Έπιασα, επιτέλους, να διαβάσω, το The Gap into Vision: Forbidden Knowledge, το δεύτερο βιβλίο της Gap series του Stephen R. Donaldson. Και λέω «επιτέλους» γιατί το πρώτο βιβλίο, το Gap into Conflict: The Real Story, το είχα διαβάσει πριν από πολλά χρόνια. Δε νομίζω ότι καν είναι κάπου στα αναγνώσματα που βάζω στο site μου, κι αυτό σημαίνει ότι το είχα διαβάσει πριν από το 2007. Έναν αιώνα πριν, δηλαδή. Θυμάμαι, όμως, ότι μου άρεσε. Αν και η ιστορία, αναμφίβολα, περιέχει κάποια σεξιστικά στοιχεία, έχει έναν τρομερό δυναμισμό που σε κρατάει κολλημένο. Επίσης, παρότι καθαρά επιστημονική φαντασία, δεν είναι technobabble και η πλοκή έχει πραγματικό ενδιαφέρον και εκπλήξεις. Ακόμα και ο βασικός χαρακτήρας, που μοιάζει τελείως διεστραμμένος, έχει κάτι το σαγηνευτικό, ο γαμιόλης.

Αφού είχα διαβάσει το The Real Story, λοιπόν, έψαχνα τα επόμενα της σειράς. Δεν τα είχα ήδη, γιατί αυτό το βιβλίο το είχα ψαρέψει σ’ένα τρομερό παλαιοβιβλιοπωλείο το οποίο, δυστυχώς, έχει κλείσει πλέον. Δεν ήταν εύκολο να εντοπίσω τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς, αλλά τελικά τα κατάφερα. Όμως δεν είχα καθίσει να τα διαβάσω· τα είχα εκεί και κάθονταν, πάντα στα υπόψη, αλλά μόνο στα υπόψη.

Τώρα, τόσα χρόνια μετά, πιάνω να διαβάσω δεύτερο... και είναι σαν να μην είχα ξεχάσει τίποτα από το πρώτο (που σίγουρα κάτι έχω ξεχάσει)· η ιστορία σε βάζει αμέσως μέσα κι αρχίζει να κυλάει με τον ίδιο τρομερό ρυθμό. Κι εδώ υπάρχουν κάποια αρκετά έντονα στοιχεία που ορισμένοι θα μπορούσαν να αποκαλέσουν σεξιστικά, ή, ίσως, φετιχιστικά. Ωστόσο εγώ δεν αισθάνθηκα αυτά να με απωθούν από την αφήγηση. Και μέχρι στιγμής έχω διαβάσει περίπου το ένα τρίτο του βιβλίου και φαίνεται να μου αρέσει.

*

Ο Donaldson δεν είναι κυρίως γνωστός για την Gap series. Κυρίως γνωστός είναι για τη σειρά The Chronicles of Thomas Covenant, την οποία δεν έχω διαβάσει, και δεν σκοπεύω, για να είμαι ειλικρινής. Είναι ακόμα ένας από εκείνους τους κλώνους του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, απ’ό,τι έχω καταλάβει, όπου κυριαρχεί ένας Σκοτεινός Άρχοντας και έρχεται ένας εκλεκτός για να τον καταστρέψει και να σώσει τον κόσμο. Η βασική διαφορά είναι ότι αυτός ο εκλεκτός έρχεται από τον δικό μας κόσμο και εδώ ήταν ανάπηρος· αλλά εκεί δεν είναι, και αισθάνεται ξαφνικά μια τρομερή ελευθερία και πολύ δυνατές ορμές... οπότε ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνει είναι να βιάσει μια κοπέλα. Ναι, υπάρχουν κι εδώ σεξιστικά στοιχεία, όπως φαίνεται. Αν και δεν το έχω διαβάσει, όπως είπα, αυτά έχω ακούσει για το Chronicles of Thomas Covenant.

Η Gap series αισθάνομαι να με τραβάει πολύ περισσότερο.

*

(Τι, σας κάνει εντύπωση που σήμερα δεν λέω για κορονοϊό; Ε, δεν μπορεί συνέχεια να λέμε για ένα πράγμα, ακόμα κι αν είναι σημαντικό. Εν τω μεταξύ, ρίξτε κάνα βλέφαρο στην AntiCorona. Ίσως εκεί να αναφέρουν κάτι το αξιοσημείωτο.)

 

Ακούστε τον Κλεάνθη Γρίβα να μιλά για τη σκόπιμη αποσιώπηση των κινδύνων των εμβολίων mRNA.

Εκτός των άλλων, αναφέρει κι εκείνο που έλεγα εξαρχής: τα εμβόλια αυτά δεν μπορεί να είναι δοκιμασμένα· ουσιαστικά, η πρώτη τους δοκιμή γίνεται επάνω σας, επειδή, δήθεν, βρισκόμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης – ακόμα μια εσκεμμένη υπερβολή για τα δεδομένα της πανδημίας Covid-19.

Και για τους καχύποπτους, ο Κλεάνθης Γρίβας δεν είναι ούτε ακροδεξιός, ούτε κομματόσκυλο, ούτε «ψεκασμένος», ούτε δεξιός αναρχικός, ούτε τίποτα από αυτές τις καραμέλες. Είναι απλά ένας σκεπτόμενος επιστήμονας που δεν πληρώνεται για να αποκρύπτει αλήθειες.

Και σε τελική ανάλυση, αν αυτά τα εμβόλια δεν έχουν τίποτα το ύποπτο, τότε κανένας δεν θα σε απειλούσε για το τι θα πάθεις αν δεν το κάνεις. Όταν υπάρχουν απειλές, υπάρχει χούντα, υπάρχει κατάλυση συνταγμάτων και κατάργηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και έχεις κάθε λόγο να είσαι αρνητικός απέναντι σε κάτι τέτοιο και κανέναν λόγο να το δέχεσαι.

Δεξιοί, αριστεροί, αναρχικοί, ακροδεξιοί, κεντρώοι, ή οτιδήποτε άλλο κι αν είστε – αφήστε τις κόντρες αναμεταξύ σας. Σας διχάζουν και σας αδρανοποιούν. Η κορονοκρατία σάς απειλεί όλους. Πρέπει να την αντιμετωπίσετε όλοι μαζί. Εγώ πλέον γνωρίζω μόνο δύο ειδών ανθρώπους: κορονοκράτες και αντικορονοκράτες. Τα άλλα θα τα βρούμε όταν πέσει η χούντα.

 

Τι είναι αυτή η καινούργια μόδα που έχω παρατηρήσει τελευταία στις εφημερίδες και στις ιστοσελίδες νέων; Σκηνοθέτης παρενοχλεί σεξουαλικά γυναίκες ηθοποιούς. Ηθοποιός παρενοχλεί σεξουαλικά γυναίκες γενικώς. Ο γνωστός τάδε πασπάτευε την κόρη του μέσα σε καμπινέ! Ποιητής παρενόχλησε την κουνιάδα του. Η βίλα των οργίων: τρεις γνωστοί – τάδε, τάδε, και τάδε – μάζευαν ανέμελες κορασίδες και χοροπηδούσαν ασύστολα!

Και όλ’ αυτά είναι στα πρωτοσέλιδα και πάνω-πάνω στα news feed στο διαδίκτυο.

Κάθε φορά που βλέπω τέτοια τρομερά νέα δεν μπορώ παρά να σκεφτώ: Ε, και; Στ’αρχίδια μας.

Και δε λέω πως οι παρενοχλήσεις από διάσημους είναι ασήμαντες, ή δεν πρέπει να αναφέρονται καθόλου στα νέα, αλλά δεν είναι και ό,τι το πιο σπουδαίο. Δεν είναι δυνατόν να είναι.

Δηλαδή, σ’αυτή τη χώρα δεν έχουμε τίποτα πιο σημαντικό να πούμε εκτός από ότι ο τάδε γνωστός άρπαξε τη γάμπα της κουνιάδας του σε βραδιά οργίων; (Τι μ’ενδιαφέρει, σε τελική ανάλυση; Γούστο του, καπέλο του.)

Μήπως υπάρχουν κάποιοι εκεί έξω που θέλουν, ίσως, να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από τα πραγματικά και πιο ουσιώδη θέματα; Εεε, όπως, ας πούμε, καταστρατήγηση του Συντάγματος, παραγκωνισμός ατομικών ελευθεριών, γενικός σταρχιδισμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εκβιαστικοί εμβολιασμοί μέσα στον γενικό πληθυσμό με επικίνδυνες ουσίες, αστυνομική βία, και άλλα τέτοια ωραία...

Ε τώρα, ρε Έλληνα πολίτη, μη σκέφτεσαι αυτές τις «ανουσιότητες» εσύ. Ασχολήσου με τον σκηνοθέτη που άρπαξε το αριστερό κωλομέρι της τάδε ηθοποιού επί σκηνής – ω λα λα! – ο έκφυλος!

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_gnostos_ithopoios_arpakse_gampa

 

Παράξενα πράγματα, πολύ παράξενα...

Μυστηριακές Οντότητες

 

Τώρα με τον κορονοϊό, το θέμα περί δημοκρατίας φαίνεται να έχει αρπάξει φωτιά. Και με εκπλήσσουν ορισμένα πράγματα που μοιάζει να πιστεύουν κάποιοι άνθρωποι.

Όταν τους λένε ότι τα μέτρα που παίρνονται για τον κορονοϊό δεν είναι δημοκρατικά – συμπεριλαμβανομένου lockdown και εξαναγκαστικών εμβολιασμών – απαντούν ότι είναι δημοκρατικά επειδή η πλειοψηφία τα θέλει (αν υποθέσουμε ότι όντως τα θέλει). Σου λένε ότι είναι ΟΚ, ας πούμε, να εμβολιάζεις κάποιον που δεν επιθυμεί να εμβολιαστεί επειδή η πλειοψηφία το θέλει. Αυτό είναι δημοκρατία, βρε αδελφέ! Ό,τι θέλει ο λαός!

Σωστά;

Και μετά φέρνουν μερικοί και το παράδειγμα του Σωκράτη που εξαναγκαστικά ήπιε το κώνειο. Δημοκρατία δεν είχαν στην Αρχαία Ελλάδα; Ορίστε, λοιπόν, αυτό είναι η δημοκρατία! Να εξαναγκάζεις κάποιον, λόγω πλειοψηφίας, να πάει ν’αυτοκτονήσει.

Λυπάμαι που θα σπάσω τη σαπουνόφουσκα μέσα στην οποία ζούνε, αλλά η δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας ήταν λιγάκι βαρβαρική–

Τι; Πώς; Μα δεν ήταν θεοί, τότε, γαμώ τον Δία σου;

Για τα δεδομένα της εποχής τους, ναι, ήταν πολιτισμένοι. Αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν απόλυτο παράδειγμα για τη σημερινή εποχή, διότι πολύ απλά τα δεδομένα είναι τελείως διαφορετικά.

Αλλά ασ’ το αυτό το θέμα. Δες το πιο απλά.

Αν η πλειοψηφία αποφασίσει ότι πρέπει να μαζέψουμε όλους τους ακροδεξιούς στην Πλατεία Ομόνοιας και να τους εκτελέσουμε, πρέπει να το κάνουμε;

Αν η πλειοψηφία αποφασίσει ότι πρέπει να μαζέψουμε όλους τους αναρχικούς στην Πλατεία Ομόνοιας και να τους εκτελέσουμε, πρέπει να το κάνουμε;

Αν η πλειοψηφία αποφασίσει ότι πρέπει να σκοτώσουμε όλους τους πρόσφυγες, πρέπει να το κάνουμε;

Αν η πλειοψηφία αποφασίσει ότι πρέπει να εκτελέσουμε ΕΣΕΝΑ επειδή η πλειοψηφία δεν σε γουστάρει, πρέπει να το κάνουμε;

Είναι δημοκρατικά όλ’ αυτά, δεν είναι; Ό,τι θέλει ο λαός!

Είμαι σίγουρος, όμως, ότι όσοι τα διαβάζουν τώρα αισθάνονται, ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις τους, πως τίποτα από αυτά δεν θα ήταν σωστό.

Κι όμως είναι δημοκρατικά. Αν και, βέβαια, πρόκειται για μια παρεκτροπή της δημοκρατίας που λέγεται οχλοκρατία.

Δημοκρατία από δημοκρατία διαφέρει. Δημοκρατία σήμερα δεν σημαίνει ό,τι αποφασίσει το πλήθος. Γιατί, αν είναι έτσι, τότε... ορίστε ακόμα ένα παράδειγμα: Μαζεύεται ένα πλήθος 1.000 ανθρώπων και θεωρεί ότι μια γυναίκα είναι «μάγισσα» και πρέπει να καεί. Οπότε την αρπάζουν και την καίνε. Δημοκρατικά. Δημοκρατικός μεσαίωνας...

Όπως έλεγα, δημοκρατία από δημοκρατία διαφέρει. Σήμερα, λέγοντας δημοκρατία εννοούμε μια ελευθεριακή μορφή δημοκρατίας: δηλαδή, ναι μεν μετράει η δύναμη της πλειοψηφίας, αλλά υπάρχουν και κάποιες σταθερές αξίες οι οποίες ορίζονται από το Σύνταγμα, από τα ανθρώπινα δικαιώματα, και τα λοιπά. Οπότε, δεν μπορείς να πας και να κάψεις μια «μάγισσα» επειδή μάζεψες 7 εκατομμύρια ανθρώπους που υπέγραψαν ότι θέλουν η «μάγισσα» να καεί. Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στα δικά του πιστεύω και στο πώς θέλει ο ίδιος να ρυθμίζει τη ζωή του, ασχέτως αν 7 εκατομμύρια πουριτανοί τον θεωρούν, ξέρω γω, «μάγο» ή «μίασμα» ή οτιδήποτε άλλο.

Κι αυτό είναι σημαντικό γιατί δημιουργεί μια κάποια σταθερότητα και ασφάλεια μες στην κοινωνία, όχι μόνο για τις μειοψηφίες αλλά και για τις πλειοψηφίες. Διότι αν μια πλειοψηφία στραφεί εναντίον ενός ανθρώπου, για παράδειγμα, επειδή τον θεωρεί «μίασμα», αυτός τι επιλογές έχει; Πρέπει να τρέξει να κρυφτεί και μετά να αρχίσει να σκοτώνει για να ζήσει. Αυτός είναι και ο τρόπος που, ιστορικά, έχουν δημιουργηθεί οι περισσότεροι πειρατές, παράνομοι, και τα λοιπά. Έγιναν έτσι επειδή δεν μπορούσαν να ζήσουν αλλιώς. Δεν τους άφηναν να ζήσουν αλλιώς. Κι αυτό έχει αρνητικά αποτελέσματα για όλους.

Μπορεί ιστορίες με παρανόμους και τυράννους να έχουν πλάκα στα μυθιστορήματα και στις ταινίες, αλλά στην πραγματική ζωή δεν έχουν πλάκα, ούτε για τους παρανόμους ούτε για τον γενικό πληθυσμό, γιατί δημιουργείται μια κατάσταση που και ο παράνομος δεν μπορεί να ζήσει ήρεμα και οι άλλοι κινδυνεύουν από αυτόν.

Προκειμένου να αποφευχθούν τέτοια έκτροπα, είναι καλύτερο να δίνονται κάποιες βασικές ελευθερίες σε όλους τους ανθρώπους, όπως η ελευθερία της έκφρασης, η ελευθερία της κίνησης, η ελευθερία της σκέψης, του να πιστεύουν ό,τι θέλουν, η ελευθερία να ορίζουν το σώμα τους όπως θέλουν.

Αυτά που έχουν γίνει με τον κορονοϊό ήδη έχουν υπονομεύσει την ελευθερία της κίνησης (και αρκετά ακόμα και την ελευθερία της έκφρασης· ίσως και την ελευθερία της σκέψης) και πλησιάζουν να υπονομεύσουν και την ελευθερία τού να ορίζει ο καθένας το σώμα του όπως θέλει. Επίσης, διάφορα άλλα καταπιεστικά έκτροπα έχουν γίνει με αφορμή την πανδημία.

Και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε στην οργή του κόσμου, στις αντιδράσεις του, αλλά και στις αντιδράσεις διάφορων μεμονωμένων ατόμων. Έχουμε ήδη αρχίσει να δημιουργούμε εν δυνάμει αντιφρονούντες και παρανόμους.

Πού θέλουμε να φτάσουμε, τέλος πάντων;

Αυτή είναι η δημοκρατία που εννοείτε; Ε, δεν διαφέρει και τόσο από τον Μεσαίωνα.