3 / 1 / 2020
Προσοχή, γιατί αυτό το email, αν το λάβετε, δεν είναι από PayPal. Πρόκειται για κάποια κομπίνα, που όμως, σε αντίθεση με άλλες κομπίνες, είναι αρκετά αληθοφανής. Παραλίγο να την πατήσω – και εγώ είμαι πολύ καχύποπτος με κάτι τέτοια. Δεν πιστεύω τίποτα, γενικά.
Αυτό είναι το email που μπορεί να λάβεις:
Φαίνεται αρκετά αληθοφανές, έτσι; Αλλά, αν προσέξεις τον αποστολέα, θα δεις ότι έρχεται από [email protected]. Είναι δυνατόν ποτέ το PayPal να έστελνε από το mail.com;
Επίσης, αν κάνεις hover σε όλα τα links αυτού του email θα δεις ότι οδηγούν σε ένα domain σαν αυτό: https://epl.paypal-communication.com. Και πάλι, αν είναι δυνατόν το PayPal να χρησιμοποιούσε κάτι τέτοιο...
Η μαλακία είναι ότι μοιάζει αληθινό αν δεν το παρατηρήσεις προσεχτικά. Το πάτησα το link, και ευτυχώς το Firefox ήταν πιο έξυπνο από εμένα κι αμέσως μπλόκαρε τη σελίδα. Οπότε παραξενεύτηκα. False positive με το Paypal; σκέφτηκα. Σοβαρά; Και το ξανακοίταξα πιο προσεχτικά, και είδα ότι δεν μπορεί να είναι αληθινό.
Ρίξτε μια ματιά και σ’αυτά (αν και δεν τα έχω κοιτάξει αναλυτικά, φαίνεται να λένε για την ίδια κομπίνα):
● Link 1
● Link 2
● Link 3
28 / 12 / 2019
(Το κείμενο που ακολουθεί, μια ευγενική χορηγία από τα Σκιώδη Παραλειπόμενα, δεν περιλαμβάνει spoilers.)
Αναμενόμενα δεν μπορούσα να κρατηθώ μακριά από τον κινηματογράφο τώρα που έπαιζε το Star Wars: The Rise of Skywalker. Αν και η αλήθεια ήταν ότι δεν περίμενα να δω κάτι πολύ καλό. Η προηγούμενη ταινία, το δεύτερο μέρος της τριλογίας, είχε κάποια πράγματα που μου είχαν φανεί τελείως χάλια, και σκεφτόταν ότι, αν αυτό συνεχιστεί και στην τρίτη ταινία, μάλλον η κατάσταση θα πάει προς το χειρότερο. Έχω γράψει για τη δεύτερη ταινία στο παλιό blog, αλλά τώρα βαριέμαι να ψάξω να βρω το link. Αυτό, όμως, είναι το κείμενο copy/paste.
Εξαρχής δεν περίμενα ότι το The Last Jedi θα ήταν τόσο καλό όσο το The Force Awakens γιατί το έχει κάνει άλλος σκηνοθέτης. Η υποψία μου δεν αποδείχτηκε λανθασμένη. Όντως, δεν είναι το ίδιο καλό. Είχε κάποια καλά στοιχεία αλλά είχε και πάρα πολλά κακά στοιχεία. Έως και φριχτά.
Το καλύτερο σ’αυτή την ταινία είναι η πλοκή της, η οποία έχει αρκετές ανατροπές για να κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο ώς το τέλος παρότι η διάρκεια είναι γύρω στις δυόμισι ώρες. Δεν σε κουράζει καθόλου. Και είναι σπάνιο σύγχρονη ταινία να έχει τέτοια καλή πλοκή.
Τα ειδικά εφέ, φυσικά, είναι άψογα, όπως σε όλες τις σημερινές ταινίες, και ευτυχώς τα περισσότερα δεν φαίνεται να είναι εκεί μόνο για εντυπωσιασμό.
Αλλά το χειρότερο απ’όλα είναι οι διάλογοι. Είναι απαίσιοι. Κάθε φράση είναι κλισέ. Νομίζεις ότι δεν μιλάνε άνθρωποι αλλά καρικατούρες ανθρώπων. Οι κακοί λένε συνεχώς πράγματα τύπου “Είστε καταδικασμένοι!” “Καταστρέψτε αυτό το σκάφος!” “Αφανίστε τους!” “Υποτάξου στη θέλησή μου!”, και οι καλοί λένε άλλες αντίστοιχες στερεοτυπικές σαχλαμάρες και τίποτε άλλο. Με είχαν πονέσει τ’αφτιά μου. Το μυαλό μου. Ποιοι γραφούν αυτούς τους διαλόγους;
Η ηθοποιία δεν ήταν πολύ καλύτερη. Σαφώς κατώτερη απ’ό,τι στο The Force Awakens. Αλλά, βέβαια, με τέτοιους διαλόγους πώς – πώς – να είναι καλύτερη; Όταν σου ζητά το σενάριο να λες αηδίες, ε, πόσο καλά μπορείς να τις πεις; Όμως ακόμα και οι εκφράσεις ορισμένων χαρακτήρων δεν μου άρεσαν. Ο Κάιλο Ρεν, για παράδειγμα: Υποτίθεται πως η όψη του προσπαθεί να δείξει κάποια εσωτερική διαμάχη μέσα στην ψυχή του· αλλά δεν το καταφέρνει. Δεν βγαίνει πειστικό. Μοιάζει με τσαντισμένο έφηβο. Πολύ καλύτερα θα ήταν να είχε μια τελείως ουδέτερη όψη, μια μάσκα πίσω από την οποία κρύβει κάθε συναίσθημα. Θα ήταν πολύ πιο πειστικό.
Η ταινία αρχίζει με τρόπο που είναι καθαρά του εντυπωσιασμού: μια μεγάλη μάχη στο Διάστημα με πελώρια αστρόπλοια. Αλλά δεν ξέρουμε ακόμα τίποτα για το τι συμβαίνει. Επομένως, η μάχη καταντά απλά ακόμα ένα βαρετό combat porn στο Διάστημα. Και ο θάνατος εκείνης της ηρωίδας της επανάστασης για να ρίξει μερικές βόμβες δεν βελτιώνει τα πράγματα, γιατί – πάλι – δεν ξέρουμε τίποτα γι’αυτή τη γυναίκα, και ο θάνατός της μοιάζει αδιάφορος όπως ενός κομπάρσου. Ενώ οι αξιωματικοί του Πρώτου Τάγματος, σ’όλη τη μάχη, λένε συνεχώς ηλίθιες κλισέ ατάκες. Τελείως άθλιες και στερεοτυπικές.
Αυτή είναι, ίσως, η χειρότερη φάση της ταινίας: η αρχή. Μετά, ενώ η ιστορία προχωρά, τα πράγματα καλυτερεύουν καθώς η πλοκή πυκνώνει. Και, κυρίως, όπως είπα πριν, η πλοκή είναι που σώζει το The Last Jedi· αλλιώς, ούτε η Δύναμη δεν θα το έσωζε από το να είναι κάτι το τρισάθλιο. Τώρα είναι απλά μέτριο. Βλέπεται, όμως δεν μπορείς να το πεις και “καλή ταινία”.
Στην αρχή, επίσης, έχει αρκετές στιγμές με “χιούμορ” (άθλιο χιούμορ) slapstick – τελείως αταίριαστο στο Star Wars. Ευτυχώς δεν είναι πολλές αυτές οι στιγμές και, όσο η ταινία προχωρά, εξαφανίζονται. Αλλά, και μόνο που υπάρχουν, είναι απαράδεκτο.
Σε κάποια φάση, οι ήρωες πηγαίνουν σ’ένα πλανήτη-καζίνο αναζητώντας έναν τύπο εξειδικευμένο στο να σπάει κώδικες. Επάνω που τον έχουν βρει, τους συλλαμβάνουν και τους πετάνε σ’ένα κελί. Κι εκεί μέσα – όλως τυχαίως – συναντούν ένα κλεφτή που – όλως τυχαίως – ξέρει να σπάει κώδικες, και είναι, υποτίθεται, καλός σ’αυτό. Τους βγάζει αμέσως από το κελί και αρχίζει ένα τρελό κυνηγητό που νομίζεις ότι έχει βγει από κάποια άλλη ταινία, παιδική ίσως. Επίσης, δεν μπορείς να πιστέψεις ότι οι ήρωες βρήκαν τυχαία μέσα σ’ένα μπουντρούμι έναν άνθρωπο παρόμοιο μ’αυτόν που έψαχναν. Σίγουρα δεν μπορεί νάναι σύμπτωση… Σίγουρα κάτι άλλο συμβαίνει εδώ… Σωστά; Λάθος! Είναι όντως τυχαίο, όπως φαίνεται. Και είναι, ίσως, η χειρότερη στιγμή της πλοκής, η πιο κουλή, αν και ο χαρακτήρας που παρουσιάζεται – ο κλέφτης στο κελί – είναι ωραίος χαρακτήρας και ίσως νάχει ενδιαφέρον να τον ξαναδούμε στο μέλλον.
Σε γενικές γραμμές, το The Last Jedi δεν είναι σαν το The Force Awakens. Ούτε κατά διάνοια. Είναι, ωστόσο, μια μέτρια ταινία που βλέπεται άνετα χωρίς να είναι σαν τις περισσότερες ανόητες χολιγουντιανές μπαρούφες. Αρκεί να μη δίνεις και τόση σημασία στο διάλογο…
[Κλείσε πάλι, δεν σε θέλω]
Παραδόξως ίσως, το Star Wars: The Rise of Skywalker ήταν μακράν καλύτερο. Αλλά μετά πρόσεξα ότι το είχε σκηνοθετήσει ο J.J. Abrams, όπως και το πρώτο της τριλογίας, οπότε δεν θα έπρεπε να εκπλήσσομαι. Το Rise of Skywalker ήταν κι αυτό πολύ Star Wars, σαν την πρώτη ταινία, The Force Awakens. Όχι τόσο πολύ όσο το Force Awakens, αλλά και πάλι, πολύ.
Δεν έχω κανένα ιδιαίτερο παράπονο από το Rise of Skywalker. Ήταν ένα καλό φινάλε για μια τριλογία Star Wars, αν και η αλήθεια είναι ότι δεν με ενθουσίασε. Μου άρεσε χωρίς να με συναρπάσει. Δεν ξέρω γιατί. Σίγουρα δεν μπορώ να πω ότι ήταν βαρετή ταινία. Αν μη τι άλλο, δεν κατάλαβα για πότε πέρασαν οι δύο-και-κάτι ώρες θεάματος. Μπορώ να πω, μάλιστα, ότι μου φάνηκε μικρή ταινία για όλα όσα παρουσίαζε, ότι δεν χωρούσαν όλα αυτά εκεί μέσα, ότι έπρεπε κάπου να χαλαρώσει η αφήγηση και τα πράγματα να πάνε πιο ήπια. Είχα την εντύπωση ότι συνεχώς τρέχαμε χωρίς να παίρνουμε ανάσα. Μεγάλη πλοκή που χρειαζόταν, νομίζω, λίγο περισσότερο χρόνο.
Εκτός αυτού, βλέπουμε εδώ τους Τζεντάι να κάνουν κάτι εξωφρενικά πράγματα με τη Δύναμη που δεν τα είχαμε ξαναδεί σε κανένα άλλο Star Wars. Μάχονται εξ αποστάσεως. Και εννοώ (για όσους δεν έχουν δει ακόμα την ταινία) ότι ο ένας βρίσκεται στον έναν πλανήτη κι ο άλλος σ’έναν άλλο πλανήτη (!), και μονομαχούν σε μια οραματική κατάσταση σαν να είναι μεταξύ ύπνου και ξύπνιου· αλλά ορισμένα αντικείμενα, καθώς τινάζονται μέσα στη σύγκρουσή τους, μπορεί να βρεθούν από την τοποθεσία του ενός Τζεντάι στην τοποθεσία του άλλου. Τελείως ψυχεδελικό concept, τελείως γαμάτο. Μόνο ο Abrams θα μπορούσε να το βάλει εκεί, και του βγάζω το καπέλο, παρότι έμοιαζε λιγάκι περίεργο για τα δεδομένα του Star Wars.
Κατά τα άλλα, εξακολουθούν να αγνοούν τρελά τους νόμους της Φυσικής, και βλέπεις, πχ, άτομα να πηδάνε πάνω σε αεροσκάφος και να στέκονται όρθια, ή γονατιστά, εκεί ενώ αυτό πετάει με μεγάλη ταχύτητα. Αδύνατον να συμβεί, ασφαλώς. Αλλά κι αυτό είναι ένα από τα κλασικά του Star Wars, και η ταινία δεν περιλάμβανε μεγάλες ανοησίες όπως όσα είχαμε δει στο Revenge of the Sith – να πηδάνε απ’το ένα διαστημόπλοιο στο άλλο σαν να είναι κουρσάροι που πηδάνε απ’το ένα πλοίο στο άλλο, αγνοώντας βέβαια ότι μέσα στο Διάστημα δεν μπορείς να κάνεις ρεσάλτο.
Το Rise of Skywalker είναι καλή ταινία, και αρκετά προσεγμένη από διάφορες απόψεις.
Κάποια πράγματα που είχαν πλάκα ή μου φάνηκαν αξιοπερίεργα (αλλά κανένα με την κακή έννοια):
• Ο Παλπατίν επιστρέφει και είναι ο κερατάς σαν τον Μαμ-Ρα, και κάθεται σ’έναν θρόνο τόσο μαύρο και με τόσα πολλά κέρατα που φωνάζει I’m the fucking Lord of Evil. Ωστόσο, έχει πλάκα να βλέπεις κάπου-κάπου κι έναν κακό σαν τον Σκέλετορ αλλά παρουσιασμένο με τρόπο σοβαρό. Και ο τύπος φαινόταν να έχει γίνει πια εξωφρενικά πανίσχυρος: με τη Δύναμη μπορούσε να προκαλέσει παρεμβολές σ’ένα ολόκληρο σμήνος.
• Η φάτσα του Kylon Ren για κάποιο λόγο δεν μου αρέσει και τόσο για τον ρόλο του. Συνεχώς μου θύμιζε τσαντισμένο ροκά τραγουδιστή.
• Οι χαρακτήρες είχαν την τάση να πεθαίνουν αλλά – “Επ! Σας την έσκασα, παλιοκουφάλες, είμαι ακόμα ζωντανός!” Σε ορισμένες περιπτώσεις μού φάνηκε λάθος, γιατί έμοιαζε να είναι πραγματικά ψόφιοι· πώς διάολο σηκώθηκαν επάνω; Εντάξει, η Δύναμη είναι μεγάλη, τέκνον μου, εννοείται... αλλά και πάλι.
• Ο Παλπατίν έχει μαζέψει έναν τρομερά μεγάλο και δυνατό στόλο κάπου στα άκρα του Γαλαξία. Έναν στόλο ικανό να καταστρέψει τα πάντα, να πατήσει τους πάντες. Πώς ακριβώς το κατάφερε αυτό χωρίς κανείς πουθενά να μην έχει πάρει πρέφα τίποτα ώς τώρα; Εντάξει, ο Γαλαξίας είναι μεγάλος, τέκνον μου, και πολύ, πολύ μακριά...
• Κάποια κλισέ ποτέ δεν αλλάζουν. Οι καλοί πάντα πρέπει να αντιμετωπίζουν στο τέλος έναν πανίσχυρο αρχικακό μάγο που κάθεται σε θρόνο... Τσκ, τσκ, τσκ...
Όπως είπα, μου άρεσε αυτή η ταινία. Ήταν καλή. Ήταν πολύ Star Wars. Ήταν μια σωστή κατάληξη για την τριλογία. Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα μπορούσαν να είχαν κάνει κάτι καλύτερο, αν και ποτέ τίποτα δεν αποκλείεται.
(Σημειωτέον: Εδώ δεν είχαμε ηλίθιο slapstick humor.)
