είναι ότι το ΘΣ διαρκώς εξελίσσεται, διαρκώς προσθέτω ή αλλάζω. Μια λύση ίσως να ήταν να στήσω ένα website τύπου wiki, όπου θα μπορούσα να συμπεριλαμβάνω και να επεξεργάζομαι καταχωρήσεις όποτε ήθελα. Αλλά τότε δεν θα είχα μια “κανονική” εγκυκλοπαίδεια σε μορφή βιβλίου, κι αυτό δεν μου πολυαρέσει. Επιπλέον, αν ήταν να στήσω τέτοιο site θα έπρεπε να καθίσω να γράψω τον κώδικα· όπως συνήθως, δεν θα ήθελα να πάρω κάτι έτοιμο. Κι αυτό είναι αρκετή δουλειά από μόνο του.

Εκείνο που θα μου άρεσε να φτιάξω είναι ένα πελώριο αλληλεπιδραστικό pdf (δηλαδή, που να περιλαμβάνει links).

Το πιο βασικό πρόβλημα απ’όλα, όμως, νομίζω πως είναι ότι βαριέμαι κάτι τέτοιο. Μπορώ να κάθομαι να γράφω λογοτεχνία με τις ώρες, και να μην βαριέμαι· απλά θα κουραστώ. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Μόλις έχω ξεκουραστεί, συνεχίζω πάλι. Αλλά αυτού του είδους η συγγραφή δεν είναι ίδια με τη συγγραφή εγκυκλοπαίδειας. Είναι τελείως διαφορετικά πράγματα. Απαιτεί άλλου είδους προσήλωση από εσένα. Απαιτεί να σου αρέσουν άλλα πράγματα.

Γι’αυτό κιόλας η εγκυκλοπαίδεια του ΘΣ μάλλον θα μείνει για πάντα ένα όνειρο – αν και, βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις. Εκείνο που θεωρώ πιο πιθανό ότι ίσως να κάνω είναι να γράψω ένα λεξικό του Θρυμματισμένου Σύμπαντος – δηλαδή, μια μεγάλη λίστα με λήμματα σε αλφαβητική σειρά και λίγα λόγια δίπλα στο καθένα. Αυτό μπορεί να ήταν πιο εφικτό, γιατί δεν θα απαιτούσε την ίδια προσήλωση από εμένα. Δεν μπορώ να παρατήσω τη λογοτεχνία για μια μερικούς μήνες ώστε να γράψω μια κανονική εγκυκλοπαίδεια του ΘΣ, αλλά ίσως να μπορούσα κάθε τόσο να προσθέτω ένα καινούργιο λήμμα στο λεξικό του ΘΣ μέχρι που να θεωρήσω ότι είναι (σχετικά) ολοκληρωμένα. (Απόλυτα ολοκληρωμένο, βέβαια, δεν μπορεί ποτέ να είναι, γιατί το ΘΣ διαρκώς εξελίσσεται και μεταλλάσσεται.)

Και τώρα θα μου πεις, γιατί τα γράφω αυτά; Με ρώτησε κανείς αν θα φτιάξω εγκυκλοπαίδεια του Θρυμματισμένου Σύμπαντος; Όχι, κανείς δεν με ρώτησε. Όμως ήταν κάτι που πάλι είχε έρθει στο μυαλό μου, για κάποιο λόγο, και δεν ήξερα και τι άλλο να γράψω στα Σκιώδη Παραλειπόμενα σήμερα.

Εκείνο που σίγουρα θα κυκλοφορήσει σύντομα είναι το πρώτο βιβλίο των Κρυφών Όπλων της Πόλης, μια σειρά που εντάσσεται στην ευρύτερη σειρά των Θυγατέρων της Πόλης.

Τα περισσότερα εξώφυλλα, όπως θα διαπιστώσετε, είναι παραλλαγές αναμεταξύ τους. Γιατί τα βιβλία είναι αρκετά – εννιά, αν και όχι όλα το ίδιο μεγάλα – και δεν ήθελα να φτιάξω ένα τελείως καινούργιο εξώφυλλο για το καθένα. Από την άλλη, ούτε ήθελα να έχουν μόνο ένα εξώφυλλο όπως το Αίμα των Κατοίκων της. Επομένως, έκανα αυτό που έκανα. Ένα ελαφρώς διαφορετικό όνειρο κάθε φορά. Και το πρώτο είναι κατακόκκινο.

Το The Dark Crystal: Age of Resistance πρέπει να είναι η καλύτερη τηλεοπτική σειρά φαντασίας που έχω δει τα τελευταία τρία χρόνια – και φτιαγμένη με μαριονέτες όπως η παλιά ταινία. Δεν θα περίμενες ποτέ μαριονέτες να μοιάζουν τόσο ζωντανές. Και ακόμα και τα σκηνικά είναι φτιαγμένα όπως σε κουκλοθέατρο, ή, τουλάχιστον, σε μεγάλο μέρος τους. Προσέχεις το χορτάρι στο δάσος και παρατηρείς ότι, ναι, μέχρι κι αυτό είναι ψεύτικο, είναι σκηνικό. Και η αίσθηση είναι υπέροχη. Είναι, αληθινά, μαγευτικά φτιαγμένο. Αν και, βέβαια, υπάρχουν και κάμποσα CGI· σήμερα, αυτό ήταν αναμενόμενο. Ορισμένες σκηνές δεν θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς CGI. Αλλά ο πυρήνας του The Dark Crystal: Age of Resistance είναι η μαριονέτα.

Έριξα και μια ματιά στην παλιά ταινία, The Dark Crystal, από περιέργεια, γιατί πάει πολύς καιρός από τότε που την είχα δει, και παρατήρησα ότι κι εκεί οι μαριονέτες είναι πολύ καλοφτιαγμένες, το ίδιο και τα σκηνικά, το ίδιο ακόμα και τα ειδικά εφέ. Θα μπορούσα να πω ότι δεν έχει σχεδόν τίποτα να ζηλέψει από τη σημερινή σειρά. Σχεδόν.

Η μαγεία του κουκλοθέατρου.

Αλλά το The Dark Crystal: Age of Resistance δεν είναι μόνο θέαμα. Δεν είναι μόνο για να το βλέπεις και να λες τι ωραία που τα έφτιαξαν όλ’ αυτά. Η πλοκή του είναι πυκνή, έχει συνεχώς ενδιαφέρον, και πολύ παράξενες ιδέες. Θα μπορούσα να το είχα διαβάσει και σε βιβλίο, άνετα, με τον ίδιο ενθουσιασμό.

Το τέλος μόνο μού φάνηκε λιγάκι βιαστικό. Περίμενα κάτι καλύτερα. Όχι πως απογοητεύτηκα, αλλά – περίμενα κάτι περισσότερο. Επίσης, δεν είμαι σίγουρος ότι μου άρεσε το ότι φανερά προσπαθούν να βγάλουν και δεύτερη σεζόν. Αναρωτιέμαι πώς από εδώ θα καταλήξουν στα γεγονότα της ταινίας The Dark Crystal· γιατί υποτίθεται ότι η σειρά είναι, ουσιαστικά, πρόλογος της ταινίας. Αν, πάντως, τραβήξει περισσότερο από δύο σεζόν, τότε θα ξέρω ότι μάλλον το έχουν παρακάνει.