Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση
Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
24 / 9 / 2020

Αυτές τις μέρες γράφω στις τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου που έχει βγει τεράστιο. Κι αυτό – το να βγαίνει ένα βιβλίο τεράστιο – είναι κάτι που συνήθως προσπαθώ να αποφεύγω, αλλά ορισμένες φορές – αρκετές φορές – είναι αδύνατον να το αποφύγεις. Ο βασικός λόγος που δεν θέλω ένα βιβλίο να καταλήγει τεράστιο είναι ότι μετά είναι κουραστικό να το διορθώσεις. Βέβαια, διορθώνω και καθώς γράφω· κάθε φορά που ολοκληρώνω ένα κεφάλαιο, ή ένα κομμάτι (κάμποσες σελίδες), το διορθώνω προτού συνεχίσω. Όμως, στο τέλος, πάντα τα διορθώνω και όλα από την αρχή. Οπότε, όταν το βιβλίο είναι τεράστιο (όπως 900+ σελίδες), αυτό καταντά λίγο κουραστικό για εμένα, κυρίως επειδή πρέπει να σταματήσω να γράφω προκειμένου να διορθώσω – και το λογοτεχνικό γράψιμο είναι η ζωή μου· οι διορθώσεις είναι αναγκαίο κακό, σημαντικό αναγκαίο κακό.

Φυσικά, διορθώνοντας θα μπορούσα να πετσοκόψω το βιβλίο για να το κάνω μικρότερο. Αλλά αυτό είναι κάτι που γίνεται βασικά για οικονομικούς λόγους, όταν θέλεις οπωσδήποτε να έχεις λιγότερες σελίδες για να είναι μικρότερα τα τυπογραφικά έξοδα, ή για άλλους λόγους προώθησης στην Αγορά. Οι πετσοκομμένες ιστορίες, όμως, δεν φαίνονται ωραίες. Έχω δει πετσοκομμένες ιστορίες από επιμελητές εκδόσεων για λόγους οικονομικούς: Πάντα φαίνεται πως κάτι λείπει. Γιατί η ιστορία έχει ένα φυσικό μέγεθος. Όσο υποκειμενικό κι αν είναι, υφίσταται· κι όταν το αγνοείς, απλά υποβιβάζεις την ιστορία.

Αυτό δεν είναι κάτι που θα ήθελα να κάνω σ’ένα βιβλίο μου· έτσι, πάντα ακολουθώ το φυσικό μέγεθος και δεν προσπαθώ να βιάσω την κατάσταση, ούτε προς το μεγαλύτερο ούτε προς το μικρότερο. Εκτός των άλλων, αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που προτιμώ να δημοσιεύω λογοτεχνία στο διαδίκτυο και δωρεάν. Με την ηλεκτρονική μορφή, μπορείς να ξεφύγεις από τις περιοριστικές ανοησίες της Αγοράς. Γράφεις την ιστορία που θέλεις να γράψεις, στο μέγεθος που η ιστορία θέλει να είναι. Και ο αναγνώστης δεν διαβάζει κάτι κατώτερο από εκείνο που θα έπρεπε κανονικά να διαβάσει. Διαβάζει το ίδιο το πράγμα, στη φυσική του μορφή.

 

 

Επίσης . . .

H Ψυχοδραστική Αξία της Λογοτεχνίας


Tι ακούμε συνήθως όταν μας μιλάνε για την «αξία» της λογοτεχνίας;

Ότι, μέσα από τη λογοτεχνία, γνωρίζουμε άλλους τόπους, και, ίσως, άλλα ήθη, άλλα έθιμα.

Ότι η λογοτεχνία διευρύνει τους ορίζοντές μας.

Ότι η λογοτεχνία είναι ηθοπλαστική, ότι προσφέρει ηθικά διδάγματα, κατευθυντήριες γραμμές για τη ζωή μας.

Ότι είναι λαογραφική, ή ότι δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε την Ιστορία μας.

Ότι η λογοτεχνία παρουσιάζει κάποια κοινωνικά προβλήματα τα οποία θα έπρεπε να σκεφτούμε αντί να αγνοούμε.

Ότι, μέσα από τη λογοτεχνία, ψυχογραφούμε τον λογοτέχνη, καταλαβαίνουμε μια περίπλοκη προσωπικότητα.

Ότι η λογοτεχνία μάς ταξιδεύει.

Όλα αυτά αληθεύουν ώς έναν βαθμό, αλλά κανένα δεν αποτελεί ιδίωμα της λογοτεχνίας.

Συνέχισε να διαβάζεις

 

Επιλογές Οκτωβρίου (19/10)


ένας μυστικός χάρτης και το Gosling Effect, και γιατί ακόμα ορισμένοι άνθρωποι επιμένουν να διαβάζουν τα παλιά, ρετρό βιβλία φαντασίας, και μεξικάνικες ταινίες τρόμου – και ο Ηρακλής! και οι καλύτερες ιστορίες μαγείας και ξίφους του R. E. Howard· και Μπόρχες περί παγκοσμιοποίησης και εθνικισμού, και Covid, Bill Gates, εμβόλια, και «συνωμοσιολογίες»· και οι έξι Tom Swift, και Ray Bradbury στο Weird Tales, και απεικονίσεις του Κόναν του Βάρβαρου· και κρυπτοζωολογία, James Cawthorne, και η Εγκυκλοπαίδεια των Ασυνήθιστων Ερωτικών Δραστηριοτήτων: και τέλος των και.

 

Ολοκληρώνοντας Ακόμα Έναν Κύκλο


Έχοντας ολοκληρώσει τον δεύτερο κύκλο, σκέφτηκα ότι είναι ώρα για μια γενική ανασκόπησή του – εξού και αυτό το άρθρο, το οποίο μπορεί να θεωρηθεί ως σύντομος οδηγός για τον δεύτερο κύκλο του Θρυμματισμένου Σύμπαντος. Ρίχνοντας μια ματιά εδώ, κάποιος έχει τη δυνατότητα να δει τι τον ενδιαφέρει να διαβάσει.