Σχεδόν ποτέ δεν γράφω για προσωπικά θέματα εδώ, όμως τώρα θα κάνω μια εξαίρεση και, μάλλον, θα καταλάβετε γιατί.

Το γεγονός είναι πολύ δυσάρεστο.

Πρόσφατα μια συγγενής μου πέθανε «από κορονοϊό» (και αυτά τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία εδώ). Δεν ήτανπολύ κοντινή συγγενής (όπως λέμε μάνα, πατέρας, αδελφός) αλλά ήταν αρκετά κοντινή και, μάλιστα, τη συμπαθούσα πολύ.

Ήταν μεγάλης ηλικίας, ομολογουμένως, άνω των 80. Είχε κάνει και τις τρεις δώσεις του εμβολίου. Την πρόσεχαν υπερβολικά (μάσκες συνέχεια, μην πλησιάζει κανένας, και τα λοιπά). Είχα να τη δω, δυστυχώς, πάνω από δύο χρόνια – εξαιτίας της υπόθεσης με τον κορονοϊό.

Είχε διάφορα προβλήματα υγείας, και πρόσφατα χρειάστηκε να πάει στο νοσοκομείο μαζί με την κόρη της. Η κόρη της ήταν επίσης τριπλοεμβολιασμένη και προσεχτική μέχρι αηδίας, με μάσκες ώς το κούτελο και τα σχετικά.

Το νοσοκομείο στο οποίο πήγαν ήταν δημόσιο. Τις έβαλαν σε ένα δωμάτιο και μετά έφεραν και μια άλλη γυναίκα εκεί η οποία αποδείχτηκε, τελικά, ότι είχε Covid, και τις κόλλησε και τις δύο.

Εκτός του ότι λόγω όλων των μέτρων υποτιθέμενης προστασίας – τριπλά εμβόλια, μάσκες, και λοιπές αηδίες – αυτό φυσικά ΔΕΝ θα έπρεπε να είχε συμβεί, με εκπλήσσει η εγκληματική ανευθυνότητα του νοσοκομείου που τους «ξέφυγε» (δεν ξέρω πώς) αυτή η άρρωστη από Covid ώστε να τη βάλουν στο ίδιο δωμάτιο με δύο υγιείς ανθρώπους και να τους κολλήσει! Δεν ξέρω καν αν έγινε εσκεμμένα ή μη. Αλλά, όπως κι αν έγινε, είναι τρελό.

Η μεγαλύτερη κυρία τελικά έμεινε μέσα στο νοσοκομείο επειδή είχε, λέει, υγρό στους πνεύμονες· η κόρη της βγήκε υπό περιορισμό. Συνέχιζαν να κάνουν το τεστ στη μεγαλύτερη κυρία, και συνεχώς την έβρισκαν θετική, οπότε δεν μπορούσαν να τη βγάλουν. Μετά από κάποιες μέρες, ενώ η κόρη είχε συνέλθει, η μάνα έπαθε ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο ενώ ήταν ακόμα μέσα στη μονάδα Covid! Αλλά είπαν ότι δεν ήταν «κανονικό» εγκεφαλικό, ότι προήλθε από την καρδιά της...

Και τώρα εγώ αναρωτιέμαι: Τριπλοεμβολιασμένη – που είναι γνωστό ότι τα κωλοεμβόλιά τους προκαλούν καρδιακά προβλήματα, εκτός των άλλων – και έπαθε κάτι από την καρδιά της; Χμμμμ... Αλλά, βέβαια, μπορείς να πεις ότι ήταν λόγω ηλικίας και άλλων προβλημάτων που είχε...

Πολύ σύντομα μετά από αυτό, απεβίωσε μέσα στη μονάδα Covid (αλλά, ουσιαστικά, όχι από Covid παρότι ως τέτοιο θάνατο την κατέγραψαν), ενώ η κόρη δεν μπορούσε καν να πάει μέσα για να τη δει.

Στην κηδεία είχαν το φέρετρο ερμητικά κλειστό λες και θα πεταγόταν έξω κανένα βαμπίρ να τους φάει. Οι κουβαλητές φορούσαν στολές αστροναύτη αλλά – προσέξτε! – χωρίς κουκούλα: με τη μάσκα, δε, κατεβασμένη ορισμένοι από αυτούς. Δηλαδή, προς τι αυτό το θέατρο τώρα; Ποιον κοροϊδεύουν; Και, σε τελικά ανάλυση, είναι κάποιος τόσο ηλίθιος ώστε αληθινά να πιστεύει ότι ο νεκρός, κλεισμένος ερμητικά μες στο φέρετρο, μπορεί να σε κολλήσει κάτι; Αν είναι δυνατόν... Τι μαλακίες είναι αυτές, για να το πούμε χοντρά.

Το συμπέρασμα είναι ότι συντελέστηκε ακόμα ένα σιχαμερό έγκλημα από την κορονοκρατία που μαστίζει αυτό τον τόπο σαν πραγματική πανούκλα (γιατί αυτοί είναι η πανούκλα εδώ, όχι ο Covid).

Από πού θες να το πιάσεις το έγκλημα;

Να ξεκινήσουμε από την κατατρομοκράτηση; Η οποία τους έκανε να φοβούνται τον ίσκιο τους και να κάνουν τα κωλοεμβόλια; Δηλαδή, τους έκανε να φοβούνται τα πράγματα που δεν έπρεπε να φοβούνται και να μη φοβούνται αυτά που έπρεπε να φοβούνται;

Αν είναι να φοβάσαι κάτι σήμερα, δεν είναι ο καθαρός αέρας, ο δρόμος, η λαϊκή αγορά, τα σουπερμάρκετ, ή οι διαδηλώσεις· ούτε καν τα ΜΜΜ· και ούτε κουβέντα για τα καράβια, όπου ο χώρος είναι έτσι κι αλλιώς αρκετός (αλλά μέχρι πρότινος απαγορευόταν οι ανεμβολίαστοι να μπουν!). Δεν είναι τίποτα από αυτά που πρέπει άμεσα να φοβάσαι. Τα νοσοκομεία είναι εκείνο που πρέπει άμεσα να φοβάσαι. Πιο πολλές είναι οι πιθανότητες να κολλήσεις κάτι κακό από νοσοκομείο, μικροβιολογικό εργαστήριο, και τα λοιπά, παρά από οποιοδήποτε άλλο μέρος. Για τον εξής απλό λόγο ότι ανέκαθεν από εκεί ήταν πιο εύκολο να κολλήσεις κάτι κακό – πέρα από οτιδήποτε άλλο εγκληματικό μπορεί σήμερα να συμβαίνει εκεί μέσα.

Και να συνεχίσουμε τώρα με το έγκλημα; Το εμβόλιο (με τις τρεις γαμημένες δόσεις!) βγαίνει ξεδιάντροπο ψέμα ότι μπορεί να προσφέρει προστασία. Απαράδεκτη η αμέλεια από το νοσοκομείο ώστε να βάλει άνθρωπο με μεταδιδόμενη νόσο μέσα στο ίδιο δωμάτιο με υγιείς. Απαράδεκτο να τους πεθάνει, εν συνεχεία, άνθρωπος εκεί όπου υποτίθεται πως γίνεται εντατική φροντίδα για να τον σώσουν. Και, τέλος, απαράδεκτος ο στιγματισμός του νεκρού με το να βάζεις κουβαλητές ντυμένους με στολές αστροναύτη να μεταφέρουν το φέρετρο.

Αίσχος.

Πηγαίνετε στο FutuRetro όσο έχετε ακόμα χρόνο. Είναι τρομερό, και το καλύτερο βρίσκεται στο υπόγειο. Είναι από τα πράγματα που, κατά κανόνα, δεν περιμένεις να συναντήσεις στην Ελλάδα. Και μπορείτε να το επισκεφτείτε δωρεάν. Στημένο μέσα σε ένα παλιό, εγκαταλειμμένο επταώροφο κατάστημα του Notoshome, νομίζεις ότι έχεις πραγματικά γλιστρήσει σε μια εναλλακτική cyberpunk πραγματικότητα καθώς περιπλανιέσαι εκεί μέσα.

Δεν κάνω πλάκα: είναι όντως υπνωτισμός. Σκέψου μόνο πώς ρέει η ιστορία καθώς γράφεις. Το ένα πράγμα ακολουθεί το άλλο, αβίαστα συνήθως. Και πολλές καινούργιες ιδέες έρχονται, μάλιστα, καθώς γράφεις: εκείνη την ώρα που βάζεις τη μία λέξη πίσω από την άλλη. Πώς να το πεις αυτό; Υπνωτίζεις τον εαυτό σου μέσα από την ίδια τη διαδικασία της γραφής.

Έχω παρατηρήσει, επιπλέον, πως συχνά όταν ξεκινάω να γράφω κάνω πολλά τυπογραφικά λάθη, γιατί δεν έχω ακόμα μπει στο «κλίμα»· καθώς όμως συνεχίζω, κάνω ολοένα και λιγότερα τέτοια μικρολάθη, ακολουθώντας έναν ρυθμό και έναν ειρμό που έρχεται τελείως φυσικά.

Και μετά, κοιτάζεις το κείμενο από την αρχή ώς το τέλος, και αναρωτιέσαι: πώς στο διάολο φτάσαμε από εκεί μέχρι εδώ; Θα μπορούσες να τα είχες σκεφτεί αυτά προτού αρχίσεις να βάζεις τη μία λέξη πίσω από την άλλη; Και η απάντηση είναι, συνήθως, όχι. Με τίποτα δεν θα μπορούσες.

Υπάρχει κάτι το πραγματικά μαγικό με την όλη διαδικασία του γράφειν.

Παράξενες γάτες των τοίχων. Πολύ παράξενες.

Μυστηριακές Οντότητες

Imagination is like a muscle. I found out that the more I wrote, the bigger it got. —Philip José Farmer

(Αν δεν το ξέρετε, ο Farmer είναι παλιός συγγραφέας φαντασίας. Μπορείτε να δείτε κάποια βιβλία του μπαίνοντας στο κεντρικό μου site και κάνοντας αναζήτηση για «Farmer». Επίσης, μπορείτε να τον τσεκάρετε και στο Ευαγγέλιον της Wikipedia.)

Αυτό το απόφθεγμα είναι πιο αληθινό απ’ό,τι πολλοί πιστεύουν, και το έχω διαπιστώσει και ο ίδιος όλα αυτά τα χρόνια που συνεχώς γράφω φανταστική λογοτεχνία.

Έχετε ακούσει κάποιους να λένε «Μη χρησιμοποιείς τώρα όλες τις ιδέες που σου έρχονται γιατί μετά θα σου στερέψουν και δε θάχεις τι να γράψεις», ή «Μη γράφεις πολύ γιατί μετά δε θάχεις τι να γράψεις, θα τα έχεις εξαντλήσει όλα», ή κάτι παρόμοιο; Τους έχετε ακούσει;

Λένε βλακείες.

Το αντίθετο ισχύει. Τουλάχιστον για τη φανταστική λογοτεχνία. Όσο περισσότερο γράφεις, όσο περισσότερο φαντάζεσαι και διανοείσαι, τόσο περισσότερα πράγματα έχεις να γράψεις. Πολύ απλά, το ένα γεννιέται μέσα από το άλλο.

Αυτό που λένε ίσως – ίσως – να ισχύει για όσους γράφουν συμβατική λογοτεχνία που βασίζεται σε κάποια (κοινωνικά, συνήθως) θέματα που θέλουν να σχολιάσουν. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ίσως να μπορούν να σου στερέψουν οι ιδέες, αν έχεις σχολιάσει όλα όσα θέλεις να σχολιάσεις και δεν σου έχει μείνει τίποτα. Αλλά, και πάλι, λέω: ίσως. Γιατί δεν το ξέρω από προσωπική πείρα.