Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
13 / 3 / 2021

Το ένα lockdown μετά το άλλο μετά το άλλο μετά το άλλο...

Τέλος εν όψει; Όχι.

Τι προβλέπεται; Μάλλον, κι άλλο lockdown κι άλλο lockdown κι άλλο lockdown...

Και τι έχει επιτευχθεί ώς τώρα από αυτή την τακτική;

Κάποιος Κούλης λέει ότι έχει «σώσει» τη χώρα...

Αλλά τι πραγματικά έχει γίνει;

  • Καταστροφή της οικονομίας.
  • Μαζική παράνοια.
  • Διχασμός μέσα στην κοινωνία.
  • Φτώχεια.
  • Αγχώδης καταπίεση.
  • Βία, αστυνομική και μη.
  • Λογοκρισία.
  • Απώλεια εμπιστοσύνης στις Αρχές.
  • Διάλυση των νοσοκομείων.
  • Α ναι, και κρούσματα κορονοϊού. Πολλά κρούσματα κορονοϊού. Και θάνατοι, πολλοί θάνατοι.

Αν ο σκοπός ήταν να μην έχουμε κρούσματα κορονοϊού, η τακτική έχει αποτύχει. Δηλαδή, πότε θα σταματήσουν τα lockdown; Όταν έχουμε μήδεν κρούσματα κορονοϊού; Και αυτό, έτσι όπως πάει το πράγμα, φαίνεται ότι θα συμβεί μέσα στα επόμενα 10 χρόνια;

Φυσικά, όπως πολλοί – ανάμεσα στους οποίους και διαπρεπείς καθηγητές όπως ο Ιωαννίδης – έχουν εξηγήσει, το lockdown δεν βοηθά· αντιθέτως, αυξάνει τα κρούσματα γιατί αυξάνει και τον συνωστισμό.

Επιπλέον, όλες αυτές οι μετρήσεις των κρουσμάτων και των θανάτων, όπως ξέρουμε πια, είναι εν μέρει αληθινές εν μέρει κατασκευασμένες, ώστε κανείς να μη μπορεί να ξεχωρίσει εύκολα την αλήθεια από το ψέμα και, γενικά, η κοινή γνώμη να παραπλανάται. Πόσοι δεν πέθαναν από Covid αλλά δηλώθηκαν «από Covid»; Πόσα από αυτά τα «κρούσματα» είναι, ουσιαστικά, άκακα και δεν μπορούν καν να μεταδώσουν τον ιό; Πόσα είναι false positive, λάθη των τεστ, τα οποία έχει ήδη γίνει γνωστό πως κάθε άλλο παρά τέλεια είναι; Επίσης, έχει κυκλοφορήσει και μια μαρτυρία υγειονομικού ότι τους υποχρεώνουν να δηλώνουν 5 κρούσματα για κάθε 20 τεστ ανεξαρτήτως αν ήταν θετικά – να λένε ψέματα, δηλαδή.

Γιατί αυτή η κομπίνα με τους αριθμούς αν όλα είναι όπως φαίνονται;

Πριν από ένα χρόνο, όταν εγώ και ελάχιστοι άλλοι παγκοσμίως λέγαμε ότι κάτι δεν πάει καλά με τα lockdown, ότι δεν είναι λογικά όλα αυτά, προσπαθούσαν να μας βγάλουν τρελούς ή ευφάνταστους. Τώρα, οι περισσότεροι έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν ότι όντως κάτι δεν πάει καλά, γιατί πλέον είναι καταφανές.

Πηγαίνεις να βαδίσεις στην Αθήνα και νομίζεις ότι βαδίζεις μέσα σε πόλη μετά από κάποιου είδους παράξενη καταστροφή, όπου τα πάντα είναι κλειστά και ο λίγος κόσμος που είναι έξω τρέχει σαν φρενοβλαβής φορώντας μάσκες ώς το κούτελο μέσα σε άδειους δρόμους λες και υπάρχει κάτι μολυσματικό στον αέρα (πράγμα που δεν υφίσταται, φυσικά· κι αν όντως υπήρχε, τέτοιες υφασμάτινες μάσκες θα ήταν τελείως άχρηστες για να το εμποδίσουν).

Με τα lockdown δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα προς το θετικό.

Μάλιστα, αμφιβάλλω ότι ο σκοπός είναι, ή ήταν εξαρχής, να γίνει τίποτα το θετικό.

Τώρα, όλα αυτά που γίνονται, γίνονται για να προωθηθεί ο εμβολιασμός.

Είμαι πολύ ευφάνταστος; Σκέψου ότι πριν από έναν χρόνο το ίδιο νόμιζαν για τα lockdown. Ούτε τότε άκουγαν. Κανένας δεν έλεγε ότι κάτι δεν πάει καλά, εκτός από ελάχιστους. Και τώρα κανείς δεν λέει ότι κάτι δεν πάει καλά με τα εμβόλια. Αλλά προφανώς κάτι δεν πάει καλά.

Είναι ξεκάθαρο ότι κρύβεται μια ατζέντα πίσω από τα εμβόλια. Δεν θέλω να κάνω υποθέσεις για το είδος της ατζέντας αυτής γιατί δεν έχει νόημα έτσι κι αλλιώς. Πάντως, διαχωρίζω την άποψή μου από διάφορες αναπόδεικτες θεωρίες όπως ότι μαζί με το εμβόλιο σού εμφυτεύουν μικροτσίπ και άλλα παρόμοια πράγματα. Και το να λέγονται αυτά πιστεύω ότι κάνουν κακό γιατί δίνουν την εντύπωση στον κόσμο ότι κάποιοι «αλλοπαρμένοι» είναι που προειδοποιούν για τα εμβόλια, ενώ αυτή δεν είναι η αλήθεια. Αναρωτιέμαι, μάλιστα, αν κάποιες από αυτές τις ακραίες, αναπόδεικτες θεωρίες κυκλοφορούν εσκεμμένα για να υπονομεύσουν όσους προειδοποιούν για τα εμβόλια.

Τα εμβόλια είναι επικίνδυνα, όχι μόνο ως πειραματικές ουσίες που είναι, αλλά και από πολιτικής άποψης.

Δες μόνο τι έχει γίνει στο Ισραήλ, δες τι γίνεται στην Άγγλια.

Προωθούν τα εμβόλια σαν μανιακοί. Έχουν καταπιέσει τον κόσμο, έχουν διχάσει την κοινωνία.

Και γιατί; Για μια επιδημία με πιθανότητα να σε σκοτώσει γύρω στο 0,03%; Για να κάνεις ένα εμβόλιο που δεν είναι καν σίγουρο ότι σε σώζει από αυτή την επιδημία; (Απόδειξη: χώρες όπως το Ισραήλ όπου τα κρούσματα αυξάνονται παρότι έχουν εμβολιάσει τεράστιο μέρος του πληθυσμού τους.) Για να επαναλαμβάνεις το εμβόλιο ανά εξάμηνο, αν όχι ανά τρίμηνο;

Αν είναι δυνατόν...

Τώρα θα κάνω μια μελλοντολογία που απεύχομαι να γίνει πραγματικότητα, εύχομαι να κάνω λάθος, αλλά πολύ φοβάμαι ότι εκεί θα φτάσουμε αν δεν κάνουμε κάτι δραστικό για να το σταματήσουμε σήμερα.

Τα lockdown δεν θα σταματήσουν: τα πάντα θα είναι, συνεχώς, κλειστά· ο κόσμος θα είναι καταπιεσμένος ολοένα και περισσότερο.

Τα κρούσματα, για κάποιο «μυστηριώδη» λόγο, θα αυξάνονται, ή γενικά θα είναι σε υψηλούς αριθμούς. Το ίδιο και οι θάνατοι «από Covid».

Θα λένε διαρκώς «μόνη σωτηρία το εμβόλιο!» Θα προωθούν τον εμβολιασμό μέχρι κωμικοτραγικής αηδίας προσπαθώντας να φτάσουν μεγάλο ποσοστό εμβολιασμένων πολιτών – οι οποίοι εμβολιασμένοι, φυσικά, θα συνεχίσουν να ζουν σαν αιχμάλωτοι, τρομοκρατημένοι, με μάσκες, και τα λοιπά – και το lockdown θα συνεχίζεται σαν βασανιστήριο.

Μόλις το ποσοστό των εμβολιασμένων είναι αρκετά μεγάλο, πχ 50%, θα ξεκινήσουν να λένε ότι κάποια πράγματα θα ανοίξουν «μόνο για τους εμβολιασμένους» – πράγμα που, φυσικά, θα προκαλέσει περισσότερο διχασμό μες στην κοινωνία, εκτός του ότι αποτελεί παράνομη διάκριση των ανθρώπων καταργώντας κάθε συνταγματικό και ανθρώπινο δικαίωμα.

Το lockdown θα συνεχίζεται αλλά όχι σε απόλυτη μορφή όπως τώρα.

Τα κρούσματα θα συνεχίζουν να ανεβαίνουν, ή να είναι σε υψηλά επίπεδα, όπως και οι θάνατοι «από Covid».

Θα καταπιέζουν τους εμβολιασμένους να ξαναεμβολιάζονται σε τακτά χρονικά διαστήματα, παρότι αυτό δεν θα αλλάζει τίποτα στην όλη κατάσταση (πάλι μάσκες, lockdown, γενικός περιορισμός, καταπίεση).

Θα κάνουν το παν για να αποκρύπτουν την οποιαδήποτε παρενέργεια των εμβολίων, ειδικά τις μακροπρόθεσμες παρενέργειες ή αυτές που θα προέρχονται από τους δεύτερους, τρίτους, και... εκατοστούς εμβολιασμούς επάνω στο ίδιο άτομο.

Θα προσπαθούν να στρέψουν τους εμβολιασμένους εναντίον των μη-εμβολιασμένων, ότι δήθεν οι μη-εμβολιασμένοι φταίνε για όλα.

Θα λογοκρίνουν, ή θα προσπαθούν να γελοιοποιήσουν, οποιαδήποτε αντίθετη άποψη από «κακούς» «αρνητές»/«συνωμοσιολόγους»/«ψεκασμένους» που «δεν ενδιαφέρονται για την υγεία του κόσμου»· ίσως, μάλιστα, να φτάσουν ακόμα και στο σημείο να τους ποινικοποιήσουν.

Θα επικρατήσει ένα γαμημένο δυστοπικό χάος.

Σου φαίνονται πολύ ευφάνταστα όλα αυτά; Σαν από παραμύθι επιστημονικής φαντασίας ένα πράγμα;

Για στάσου! Το ίδιο δεν νόμιζες και πριν από έναν χρόνο για το lockdown, όταν λέγαμε ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά εδώ;

«Έλα, μωρέ, δεν είναι τίποτα. Λίγο υπομονή. Θα περάσει.»

Μάντεψε: δεν πέρασε.

Το ίδιο τώρα και για τα εμβόλια. «Έλα, μωρέ, ένα φάρμακο είναι. Θα το πάρουμε και θα τελειώσει – όλα καλά!»

Θες πάλι να μαντέψεις;

Εκείνο που δεν έχουν καταλάβει πολλοί είναι πως το θέμα είναι περισσότερο πολιτικό παρά υγειονομικό. Η πανδημία είναι απλά η αφορμή – τίποτα περισσότερο.

Ο εμβολιασμός είναι θέμα πολιτικό. Με κάθε +1% εμβολιασμένων πολιτών που επιτυγχάνεται, η κορονοκρατία παίρνει +1 στη δύναμη να καταπιέζει την κοινωνία.

Και σκέψου τώρα: Θέλεις να ζεις σε μια κοινωνία όπου χρειάζεται να παίρνεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα ένα φάρμακο για να μπορείς να υπάρχεις; Σου φαίνεται λογικό αυτό; Σου φαίνεται ανθρώπινο; Πρέπει να καταναγκάσουμε τους πάντες να παίρνουν φάρμακα; Ποιος επωφελείται από κάτι τέτοιο; Το 90% του πληθυσμού που είναι υγιείς και έχουν ελάχιστες πιθανότητες να νοσήσουν από κορονοϊό κι ακόμα λιγότερες να πεθάνουν από αυτόν; Μάλλον όχι.

Θες να σταματήσεις τη δυστοπία προτού διαμορφωθεί γύρω σου; Σταματά τους εμβολιασμούς σήμερα.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το