Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
8 / 12 / 2019

Κάθε φορά που γίνεται κάποιο επεισόδιο που αφορά την Τουρκία ή τον Ερντογάν σημαντικότερο ή λιγότερο σημαντικό, έχω βαρεθεί να βλέπω εφημερίδες και websites να γράφουν ότι έρχεται κατάσταση total war στην Ελλάδα, ότι πλησιάζει ο Αρμαγεδδών, ότι κάτι περίεργο (όπως πάντα) συμβαίνει με την Πόλη (όχι τη Ρελκάμνια· την Κωνσταντινούπολη, έχε υπόψη), και ότι ο Άι Τσούτσης του Όρους Γαμαών έκανε προφητεία Συντέλειας – να, δες το κι εσύ, ρε μάστορα, παράγραφος 18768, σειρά 58, Η Καινοφανής Βίβλος του Κουτς.

Δεν λέω ότι όλα τα επεισόδια που γίνονται με την Τουρκία είναι αμελητέα (αν και τα περισσότερα, πραγματικά, δεν είναι και τόσο σημαντικά όσο κάποιοι θέλουν να δείχνουν), αλλά τα τελευταία χρόνια έχω διαβάσει ένα κάρο τέτοιες “προβλέψεις” από προφήτες της πλάκας. Αν έστω και το ένα τέταρτο απ’αυτές είχε βγει οριακά αληθινό, τώρα ετούτη η χώρα παίζει να ήταν πλέον σαν μεταποκαλυπτικό σκηνικό βγαλμένο από ταινία MadMax.

Σε κάνει να αναρωτιέσαι τι σκοπιμότητα υπάρχει πίσω από αυτήν την ακατάσχετη τρομολαγνεία. Και ίσως το να διαδίδεις τέτοιες φημολογίες να ήταν επικίνδυνο αν όλοι πλέον δεν είχαν μάθει να τις αγνοούν, αφού σχεδόν (;) πάντα πέφτουν στο κενό. Θα μπορούσα, μάλιστα, να πω ότι θα έπρεπε να είναι παράνομο να διαδίδεις τέτοιες σαχλαμάρες, αλλά είμαι ελευθεριακός άνθρωπος και ποτέ δεν συναινώ με το να φιμώνεται κανείς, οτιδήποτε μαλακίες κι αν λέει· δικαίωμά του είναι να λέει ό,τι γουστάρει, και δική σου υποχρέωση να έχεις καλή κρίση και να μην πιστεύεις ό,τι ακούς.

Από μια άλλη άποψη, η υπόθεση είναι και αστεία. Σου θυμίζει την παροιμία με τον τσοπάνη που φώναζε Λύκος! Λύκος, χωριανοί! για πλάκα... κι όταν ήρθε πραγματικός λύκος, φυσικά κανείς δεν τον πίστεψε.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)