Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
13 / 3 / 2021

Το ένα lockdown μετά το άλλο μετά το άλλο μετά το άλλο...

Τέλος εν όψει; Όχι.

Τι προβλέπεται; Μάλλον, κι άλλο lockdown κι άλλο lockdown κι άλλο lockdown...

Και τι έχει επιτευχθεί ώς τώρα από αυτή την τακτική;

Κάποιος Κούλης λέει ότι έχει «σώσει» τη χώρα...

Αλλά τι πραγματικά έχει γίνει;

  • Καταστροφή της οικονομίας.
  • Μαζική παράνοια.
  • Διχασμός μέσα στην κοινωνία.
  • Φτώχεια.
  • Αγχώδης καταπίεση.
  • Βία, αστυνομική και μη.
  • Λογοκρισία.
  • Απώλεια εμπιστοσύνης στις Αρχές.
  • Διάλυση των νοσοκομείων.
  • Α ναι, και κρούσματα κορονοϊού. Πολλά κρούσματα κορονοϊού. Και θάνατοι, πολλοί θάνατοι.

Αν ο σκοπός ήταν να μην έχουμε κρούσματα κορονοϊού, η τακτική έχει αποτύχει. Δηλαδή, πότε θα σταματήσουν τα lockdown; Όταν έχουμε μήδεν κρούσματα κορονοϊού; Και αυτό, έτσι όπως πάει το πράγμα, φαίνεται ότι θα συμβεί μέσα στα επόμενα 10 χρόνια;

Φυσικά, όπως πολλοί – ανάμεσα στους οποίους και διαπρεπείς καθηγητές όπως ο Ιωαννίδης – έχουν εξηγήσει, το lockdown δεν βοηθά· αντιθέτως, αυξάνει τα κρούσματα γιατί αυξάνει και τον συνωστισμό.

Επιπλέον, όλες αυτές οι μετρήσεις των κρουσμάτων και των θανάτων, όπως ξέρουμε πια, είναι εν μέρει αληθινές εν μέρει κατασκευασμένες, ώστε κανείς να μη μπορεί να ξεχωρίσει εύκολα την αλήθεια από το ψέμα και, γενικά, η κοινή γνώμη να παραπλανάται. Πόσοι δεν πέθαναν από Covid αλλά δηλώθηκαν «από Covid»; Πόσα από αυτά τα «κρούσματα» είναι, ουσιαστικά, άκακα και δεν μπορούν καν να μεταδώσουν τον ιό; Πόσα είναι false positive, λάθη των τεστ, τα οποία έχει ήδη γίνει γνωστό πως κάθε άλλο παρά τέλεια είναι; Επίσης, έχει κυκλοφορήσει και μια μαρτυρία υγειονομικού ότι τους υποχρεώνουν να δηλώνουν 5 κρούσματα για κάθε 20 τεστ ανεξαρτήτως αν ήταν θετικά – να λένε ψέματα, δηλαδή.

Γιατί αυτή η κομπίνα με τους αριθμούς αν όλα είναι όπως φαίνονται;

Πριν από ένα χρόνο, όταν εγώ και ελάχιστοι άλλοι παγκοσμίως λέγαμε ότι κάτι δεν πάει καλά με τα lockdown, ότι δεν είναι λογικά όλα αυτά, προσπαθούσαν να μας βγάλουν τρελούς ή ευφάνταστους. Τώρα, οι περισσότεροι έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν ότι όντως κάτι δεν πάει καλά, γιατί πλέον είναι καταφανές.

Πηγαίνεις να βαδίσεις στην Αθήνα και νομίζεις ότι βαδίζεις μέσα σε πόλη μετά από κάποιου είδους παράξενη καταστροφή, όπου τα πάντα είναι κλειστά και ο λίγος κόσμος που είναι έξω τρέχει σαν φρενοβλαβής φορώντας μάσκες ώς το κούτελο μέσα σε άδειους δρόμους λες και υπάρχει κάτι μολυσματικό στον αέρα (πράγμα που δεν υφίσταται, φυσικά· κι αν όντως υπήρχε, τέτοιες υφασμάτινες μάσκες θα ήταν τελείως άχρηστες για να το εμποδίσουν).

Με τα lockdown δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα προς το θετικό.

Μάλιστα, αμφιβάλλω ότι ο σκοπός είναι, ή ήταν εξαρχής, να γίνει τίποτα το θετικό.

Τώρα, όλα αυτά που γίνονται, γίνονται για να προωθηθεί ο εμβολιασμός.

Είμαι πολύ ευφάνταστος; Σκέψου ότι πριν από έναν χρόνο το ίδιο νόμιζαν για τα lockdown. Ούτε τότε άκουγαν. Κανένας δεν έλεγε ότι κάτι δεν πάει καλά, εκτός από ελάχιστους. Και τώρα κανείς δεν λέει ότι κάτι δεν πάει καλά με τα εμβόλια. Αλλά προφανώς κάτι δεν πάει καλά.

Είναι ξεκάθαρο ότι κρύβεται μια ατζέντα πίσω από τα εμβόλια. Δεν θέλω να κάνω υποθέσεις για το είδος της ατζέντας αυτής γιατί δεν έχει νόημα έτσι κι αλλιώς. Πάντως, διαχωρίζω την άποψή μου από διάφορες αναπόδεικτες θεωρίες όπως ότι μαζί με το εμβόλιο σού εμφυτεύουν μικροτσίπ και άλλα παρόμοια πράγματα. Και το να λέγονται αυτά πιστεύω ότι κάνουν κακό γιατί δίνουν την εντύπωση στον κόσμο ότι κάποιοι «αλλοπαρμένοι» είναι που προειδοποιούν για τα εμβόλια, ενώ αυτή δεν είναι η αλήθεια. Αναρωτιέμαι, μάλιστα, αν κάποιες από αυτές τις ακραίες, αναπόδεικτες θεωρίες κυκλοφορούν εσκεμμένα για να υπονομεύσουν όσους προειδοποιούν για τα εμβόλια.

Τα εμβόλια είναι επικίνδυνα, όχι μόνο ως πειραματικές ουσίες που είναι, αλλά και από πολιτικής άποψης.

Δες μόνο τι έχει γίνει στο Ισραήλ, δες τι γίνεται στην Άγγλια.

Προωθούν τα εμβόλια σαν μανιακοί. Έχουν καταπιέσει τον κόσμο, έχουν διχάσει την κοινωνία.

Και γιατί; Για μια επιδημία με πιθανότητα να σε σκοτώσει γύρω στο 0,03%; Για να κάνεις ένα εμβόλιο που δεν είναι καν σίγουρο ότι σε σώζει από αυτή την επιδημία; (Απόδειξη: χώρες όπως το Ισραήλ όπου τα κρούσματα αυξάνονται παρότι έχουν εμβολιάσει τεράστιο μέρος του πληθυσμού τους.) Για να επαναλαμβάνεις το εμβόλιο ανά εξάμηνο, αν όχι ανά τρίμηνο;

Αν είναι δυνατόν...

Τώρα θα κάνω μια μελλοντολογία που απεύχομαι να γίνει πραγματικότητα, εύχομαι να κάνω λάθος, αλλά πολύ φοβάμαι ότι εκεί θα φτάσουμε αν δεν κάνουμε κάτι δραστικό για να το σταματήσουμε σήμερα.

Τα lockdown δεν θα σταματήσουν: τα πάντα θα είναι, συνεχώς, κλειστά· ο κόσμος θα είναι καταπιεσμένος ολοένα και περισσότερο.

Τα κρούσματα, για κάποιο «μυστηριώδη» λόγο, θα αυξάνονται, ή γενικά θα είναι σε υψηλούς αριθμούς. Το ίδιο και οι θάνατοι «από Covid».

Θα λένε διαρκώς «μόνη σωτηρία το εμβόλιο!» Θα προωθούν τον εμβολιασμό μέχρι κωμικοτραγικής αηδίας προσπαθώντας να φτάσουν μεγάλο ποσοστό εμβολιασμένων πολιτών – οι οποίοι εμβολιασμένοι, φυσικά, θα συνεχίσουν να ζουν σαν αιχμάλωτοι, τρομοκρατημένοι, με μάσκες, και τα λοιπά – και το lockdown θα συνεχίζεται σαν βασανιστήριο.

Μόλις το ποσοστό των εμβολιασμένων είναι αρκετά μεγάλο, πχ 50%, θα ξεκινήσουν να λένε ότι κάποια πράγματα θα ανοίξουν «μόνο για τους εμβολιασμένους» – πράγμα που, φυσικά, θα προκαλέσει περισσότερο διχασμό μες στην κοινωνία, εκτός του ότι αποτελεί παράνομη διάκριση των ανθρώπων καταργώντας κάθε συνταγματικό και ανθρώπινο δικαίωμα.

Το lockdown θα συνεχίζεται αλλά όχι σε απόλυτη μορφή όπως τώρα.

Τα κρούσματα θα συνεχίζουν να ανεβαίνουν, ή να είναι σε υψηλά επίπεδα, όπως και οι θάνατοι «από Covid».

Θα καταπιέζουν τους εμβολιασμένους να ξαναεμβολιάζονται σε τακτά χρονικά διαστήματα, παρότι αυτό δεν θα αλλάζει τίποτα στην όλη κατάσταση (πάλι μάσκες, lockdown, γενικός περιορισμός, καταπίεση).

Θα κάνουν το παν για να αποκρύπτουν την οποιαδήποτε παρενέργεια των εμβολίων, ειδικά τις μακροπρόθεσμες παρενέργειες ή αυτές που θα προέρχονται από τους δεύτερους, τρίτους, και... εκατοστούς εμβολιασμούς επάνω στο ίδιο άτομο.

Θα προσπαθούν να στρέψουν τους εμβολιασμένους εναντίον των μη-εμβολιασμένων, ότι δήθεν οι μη-εμβολιασμένοι φταίνε για όλα.

Θα λογοκρίνουν, ή θα προσπαθούν να γελοιοποιήσουν, οποιαδήποτε αντίθετη άποψη από «κακούς» «αρνητές»/«συνωμοσιολόγους»/«ψεκασμένους» που «δεν ενδιαφέρονται για την υγεία του κόσμου»· ίσως, μάλιστα, να φτάσουν ακόμα και στο σημείο να τους ποινικοποιήσουν.

Θα επικρατήσει ένα γαμημένο δυστοπικό χάος.

Σου φαίνονται πολύ ευφάνταστα όλα αυτά; Σαν από παραμύθι επιστημονικής φαντασίας ένα πράγμα;

Για στάσου! Το ίδιο δεν νόμιζες και πριν από έναν χρόνο για το lockdown, όταν λέγαμε ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά εδώ;

«Έλα, μωρέ, δεν είναι τίποτα. Λίγο υπομονή. Θα περάσει.»

Μάντεψε: δεν πέρασε.

Το ίδιο τώρα και για τα εμβόλια. «Έλα, μωρέ, ένα φάρμακο είναι. Θα το πάρουμε και θα τελειώσει – όλα καλά!»

Θες πάλι να μαντέψεις;

Εκείνο που δεν έχουν καταλάβει πολλοί είναι πως το θέμα είναι περισσότερο πολιτικό παρά υγειονομικό. Η πανδημία είναι απλά η αφορμή – τίποτα περισσότερο.

Ο εμβολιασμός είναι θέμα πολιτικό. Με κάθε +1% εμβολιασμένων πολιτών που επιτυγχάνεται, η κορονοκρατία παίρνει +1 στη δύναμη να καταπιέζει την κοινωνία.

Και σκέψου τώρα: Θέλεις να ζεις σε μια κοινωνία όπου χρειάζεται να παίρνεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα ένα φάρμακο για να μπορείς να υπάρχεις; Σου φαίνεται λογικό αυτό; Σου φαίνεται ανθρώπινο; Πρέπει να καταναγκάσουμε τους πάντες να παίρνουν φάρμακα; Ποιος επωφελείται από κάτι τέτοιο; Το 90% του πληθυσμού που είναι υγιείς και έχουν ελάχιστες πιθανότητες να νοσήσουν από κορονοϊό κι ακόμα λιγότερες να πεθάνουν από αυτόν; Μάλλον όχι.

Θες να σταματήσεις τη δυστοπία προτού διαμορφωθεί γύρω σου; Σταματά τους εμβολιασμούς σήμερα.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]