Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Αυτό το είχα αγοράσει πολύ παλιά. Ήμουν μικρός. Και θυμάμαι ότι, όποτε προσπαθούσα να το διαβάσω, με έπαιρνε ο ύπνος. Έλεγα, τότε, ότι φυσικό είναι να τελειώνεις την ονειρική αναζήτηση για την άγνωστη Καντάθ στον ύπνο σου!

Δε νομίζω ότι έφταιγε η μετάφραση· φαίνεται αρκετά καλή.

Την Ονειρική Αναζήτηση της Άγνωστης Καντάθ τη διάβασα τελικά τώρα τελευταία – αν και πριν από κάμποσα χρόνια – στο πρωτότυπο, κατεβάζοντάς την από το διαδίκτυο.

Πραγματικά μαγευτική ιστορία.

Το εξώφυλλο ίσως να φαίνεται λίγο περίεργο, σαν να κάνει «νερά». Αλλά γι’αυτό φταίει η ίδια η σελίδα του εξωφύλλου· είναι το χαρτί της τέτοιου τύπου. Προσπάθησα να τα μειώσω στο σκανάρισμα και μετά από το σκανάρισμα, αλλά είναι αδύνατον να φύγουν τελείως. Για να τα διώξεις τελείως, πρέπει να θολώσεις την εικόνα: και δεν ήθελα να τη θολώσω.

Η εικόνα του εξωφύλλου είναι του Vincent Segrelles, αν και λιγάκι αλλοιωμένη.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

Αυτό το βιβλίο, το Weaveworld, το είχα διαβάσει στα αγγλικά· δε θυμάμαι τι με είχε κάνει να το αγοράσω και στα ελληνικά, ή αν ίσως μου το είχαν φέρει δώρο, αλλά τυχαίνει να είναι στο σπίτι μου. Το εξώφυλλο δεν είναι άσχημο. Κάπως συμβολικό φαίνεται. Κυριολεκτικά. Είναι γεμάτο σύμβολα. Ορισμένα θα μπορούσες να πεις ότι είναι μυστικιστικά. Αλλά, επίσης, είναι ένα εξώφυλλο που θα ταίριαζε σε διάφορα βιβλία· δεν έχει κάτι το χαρακτηριστικό του Υφαντόκοσμου.

Νομίζω ότι προσπάθησαν να μιμηθούν το αγγλικό εξώφυλλο (αυτό) αλλά χωρίς την εικόνα στο κέντρο! (Πού να πληρώνεις τώρα ζωγράφο;)

Αξιοσημείωτο, δε, ότι κάτω από τον τίτλο βλέπουμε να γράφει 26η χιλιάδα με κεφαλαία γράμματα. Είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται κυρίως στα ελληνικά βιβλία: να βάζουν οι εκδότες στο εξώφυλλο πόσες χιλιάδες έχουν πουλήσει σαν να πρόκειται για αγώνας δρόμου. Πολλές φορές, δε, αμφιβάλλεις ότι λένε αλήθεια ή αν τα γράφουν για διαφημιστικούς λόγους. Σε άλλες πάλι περιπτώσεις, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι είναι για διαφημιστικούς λόγους, βάζοντας ένα, δυο μηδενικά πίσω από τον πραγματικό αριθμό αντιτύπων που έχουν πουλήσει. Μάλλον θεωρούν πως ο Έλληνας αναγνώστης εντυπωσιάζεται από τους μεγάλους αριθμούς. Δυστυχώς, ίσως να έχουν δίκιο... Οι ελάχιστοι Έλληνες αναγνώστες μπορεί και να πέφτουν σ’αυτό το πρόχειρο δόκανο.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν ξέρω αν μπορεί να είναι αλήθεια ή ψέματα ότι έχουν ήδη πουλήσει 25.000 αντίτυπα. Ρίχνοντας μια ματιά στη σελίδα που συνήθως λένε «ταυτότητα του βιβλίου» βλέπω ότι έχει κάνει τρεις εκδόσεις: μία το 1989, μία το 1997, και μία το 2002. Τότε ήταν καλύτερες εποχές για τα βιβλία, νομίζω. Και ο Μπάρκερ είναι γνωστός συγγραφέας. Ίσως και να τα είχαν πουλήσει. Ποιος ξέρει;

Όπως και νάχει, έχοντας κι ο ίδιος ασχοληθεί με εκδόσεις και ξέροντας πώς κινείται η αγορά, δε μ’αρέσει καθόλου να βλέπω αριθμούς αντιτύπων στα εξώφυλλα των βιβλίων. Μου σηκώνεται η τρίχα.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

(Έχω καιρό να βάλω παλιά ελληνικά εξώφυλλα. Τον τελευταίο καιρό τα Σκιώδη Παραλειπόμενα έχουν καταλήξει να έχουν 80% θεματολογία Covid. Αυτό είναι κακό, κατά τη γνώμη μου· αλλά, επίσης, απαραίτητο. Γιατί ορισμένα πράγματα πρέπει να λέγονται, και το να σιωπάς σε κάποιες περιπτώσεις είναι έγκλημα. Όμως ποτέ δεν είναι αργά για παλιά ελληνικά εξώφυλλα!)

Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Κόρουμ (Corum) που μετέφρασε ο Αίολος. Δεν είναι και τόσο παλιό, αλλά αρκετά παλιό – προ εικοσαετίας. Προσωπικά δεν το έχω διαβάσει· είχα διαβάσει ήδη το πρωτότυπο, και ο Corum είναι από τους πιο αγαπημένους μου ήρωες του Moorcock, αν και κυρίως η πρώτη τριλογία του μου άρεσε· η δεύτερη, όχι και τόσο.

Αυτό είναι ένα από τα λίγα ελληνικά εξώφυλλα, ειδικά σε βιβλία φαντασίας, που κάποιος Έλληνας τα έχει ζωγραφίσει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Βασίλης Ζήκος, όπως βλέπω να γράφει στην ταυτότητα του βιβλίου μαζί με τα άλλα copyright. Δεν είναι άσχημη η εικόνα. Ίσως θα μπορούσες να πεις ότι φέρνει λιγάκι προς το παιδικό, αλλά δεν είναι κακή.

Και αυτό είναι κάτι που σπάνια συμβαίνει στα ελληνικά εξώφυλλα, και όχι μόνο στων βιβλίων φαντασίας αλλά σε όλων των βιβλίων. Σκεφτείτε τι βάζουν συνήθως για εξώφυλλο: α) κάποιον κλασικό πίνακα που δεν έχει πια copyright· β) κάποια εικόνα που έχει γίνει από καλλιτέχνη του εξωτερικού και την αγόρασαν μαζί με τα πνευματικά δικαιώματα για τη μετάφραση του βιβλίου· γ) κάποια ανάμειξη από φωτογραφίες και εικόνες που τρέχα-γύρευε να βρεις το copyright – δεν υπάρχει. Πολλές φορές, δε, το εξώφυλλο μοιάζει τελείως άσχετο με το βιβλίο! Βλ. Οι Κήποι του Φεγγαριού, για παράδειγμα.

Κανείς δεν φαίνεται πρόθυμος να πληρώσει Έλληνες καλλιτέχνες για να κάνουν ένα σοβαρό εξώφυλλο. Σπανίως συμβαίνει, και κάποιες φορές, μάλιστα, δεν είναι και τόσο καλό. Ειδικά στα βιβλία φαντασίας συμβαίνει ακόμα πιο σπάνια.

Θα μου πεις, τα εξώφυλλα που φτιάχνουν στο εξωτερικό για τα βιβλία φαντασίας είναι όλα καλά; Δεν έχουμε δει πολλές γελοιότητες; Φυσικά και έχουμε δει· αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.

Και το οπισθόφυλλο, τώρα, του Ιππότη των Σπαθιών...

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

Γιατί αυτή η τύπισσα μού μοιάζει μαστουρωμένη;

Το συγκεκριμένο βιβλίο είχε πέσει στα χέρια μου όταν ήμουν μικρός. Δυστυχώς, ακόμα δεν έχω καταφέρει να διαβάσω την Κόρη του Βασιλιά της Χώρας των Ξωτικών· πάντα κάτι άλλο είναι στη μέση. Και τώρα πλέον, αν τη διαβάσω, μάλλον δεν θα τη διαβάσω σε μετάφραση. Συνεχώς την έχω στα υπόψη. Κάποια μέρα θα συναντηθούμε...

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

Αυτό δεν είναι και τόσο τραγικά παλιό εξώφυλλο, αλλά είναι ολίγον τι “κλασικό”, μπορείς να πεις, αφού είναι το πρώτο βιβλίο της Dragonlance, που, παρά κάποιες αστειότητές της, είναι όντως από τις καλύτερες ιστορίες που έχουν γραφτεί στους κόσμους του D&D.

Η μετάφραση μού έχει φανεί καλύτερη από πολλές άλλες του Anubis, με μια γρήγορη ματιά που έχω ρίξει. Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει· το είχα διαβάσει παλιότερα στα αγγλικά. Γενικά, αν μπορώ να διαβάσω ένα βιβλίο στην αρχική του γλώσσα – κι αν είναι γραμμένο στα αγγλικά, μπορώ – ποτέ δεν προτιμώ τη μετάφραση.

Οι Δράκοι στο Φθινοπωρινό Δειλινό περιλαμβάνουν και ασπρόμαυρες εικόνες στην αρχή κάθε κεφαλαίου, ακριβώς όπως και η κλασική ξενόγλωσση έκδοση, καθώς και έναν χάρτη της πλάκας.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα