Η συγγραφή – η λογοτεχνική συγγραφή, τουλάχιστον – αρχίζει εκεί όπου τελειώνει ο εγωισμός σου. Εκεί είναι που πραγματικά αρχίζεις να γράφεις, όταν έχεις περάσει το κατώφλι του δωματίου που λέγεται Εγώ και έχεις βγει παραέξω για να αφηγηθείς μια κατάσταση, ως κατάσταση, πέρα από τις δικές σου νοοτροπίες, εμμονές, πεποιθήσεις.

Θα μου πεις, είναι ποτέ δυνατόν να ξεφύγεις τελείως από όλ’ αυτά; Μάλλον όχι· κάποια ίχνη πάντα παραμένουν. Όμως, ναι, είναι οριακά δυνατόν. Είναι δυνατόν να ξεπεράσεις το εγώ και να αφηγηθείς, να περιγράψεις, μια κατάσταση λογοτεχνικά και μόνο, βάσει κάποιον αποφάσεων που έχεις ήδη πάρει γι’αυτήν. Απλά την ακολουθείς και βλέπεις πού πηγαίνει.

Το εγώ μπορεί μονάχα να μπλεχτεί στην όλη διαδικασία και να τη χαλάσει.

Οι πιο καλές ιστορίες είναι αυτές που ο συγγραφέας γράφει ανεπηρέαστα, πέρα από τον εγωκεντρισμό του.

Γι’αυτό κιόλας ανέκαθεν πίστευα ότι πολλά από αυτά που συμβαίνουν στον λογοτεχνικά κόσμο – βραβεία, επιδοκιμασίες, αποδοκιμασίες, συγκρούσεις, απαιτήσεις (τι «πρέπει» να κάνεις και τι όχι), τι πουλάει και τι δεν πουλάει, τι είναι αποδεκτό και τι όχι, «διάβασέ με για να σε διαβάσω» – βλάπτουν ουσιαστικά και τη λογοτεχνία και τους συγγραφείς. Διότι όταν κάποιος έχει στο μυαλό του αυτά τα πράγματα δεν μπορεί να γράψει ελεύθερα, πέρα από το εγώ του. Ή, τουλάχιστον, αυτό γίνεται πιο δύσκολο. Και γι’αυτό βλέπεις αρκετούς συγγραφείς να «μπλοκάρονται» και να μη μπορούν να γράψουν ή να γράφουν σαφώς κατώτερα πράγματα απ’ό,τι θα μπορούσαν. Όταν διαπιστώνεις να λείπει ο ενθουσιασμός και η αχαλίνωτη δημιουργικότητα από μια λογοτεχνική ιστορία, αυτό σπάνια είναι τυχαίο.

Σήμερα, με την ελευθερία που προσφέρει το διαδίκτυο θα μπορούσαμε να τα ξεπεράσουμε όλα αυτά, και ήδη πιστεύω πως γίνεται· αλλά όχι και με τόσο γρήγορους ρυθμούς όσο θα έπρεπε. Ακόμα παραμένουμε κολλημένοι σε «επιτροπές», «ειδικούς», και διάφορα «πρέπει». Το τι είναι «σωστό» να γραφτεί, τι «μήνυμα» πρέπει να μεταφέρεις, τι «προσφέρει» το κείμενο, και όλες αυτές οι φανφάρες που, σε τελική ανάλυση, το μόνο που «προσφέρουν» είναι κατώτερα κείμενα.

Φίδια και κρανία... Ω λα λα· διαβόλοι!

Μυστηριακές Οντότητες

Σε κάποια φάση, είχα σκεφτεί: όλα αυτά είναι σαν από video game, γαμώτο. Όλα με τον κορονοϊό. Πολλές φορές έβγαινα να βαδίσω μέσα σε lockdown και είχα την αίσθηση ότι βρίσκομαι μέσα σε κάποιο σκηνικό, σε κάποιο παρανοϊκό παιχνίδι. Ακόμα έχω αυτή την αίσθηση. Ακόμα νομίζεις ότι πρέπει να αποφεύγεις «παγίδες» και να βρίσκεις «κόλπα» για να κινηθείς.

Και, φυσικά, είναι και οι «πόντοι», αν και εγώ μέχρι στιγμής τους αποφεύγω, και σκοπεύω να συνεχίσω έτσι.

Κάποτε, έλεγα να το γράψω αυτό: ότι η όλη φάση μού θυμίζει video game.

Τελικά, με πρόλαβαν...

Να πω ότι έχουν 100% δίκιο;

Φυσικά και έχουν 100% δίκιο.

Αλλά γιατί, ρε παιδιά, τόσο λίγες αφίσες στους δρόμους τελευταία; Αν μη τι άλλο, τώρα θα έπρεπε να διαμαρτυρόμαστε και να αντιδρούμε περισσότερο από πριν. Και όχι μόνο με αφίσες.

Ή σκοπεύουμε – ενώ ο υπόλοιπος κόσμος ξυπνάει – να συνεχίσουμε να τους αφήνουμε να μας καταπιέζουν επ’άπειρον;

Το μόνο καλό που έχω παρατηρήσει είναι ότι επικρατεί μια underground επανάσταση σχετικά με όλα αυτά. Τα μαγαζιά που έχουν τη δυνατότητα να μη ζητάνε πιστοποιητικά δεν ζητάνε πιστοποιητικά. Αντιδρούν. Ίσως αυτό να συμβαίνει και σε κάποια μπαρ ή φαγάδικα, αν και δεν είμαι σίγουρος, γιατί δεν έχω ιδίαν πείρα.

Καλή η underground επανάσταση, αλλά πρέπει να γίνει και above ground.

Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Πρέπει να σπάσει η σιωπή των εμβολιασμένων.

Μέχρι πότε θα σας εκβιάζουν να παίρνετε φάρμακα;

Το Twitter έκανε κάτι που δεν μου αρέσει. Είναι μια τακτική που ήδη ακολουθούν και άλλα κοινωνικά δίκτυα, όπως Facebook, Instagram, Pinterest (και αρκετά από αυτά σε χειρότερο βαθμό). Δεν σε αφήνει να κοιτάξεις κανονικά τις αναρτήσεις ενός χρήστη εκτός αν είσαι κι εσύ εγγεγραμμένος και έχεις κάνει log in. Αν πας να κοιτάξεις χωρίς να είσαι logged in, μόλις σκρολάρεις λιγάκι προς τα κάτω, πετάγεται ένα μήνυμα και σε σταματά, ζητώντας σου ή να κάνεις log in ή να εγγραφείς.

Δε μ’αρέσει καθόλου αυτή η τακτική, γιατί οδηγεί σε νοοτροπίες κλειστού κήπου (walled garden mentality, στην κοινή διάλεκτο) και είναι κόντρα στη γενική λογική του διαδικτύου, που είναι μια ανοιχτή λογική.

Ολοένα και περισσότερο προσπαθούν να κάνουν το διαδίκτυο κλειστό, αν και, βέβαια, αυτό ποτέ δεν πρόκειται να γίνει απόλυτα, γιατί η ίδια η φύση του ρέπει προς το ανοιχτό και ελεύθερο. Προσπαθούν, όμως. Οι κερατάδες.

Παλιά, σχεδόν τα πάντα ήταν ανοιχτά στο διαδίκτυο. Τώρα, τα μισά είναι. Στα άλλα συναντάς όλο πόρτες και φρουρούς. Αλλά αυτό δεν είναι το «κανονικό» διαδίκτυο. Είναι ένα πλασματικό διαδίκτυο, φτιαγμένο για «φύλαξη». Είναι το κακό Matrix, όχι το καλό Matrix. Το διαδίκτυο είναι να μπορείς να κινηθείς ελεύθερα. Να γράφεις τον δικό σου κώδικα και να γαμάς το σύμπαν· να παρακολουθείς τι λέει ο καθένας και να πληροφορείσαι όπως νομίζεις· να κατεβάζεις ενδιαφέροντα πράγματα που αλλιώς δεν θα τα έβρισκες με την καμία· να ανεβάζεις τα δικά σου πράγματα που αλλιώς δεν θα μπορούσες εύκολα να διαδώσεις· να ενημερώνεις και να ενημερώνεσαι χωρίς περιορισμούς· κάθε μέρα να ανακαλύπτεις κάτι το συναρπαστικό.

Ναι, αυτό είναι το σωστό διαδίκτυο· και όποιος πιστεύει κάτι διαφορετικό, πιστεύει μαλακίες.

Σήμερα, δυστυχώς, πολλοί έχουν γνωρίσει το διαδίκτυο από τα κινητά τους, τα οποία είναι ρυθμισμένα κυρίως σε κάποιες συγκεκριμένες λειτουργίες του διαδικτύου, εκπαιδεύοντας ουσιαστικά τον χρήση να εκλαμβάνει αυτά τα πράγματα μόνο ως «διαδίκτυο». Αυτό είναι κακό. Γιατί έτσι ορισμένοι δεν γνωρίζουν ποτέ το αληθινό διαδίκτυο. Το παρακολουθούν όπως παρακολουθούν την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο. Αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα, καθόλου.

Θα σας πω, λοιπόν, δύο τρόπους για να παρακάμψετε τον περιορισμό του Twitter και να μπορείτε να παρακολουθείτε όποιον χρήστη θέλετε χωρίς να είστε logged in.

Πρώτος τρόπος: Πήγαινε στον χρήστη που θέλεις να παρακολουθήσεις. Σκρόλαρε λίγο προς τα κάτω μέχρι να βγει το αποτρόπαιο μήνυμα. Πάτα ότι θες να κάνεις sign up, να εγγραφείς. Θα σου βγάλει μια άλλη οθόνη που ζητά ονόματα και τα λοιπά. Αγνόησέ τα όλα αυτά. Πάτα το "πίσω" στο browser σου, ή το γενικό "πίσω" στο smartphone σου. Θα σε γυρίσει στον χρήστη που παρακολουθούσες, κι αποκεί και πέρα μπορείς να τον παρακολουθείς κανονικά, χωρίς να σε μπλοκάρει. Για κάποιο χρονικό διάστημα, τουλάχιστον. Αν σου ξαναβγάλει το αποτρόπαιο μήνυμα, κάνε πάλι το ίδιο.

Δεύτερος τρόπος: Πάρε τον κώδικα που παραθέτω παρακάτω και κάνε τον copy/paste μέσα σε μια απλή σελίδα HTML. Ανέβασέ την σε κάποιον σέρβερ ή άσε την απλά στο desktop του υπολογιστή σου. Όταν την ανοίγεις θα εμφανίζει ένα κουτάκι μέσα στο οποίο θα φαίνονται οι αναρτήσεις του χρήστη που θέλεις. (Αν δεν εμφανιστεί αμέσως το κουτάκι, μην αγχώνεσαι· κάνε reload. Καμιά φορά μπορεί να αργήσει.)

Εκεί που λέει «ΒΑΛΕ ΕΔΩ ΤΟ TWITTER_HANDLE», βάλε οπωσδήποτε το handle αυτού που θες να παρακολουθήσεις: πχ, havocus.

Εκεί που λέει «ΒΑΛΕ ΕΔΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ», βάλε πάλι το handle ή ό,τι άλλο θέλεις – δεν έχει σημασία· είναι για ντεκόρ.

Ο κώδικας ακολουθεί:

Όταν ο μεσαίωνας γίνεται μόδα, έχεις και χωρικούς με άποψη.

Κάνε ΕΜΒΟΛΙΟ ΤΩΡΑ κι ΕΣΥ!