Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
16 / 3 / 2020

Κρύο σήμερα. Σαν χειμώνας. Αλλά αυτό είναι φυσιολογικό για Μάρτη μήνα. Μάρτης-γδάρτης και τα λοιπά, δεν λένε;

Η Μεγάλη Πανούκλα καλά κρατεί.

Σήμερα στο σουπερμάρκετ: Σαν από σκηνικό σε βιβλίο του Ballard. Κομμάτια και θρύψαλα. Λεηλατημένα ράφια. Κάτι ζόμπια με μάσκες. (Ακόμα Απόκριες, ρε κερατάδες;) Οι υπάλληλοι να τα έχουν παίξει, και με το δίκιο τους. Ο ένας άνθρωπος να κοιτάζει τον άλλο καχύποπτα: Εσύ, ρε πούστη, το έχεις το μικρόβιο; Το έχεις;; Μακριά! Μακριά, γαμώ την πουτάνα σου!

Ούτε νερό δεν βρίσκεις· λάδι μετά βίας. Πήγα να πάρω κάτι μπισκότα που μου έλειπαν και φοβήθηκα μην τα είχαν εξαφανίσει κι αυτά. Τα βρήκα. Ή δεν τα θεωρούσαν άμεσης ανάγκης για κατάσταση fallout, ή οι υπάλληλοι είχαν κάνει το θαύμα τους.

Ευτυχώς, δεν έχουν πάρει ακόμα όλα τα κρασιά. Σκέφτομαι πάω να τα καβατζώσω – όλα – να τα βάλω στην κάβα μου, να τα έχουμε να πίνουμε πάνω από το ακρόπρωρο του πλοίου που έχει σχήμα κωλοδάχτυλου, να μεθύσουμε λιγάκι να μην τα βλέπουμε άλλο αυτά.

«Ο Καραγκιόζης και ο Υιός με την Κορόνα», από Πέμπτη έως Δεύτερα, μόλις πέσει ο ήλιος και ώς τα μεσάνυχτα. Ε ρε γλέντια...

Εντάξει, να παρθούν μέτρα ασφαλείας, δεν λέμε. Αλλά και η γελοιότητα έχει τα όριά της...

Ξέρεις μόνο για τι μετανιώνω; Ξέρεις; Μετανιώνω που δεν αγόρασα εκείνες τις μετοχές από σουπερμάρκετ. Μιλάμε για πολύ χρήμα.

 

15 / 3 / 2020

Επικίνδυνο post. Μην το διαβάσεις. Μπορεί να παίξει με το μυαλό σου.

*

Τέτοια πανούκλα, γαμώτο, από τον Μαύρο Θάνατο έχει να πέσει... Ή, μάλλον, μια παρόμοια παράνοια.

Αλλά εγώ θα σας πω μια ιστορία από παλιά.

Σ’ένα χωριό της Ελλάδας (δεν θέλω να αναφέρω όνομα, αλλά δεν είναι φανταστικό χωριό, ούτε η κατάσταση είναι φανταστική) υπάρχει ένα εκκλησάκι σε αρκετά κεντρικό σημείο του χωριού. Τώρα πλέον, απλά είναι για τους πιστούς και τους τουρίστες. Παλιότερα – πολύ προτού γεννηθώ – υπήρχε ένας μύθος που πολλοί θεωρούσαν αληθινό. Έλεγαν ότι δεν έπρεπε να περνάς από εκεί κοντά τα βράδια γιατί εμφανιζόταν το δαμαλάκι (μικρό μοσχάρι) του Άι Φου (πάλι εσκεμμένα δεν λέμε ονόματα). Ένα φάντασμα, δηλαδή. Αλλά οι πιστοί το πίστευαν και κανείς δεν περνούσε από εκεί μετά τη δύση του ήλιου, μην τυχόν και απαντήσει το δαμαλάκι του Άι Φου. Εν τω μεταξύ, ορισμένες από αυτές τις «εφιαλτικές» νύχτες, κάποιοι άλλοι δεν είχαν τέτοιους ενδοιασμούς: όπως οι πειρατές που περνούσαν από εκεί μεταφέροντας διάφορα πράγματα που δεν ήθελαν κανένας άλλος να τα δει. Οι ίδιοι που είχαν εξαπλώσει τη φήμη για το τρομερό δαμαλάκι; Ή απλά την εκμεταλλεύονταν;

Εν έτει 2020, τα ΜΜΕ κράζουν Μπου! Έπεσε πανούκλα! Οι πάντες κλείνονται στα σπίτια γεμίζοντας τις γωνίες με μακαρόνια και κονσέρβες. Fallout κατάσταση. Το τέλος του κόσμου. Φοράτε μάσκες γιατί χανόμαστε! Να, σαν αυτό τον τύπο, ας πούμε:

Οι δρόμοι άδειοι. Ποιοι πειρατές περνάνε τώρα ενώ εσύ δεν είσαι εκεί για να τους δεις;

Μα... είναι δυνατόν, ρε πούστη μου; Μπορεί να είναι απάτη; Μας δουλεύεις, ρε μάστορα; Αφού υπάρχουν τόσοι ασθενείς, και τόσοι νεκροί! Και το λένε και επιστήμονες, γαμώ το κέρατό μου!

Και πού το ξέρεις εσύ ότι όλα αυτά δεν είναι θέατρο; Μπορείς να τσεκάρεις κάπως όλους τους μολυσμένους; Κι αν αυτοί που είδες στο νοσοκομείο ήταν ηθοποιοί; Δεν θα μπορούσαν να είναι; Πολύ εύκολος ρόλος. Κι εμένα άμα μου έσκαγαν 10.000 ευρώ και μου έλεγαν «Θα κάθεσαι ξαπλωμένος και θα ψιλοβήχεις κάπου-κάπου» ή «Θα λες ότι είσαι μολυσμένος», ίσως και να το έκανα. Δεν είναι και τόσο τραβηγμένο. Είναι; Δε χρειάζεται καν να σου βάλουν μέικ-απ για να φαίνεται ότι έχεις πληγές επάνω σου και τέτοια σιχαμερά πράγματα. Δεν είναι και κανονικός Μαύρος Θάνατος!

Μα... και οι επιστήμονες; Ε, νομίζεις τώρα ότι είναι δύσκολο να τους δωροδοκήσεις ή να τους εκβιάσεις επειδή είναι επιστήμονες; Ίσως να είναι και πιο εύκολο σε πολλές περιπτώσεις, ειδικά αν φοβούνται ότι απειλείται η «καριέρα» τους αν δώσουν αρνητική απάντηση. Επιπλέον, πολλοί απ’αυτούς μπορεί να είναι τόσο εξαπατημένοι όσο οι πολίτες, ώστε να νομίζουν πως υπάρχει αυτή η επιδημία τόσο εξαπλωμένη χωρίς οι ίδιοι να έχουν κάνει προσωπικό έλεγχο, ή χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να κάνουν προσωπικό έλεγχο.

Για δημοσιογράφους δεν συζητάω καν. Εννοείται πως είναι πανεύκολο να τους παραπλανήσεις ή να τους βάλεις στο κόλπο.

Και τι άλλο θέλεις μετά απ’αυτά; Στήθηκε το πράμα, μαδερφάκα! Έπεσε πανούκλα! Μπουουου... Γενικευμένος πανικός. Άντε, για να πουλήσουν και τα σουπερμάρκετ ό,τι είχε μείνει στις αποθήκες, να κυκλοφορήσει λίγο το χρήμα. Μην το κρατάτε όλο για τον εαυτό σας.

Και αύριο θα σου δείξουν στην τηλεόραση ότι ένας άνθρωπος αρρώστησε απρόσμενα αφρίζοντας από το στόμα κι αναποδογυρίζοντας τα μάτια, και εντός τριών ημερών είχε φυτρώσει ουρά από τα οπίσθια και είχε βγάλει δυο κέρατα κάτω από τα αφτιά, στριφτά προς το σαγόνι. Και θα το πιστέψεις; Όχι; Μοιάζει πολύ με «επιστημονική φαντασία»;

Γιατί, ρε αδελφέ; Τα άλλα τι νομίζεις ότι είναι;

Τι; Γίνομαι πολύ παρανοϊκός, λες;

Ίσως. Αλλά πες μου: πώς μπορείς να ελέγξεις ότι όλα όσα βλέπεις δεν είναι θέατρο;

(Τι είν’ αυτός ο ήχος;... Είναι ξυπνητήρι;... Όχι, σίγουρα όχι... Δεν μπορεί. Έρχεται από την ντουλάπα.)

*

Εγώ, πάντως, σε προειδοποίησα να μην το διαβάσεις αυτό το post. Μην πεις ότι δεν σε προειδοποίησα.

*

Επιστρέφοντας σε πιο κοιμισμένους δρόμους, τώρα...

Εντάξει, ρε παιδιά, να κλειστούν όλοι στις τρύπες τους μαζεύοντας όσα μακαρόνια, αναψυκτικά, και κονσέρβες μπορούν. Αλλά ώς πότε; Δυο μήνες; Τρεις μήνες; Μέχρι πότε θα είμαστε «σίγουροι» ότι ο νεο-Μαύρος Θάνατος πέρασε και έχουμε και το χάπι της σωτηρίας; Θα παραλύσουν τα πάντα μέχρι να αποφασιστεί αυτό;

Και τι θα γίνει άμα το Χάος ξαναξυπνήσει μια βραδιά και βαριέται και μας ρίξει άλλη μια τέτοια μαλακία στην περιοχή; Πάλι τα ίδια θα έχουμε;

Ε, γίνε αστροναύτης καλύτερα. Πάλι στολή θα φοράς.

*

Παρεμπιπτόντως, οι δρόμοι της Αθήνας είναι τώρα υπέροχοι για να κάνεις βόλτα. Ησυχία, πολύ λίγος κόσμος, την τελευταία φορά που βόλταρα.

Πειρατές δεν συνάντησα ακόμα. Εκτός από αυτόν που είδα στον καθρέφτη μιας βιτρίνας. Αλλά αυτός δεν ήταν πραγματικά πειρατής.

 

14 / 3 / 2020

Αυτό είναι τμήμα από αφίσα αναρχικών. Ήταν κολλημένη σε κολόνα, γι’αυτό στα πλάγια η εικόνα φαίνεται να λυγίζει περίεργα.

Νομίζω πως έχει πιάσει το... πνεύμα της εποχής. Έτσι;

 

12 / 3 / 2020

Μυστηριώδη σύμβολα κάτω από γέφυρες. Μεταδίδουν κάποιο κρυφό μήνυμα; Υποσυνείδητα, ίσως; Μολύνουν τη νόησή σου και μόνο που τα αντικρίζεις; Τα έχουν γράψει εκεί άτομα ήδη μολυσμένα από αυτό το διαβολικό νοητικό παράσιτο που φωλιάζει μέσα στην ψυχή τους; Ή είναι απλές τοιχογραφίες που τις έκανε άνθρωπος που βαριόταν φριχτά; Ήταν τυχαίες οι γραφές του, ή προήλθαν από κάποιο αινιγματικό όνειρο που ίσως ούτε ο ίδιος δεν θυμάται;

Μυστηριακές Οντότητες

 

9 / 3 / 2020

Στο προηγούμενο post είχα υποσχεθεί πως θα σας πω πώς να εξάγετε οποιονδήποτε τυχαίο αριθμό χρησιμοποιώντας ζάρια. Και αυτό θα κάνω τώρα. (Έτσι, επειδή είναι καλύτερα να ρίχνεις ζάρια απ’το να αφήνεις τα media να σου τρώνε συνέχεια τον εγκέφαλο για τον κορονο(α)ιό.)

Κατά πρώτον, πρέπει να έχεις υπόψη σου τα πολυεδρικά ζάρια. Αν όχι, τότε ρίξε μια ματιά εδώ για να μάθεις τι είναι.

Μπορείς, βέβαια, να εξάγεις οποιονδήποτε τυχαίο αριθμό και με απλά εξάπλευρα ζάρια (θα καταλάβεις γιατί) αλλά τα πολυεδρικά βοηθάνε – πολύ.

Η πιο απλή περίπτωση είναι η εξής: Θέλεις μια κλίμακα που δεν υπάρχει σε κανένα γνωστό ζάρι. Πχ, από το 1 έως το 9. Τι κάνεις; Ρίχνεις ένα δεκάπλευρο ζάρι κι αν φέρει 10 το ξαναρίχνεις. Παρομοίως, αν θέλεις έναν αριθμό από το 1 έως το 17, ρίχνεις ένα εικοσάπλευρο ζάρι κι αν φέρει 18+ το ξαναρίχνεις.

Μα, αυτό είναι «σωστό» ως μέθοδος; Απόλυτα σωστό είναι, γιατί ο κάθε αριθμός έχει τις ίδιες πιθανότητες να προκύψει, ασχέτως αν ξαναρίχνεις για να βγάλεις έξω τους άχρηστους αριθμούς.

Υπάρχουν, όμως, και πιο πολύπλοκες περιπτώσεις. Ας πούμε ότι θέλεις αριθμό από το 1 ώς το 40. Τι κάνεις; Το 40 είναι πολλαπλάσιο του 20. Άρα θες δύο φορές ένα εικοσάπλευρο ζάρι, έτσι; Αν όμως ρίξεις δυο εικοσάπλευρα ζάρια και τα προσθέσεις, εκτός του ότι δεν θα πάρεις ποτέ αριθμό 1, δεν είναι ίσες οι πιθανότητες να έρθουν όλοι οι αριθμοί. Οι αριθμοί γύρω από το 10 έχουν τρομερά μεγαλύτερες πιθανότητες να προκύψουν σε σχέση με αυτούς στα άκρα, γύρω από το 2 και το 40.

Μπορείς, όμως, να κάνεις το εξής: Ρίχνεις μαζί ένα εξάπλευρο ζάρι και ένα εικοσάπλευρο. Αν το εξάπλευρο φέρει από 1 έως 3, τότε ισχύει το αποτέλεσμα του εικοσάπλευρου. Αν το εξάπλευρο φέρει από 4 έως 6, ισχύει το αποτέλεσμα του εικοσάπλευρου συν 20. Έτσι, δημιουργείς τυχαίο αριθμό από 1 έως 40, και οι πιθανότητες είναι ίδιες να προκύψει ο κάθε αριθμός. Γιατί; Επειδή, σύμφωνα με τους νόμους των πιθανοτήτων, για να προκύψει ο κάθε αριθμός χρειάζεσαι ένα στα δύο (1/2) και ένα στα είκοσι (1/20). Όταν έχουμε «και» σημαίνει πολλαπλασιασμός των πιθανοτήτων, άρα: 1/2 * 1/20 = 1/40. Ο κάθε αριθμός έχει πιθανότητα ένα στα σαράντα να προκύψει – όπως πρέπει.

Παρομοίως μπορείς να εξάγεις και πιο δύσκολες περιπτώσεις αριθμών. Πχ, από 1 έως 36. Χρειάζεσαι ένα δωδεκάπλευρο ζάρι και ένα εξάπλευρο. Αν το εξάπλευρο φέρει 1-2, τότε ισχύει το αποτέλεσμα του δωδεκάπλευρου. Αν φέρει 3-4, τότε δωδεκάπλευρο + 12. Αν φέρει 5-6, τότε δωδεκάπλευρο + 14.

Δηλαδή, σε όλες τις περιπτώσεις χρειάζεσαι ένα ζάρι που σου δίνει τον απλό αριθμό και ένα ζάρι-μπαλαντέρ που σου δίνει τα πολλαπλάσια.

Δες ένα ακόμα πιο πολύπλοκο παράδειγμα (που δεν είναι και τόσο πολύπλοκο αν καταλάβεις την όλη λογική που περιγράφω). Ας πούμε ότι θες να πάρεις αριθμό από 1 έως 36 χρησιμοποιώντας μόνο εξάπλευρα ζάρια. Το ένα ζάρι είναι ο κανονικός αριθμός, το άλλο ο μπαλαντέρ. Κι ακολουθείς τον εξής πίνακα (αριστερή στήλη το αποτέλεσμα του μπαλαντέρ, δεξιά ο αριθμός που προσθέτεις στο κανονικό ζάρι – πάντα πολλαπλάσιος του 6).

1 => 0
2 => +6
3 => +12
4 => +18
5 => +24
6 => +30

Με αυτό τον τρόπο δημιουργείς τυχαίο αριθμό από 1 έως 36 χρησιμοποιώντας μόνο εξάπλευρα ζάρια. Η πιθανότητα να έρθει ο κάθε αριθμός είναι 1 στα 36, γιατί: 1/6 * 1/6 = 1/36.

Και τι γίνεται αν θέλουμε, πχ, αριθμό από το 1 έως το 43; Μπορείς αυτόν να τον εξάγεις έτσι;

Ορισμένες φορές ωφελεί να είσαι πιο απλός. Ρίχνεις ένα εκατοστάπλευρο ζάρι και το διαιρείς δια δύο (στρογγυλοποίηση πάντα προς τα πάνω), παίρνοντας έτσι αριθμό από 1 έως 50. Αν έρθει πάνω από 43, απλά ξαναρίχνεις.

Το πώς φτιάχνεις εκατοστάπλευρο ζάρι είναι αρκετά γνωστό (μπορείς να το βρεις εύκολα και στο Διαδίκτυο) αλλά για όσους δεν ξέρουν: Ρίχνεις δύο δεκάπλευρα ζάρια, θεωρώντας πως το ένα είναι οι δεκάδες και το άλλο οι μονάδες. Οπότε αν το ένα δείξει 3 και το άλλο 8, έχεις αποτέλεσμα 38. Αν και τα δύο δείξουν 0 (10), έχεις αποτέλεσμα 100.

Πώς, όμως, μπορείς να εξάγεις τεράστιους τυχαίους αριθμούς; Πχ, από το 1 ώς το 1345;

Κατά πρώτον, μπορείς να φτιάξεις ζάρι με χίλιες πλευρές όπως και με εκατό πλευρές. Ρίχνεις 3 δεκάπλευρα ζάρια απλώς. Επομένως, έχεις αριθμό από 1 έως 1000, εύκολα. Για να πας μέχρι το 2000, χρειάζεσαι ένα ζάρι-μπαλαντέρ. Αν αυτό το ζάρι φέρει, πχ, μονά, έχεις +0· αν φέρεις ζυγά, έχεις +1000. Ρίχνεις έτσι ένα ζάρι με 2000 πλευρές, κι αν φέρεις πάνω από 1345, ξαναρίχνεις.

Με αυτή τη μέθοδο μπορείς να πάρεις οποιονδήποτε τυχαίο αριθμό χρησιμοποιώντας απλά, πολυεδρικά ζάρια.

 

137η σελίδα από τις 182

Προηγούμενη σελίδα

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Επιλογές Οκτωβρίου (6/10)


Jon Ching (παράξενη τέχνη) — Busy Bodies (φιλμ μικρού μήκους) — Διαλυμένα αυτοκίνητα στο Λονδίνο του ’90 — Το Μικρό Βιβλίο της Ειρήνης (1970) — Walter Simonson (φανταστική τέχνη) — Kelly Freas & Star Trek — Virgil Finlay & A. Merritt — Mick Farren (1943 - 2013) (ροκ μουσικός, συγγραφέας φαντασίας) — Panic (φιλμ μικρού μήκους – 1979) — Οι μύθοι του La Fontaine με εικόνες του Percy J. Billinghurst — Boris Artzybasheff (τέχνη, οι Μύθοι του Κόσμου) — Adventures of Monsieur De Mailly του David Lindsay (1876-1945) — Styrbiorn the Strong, του E. R. Eddison (1882-1945) — 10 νοτιοκορεάτικες ταινίες επιστημονικής φαντασίας — Bastardica (μπασταρδεύοντας γραμματοσειρές) — Wyrd Daze (περιοδικά, δωρεάν)

 

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX