4 / 11 / 2022
Ο Frank Frazetta στους τοίχους της Αθήνας;
31 / 10 / 2022
Ο Oscar Wilde είχε πει ότι η τέχνη είναι, κατά βάση, άχρηστη. Εκείνο που εννοούσε είναι ότι η τέχνη δεν έχει καμία πρακτική αξία. Έχει, όμως, ψυχική και πνευματική αξία, κι αυτό, προφανώς, κι ο ίδιος το καταλάβαινε.
Αλλά η κοινωνία γενικά – και ειδικά η νεοελληνική κοινωνία, νομίζω – δεν το καταλαβαίνει. Θεωρούν πως η τέχνη είναι όντως άχρηστη. Δεν βλέπουν ότι είναι τροφή της ψυχής. Γι’αυτό κιόλας, ειδικά στις κοινωνίες που η τέχνη δύσκολα αποτελεί εμπόρευμα (όπως εδώ), οι νέοι αποθαρρύνονται από το να ασχολούνται με την τέχνη εκτός, ίσως, μόνο παράπλευρα. «Από αυτά, παιδί μου, δε μπορείς να ζήσεις· βρες κάτι άλλο να κάνεις.» Πόσω μάλλον, δε, όταν η συγκεκριμένη τέχνη δεν είναι mainstream, όταν δεν «αναγνωρίζεται» από τα ιδρύματα, όταν δεν έχει «κοινωνική χρησιμότητα» (και άλλα τέτοια κλισέ), όταν είναι «περίεργη»: τότε φτάνουν στα όρια να τη θεωρούν «μαύρη μαγεία».
(Και όταν κάποιος λέει ότι «δεν μπορείς να ζήσεις από αυτά», πάντα αναρωτιέμαι: Και πώς μπορείς να ζήσεις, ρε μάστορα, χωρίς αυτά; Είναι πραγματική ζωή, τότε, ή προσομοίωση;)
Η μόνη τέχνη που προωθείται είναι η τέχνη που σε μαστουρώνει μετά τη δουλειά, για να περνά λίγο η ώρα, να παίρνεις λίγο κουράγιο για να συνεχίσεις πάλι τη δουλειά την άλλη μέρα. Κι όσοι κάνουν αυτή την τέχνη, την κάνουν πάλι ως δουλειά συνήθως. Πρέπει πάντα να επικρατεί ο κανόνας «η δουλειά σου δεν πρέπει να σου αρέσει, αλλιώς δεν είναι δουλειά».
Οποιοσδήποτε τολμήσει να κάνει κάτι άλλο, πρέπει να γίνει πολεμική προσπάθεια εναντίον του: ξέρεις, για να μη «διαλυθεί» το τρομερό ήθος αυτού του τύπου κοινωνίας, ρε γαμώτο!
Ε, τι να πεις τώρα για τέτοιες νοοτροπίες;
Όσοι τις ασπάζονται – να τις χαίρονται!
28 / 10 / 2022
Μια αστική ζούγκλα διακρίνεται μέσα από τον τοίχο... Μαγική θύρα; Ίσως όχι.
25 / 10 / 2022
(Επανάληψη από παλιότερο post.)
Όταν ξεκίνησα να γράφω τα Κρυφά Όπλα της Πόλης είχα, εκτός των άλλων, και μια τρελή ιδέα για τη βασική πλοκή της σειράς. Είχα σκεφτεί ότι θα το γράψω περίπου σαν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο· δηλαδή, η Ρελκάμνια θα ήταν χωρισμένη σε δύο “μπλοκ”, όπου στο ένα μπλοκ μεγάλος αρχηγός θα ήταν κάποιος σαν τον Στάλιν περίπου, και στο άλλο μπλοκ μεγάλος αρχηγός θα ήταν κάποιος σαν τον Χίτλερ περίπου.
Μάντεψε τώρα τι είχα στο μυαλό μου για τον Κάδμο Ανθοτέχνη. Τελικά, όμως, όπως σύντομα συμπέρανα καθώς το έγραφα, η πιο σοβαρή ομοιότητα του με τον Στάλιν είναι ότι είναι ποιητής. Λίγες άλλες πραγματικές ομοιότητες υπάρχουν.
Και η φιγούρα που προόριζα για “Χίτλερ” άργησε να εμφανιστεί μέσα στη σειρά – εμφανίζεται από το 3ο βιβλίο – επειδή η ιστορία μου έτσι με οδηγούσε· και πάντα αφουγκράζομαι την ιστορία μου, βλέπω πού θέλει να με πάει, δεν γράφω μόνο ό,τι έχω προαποφασίσει, γιατί αυτό πολλές φορές μού φαίνεται ψεύτικο όταν είμαι πραγματικά μέσα στην ιστορία. Επιπλέον, ακόμα κι όταν ο “Χίτλερ” της σειράς εμφανίστηκε, δεν είχα καμία σχέση με τον Χίτλερ βασικά. Κι όταν λέω καμία σχέση, εννοώ ΚΑΜΙΑ σχέση. Πολύ απλά, δεν έδενε κάτι τέτοιο με την υπόλοιπη αφήγηση.
Έτσι, ενώ είχα προαποφασίσει να γράψω κάτι σαν 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέληξα να γράψω κάτι πολύ διαφορετικό, και σύντομα διαπίστωσα ότι ήταν 100 φορές καλύτερα έτσι, γιατί– Μα είχα ξεχάσει τις προσωπικές μου πεποιθήσεις, σε τελική ανάλυση; Σιχαίνομαι τις ιστορίες που είναι παρωδία πραγματικών γεγονότων ή προσώπων, ή βασίζονται τόσο πολύ σ’αυτά που είναι ουσιαστικά τα ίδια με άλλα λόγια. Η πολιτική κατάσταση που εξελίσσεται στα Κρυφά Όπλα της Πόλης έχει ενδιαφέρον από μόνη της. Όμως ακόμα πιο σημαντικοί είναι, φυσικά, οι χαρακτήρες, που, ευτυχώς, δεν κατέληξαν καρικατούρες ιστορικών προσώπων αλλά έκαναν, ως συνήθως, αεροπειρατεία στο μυαλό μου και πήραν τη δική τους ζωή στα χέρια τους.
Σύντομα – πολύ σύντομα – το δεύτερο βιβλίο των Κρυφών Όπλων της Πόλης...
20 / 10 / 2022
Μετρό και πόντικες.
Κλικ επάνω στην κάθε εικόνα για να δεις την επόμενη. (Drag σε άλλο tab του browser για να τη δεις μεγαλύτερη· ή δεξί κλικ και "open image in new tab".)
52η σελίδα από τις 182
