Τρελοί αυτοί οι ποδηλάτες.

Μυστηριακές Οντότητες

Τις προάλλες έλεγα για αυτό το θέμα-χάλι με τους συγγραφείς στην Ελλάδα, και έλεγα και ότι, όπως όλοι ξέρουν, οι αναγνώστες είναι ελάχιστοι, δυσανάλογοι ως προς τα βιβλία που κυκλοφορούν (κουτσά-στραβά όπως κυκλοφορούν). Και προς το τέλος έκανα και μια γρήγορη αναφορά στα ηλεκτρονικά βιβλία: ότι φαίνεται πως στην Ελλάδα ακόμα πιο λίγοι διαβάζουν ηλεκτρονικά βιβλία και χρησιμοποιούν συσκευές ανάγνωσης.

Παραδόξως – οι πάντες (ακόμα και κάτι άτομα άνω των 70) βλέπεις να είναι με smartphone στο χέρι!

Αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος προς τα ηλεκτρονικά βιβλία, για εμένα είναι τελείως παράλογη και νομίζω πως δείχνει δύο πράγματα.

Πρώτον, ότι ίσως να έχει γίνει κάποιο εσκεμμένο σαμποτάζ των ηλεκτρονικών βιβλίων από τους μεγαλοεκδότες (γιατί τα χάρτινα βιβλία τούς συμφέρουν καλύτερα) και άλλους που νομίζουν ότι το χάρτινο βιβλίο είναι το «κανονικό» βιβλίο. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι, μέσω πολλών διαύλων, τα ηλεκτρονικά βιβλία (ειδικώς τα δωρεάν) δεν προωθούνται ενώ τα χάρτινα προωθούνται κατά κόρον (και παρ’όλ’ αυτά, αμφίβολη είναι η κίνηση που έχουν).

Δεύτερον, η έλλειψη ενδιαφέροντος προς τα ηλεκτρονικά βιβλία δείχνει περίτρανα το πόσο τραγικά λίγοι είναι τελικά οι άνθρωποι που όντως ενδιαφέρονται να διαβάσουν.

Ο άνθρωπος που δεν ενδιαφέρεται πραγματικά να διαβάσει θα πάρει ένα χάρτινο βιβλίο και θα το λιβανίζει μισό χρόνο, αν όχι έναν χρόνο ολόκληρο, και στοίχημα είναι αν θα το τελειώσει. Άντε να διαβάσει δύο ή τρία βιβλία, το πολύ. Δεν είναι, ουσιαστικά, αναγνώστης. Είναι casual αναγνώστης. Το κάνει για πλάκα, όπως εγώ μπορεί να καπνίσω κάνα πούρο αλλά γενικά δεν καπνίζω πούρα.

Αυτός ο αναγνώστης συνυπολογίζεται στις μελέτες για αναγνώστες στην Ελλάδα.

Αλλά δεν είναι ο πραγματικός αναγνώστης. Δεν είναι ο φανατικός που διαβάζει συστηματικά λογοτεχνία. Αυτός ο άνθρωπος (και δεν τον κατηγορούμε, απλώς λέω ότι υπάρχει) δεν θα αγοράσει συσκευή για να διαβάζει ηλεκτρονικά βιβλία, ούτε θα αναζητήσει ηλεκτρονικά βιβλία, γιατί δεν τον ενδιαφέρει, αφού διαβάζει ελάχιστα.

Τα ηλεκτρονικά βιβλία ενδιαφέρουν περισσότερο αυτούς που διαβάζουν και περισσότερο. Είναι διευκόλυνση. Και είναι και πιο φτηνά (ή θα έπρεπε να είναι – αλλιώς είναι εκμετάλλευση), ή ακόμα και δωρεάν. Τα βρίσκεις εύκολα, τα βάζεις μέσα σε μια συσκευή, και διαβάζεις με την άνεσή σου, όπου και όπως θέλεις.

Το γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν ενδιαφέρονται για τα ηλεκτρονικά βιβλία δείχνει ότι δεν ενδιαφέρονται για τα βιβλία γενικά. Διαφορετικά, με τέτοια κρίση στην οικονομία (εκτός των άλλων), μόνο ηλεκτρονικά βιβλία θα έπρεπε να διαβάζουν.

(Προσωπικά τα προτιμώ γιατί είναι πολύ πιο άνετα στο χέρι και εύκολο να βρεις εκείνο που θέλεις όταν το θέλεις. Και δεν πιάνουν και χώρο στην ήδη παραφορτωμένη βιβλιοθήκη μου. Και, ναι, εντάξει, μετράει και το ότι δεν χρειάζεται να πληρώνεις 15 ευρώ για ένα βιβλίο που ίσως και να μη σου αρέσει τελικά.)

Αυτά τα μαργαριτάρια είναι από το βιβλίο Πρακτική Μαγεία, του Jorg Sabellicus (σε μετάφραση Ν. Σημηριώτη), τόμος Γ.

Αυτό είναι από το κεφάλαιο Μαγικά μυστικά της βασίλισσας Κλεοπάτρας (ναι, υποτίθεται ότι η γνωστή Κλεοπάτρα τα έκανε αυτά).

Όπως καταλαβαίνετε, δεν θα πιάσει παιδί γιατί θα είναι άρρωστη από αυτό που ήπιε...

Και αυτό είναι από το κεφάλαιο Από το «Ραούντ αλ Ατίρ» ή ο «Μυρωμένος Κήπος, του Σεΐχη Νεφζαουΐ» και από το κομμάτι Πώς να μεγαλώσει το ανδρικό μέλος.

Ποπό... τρομερός αυτός ο Σεΐχης Νεφζαουΐ. Πρέπει να πήγαινε σύννεφο η μ@L&<|Α μέσα στο παλάτι του.

*

Και δεν είναι αυτά τα μόνα τέτοια μαργαριτάρια μέσα στο βιβλίο Πρακτική Μαγεία. Αναρωτιέσαι, γαμώτο, τι είναι αυτά που έκαναν μια φορά κι έναν καιρό. Ήταν με τα καλά τους; Κι ακόμα δεν καταλαβαίνω τι σχέση με «μαγεία» είχαν...

Αλλά, για να είμαι δίκαιος, το βιβλίο έχει και κάποια παράξενα πράγματα που έχουν όντως ενδιαφέρον. Όμως έχει και πολλά τελείως τραγελαφικά.

Παράξενο ζουζούνι.

Μυστηριακές Οντότητες

Η προηγούμενη ταινία Avatar θυμόμουν ότι με είχε αφήσει σχετικά αδιάφορο – δηλαδή, ούτε χάλια ούτε τίποτα ιδιαίτερο. Το Way of the Water ήταν πολύ καλύτερο.

Έχω διαβάσει κάποιους αρνητικούς σχολιασμούς βασισμένους σε πράγματα που είπε ο Cameron (σκηνοθέτης) αλλά νομίζω πως αυτά έχουν περισσότερο σχέση με πολιτική και άλλα τέτοια θέματα παρά με την ίδια την ταινία.

Το Way of the Water δεν είναι μια ταινία εξαιρετική αλλά είναι, αναμφίβολα, μια ταινία καλή.

Η πλοκή είναι μέτρια, και τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα γίνονται μέσα στη δράση, μέσα στις μάχες, όπου οι χαρακτήρες τρέχουν αποδώ κι αποκεί και πολλές ανατροπές συμβαίνουν. Κατά τα άλλα, είναι μια πλοκή εκδίκησης και κυνηγητού. Δεν είναι κακή, αλλά ούτε και τίποτα το σπουδαίο. Μια κλασική πλοκή για ταινία δράσης.

Οι διάλογοι επίσης είναι λιγάκι κλισέ αρκετά συχνά και λένε στερεοτυπικά πράγματα που περιμένεις ν’ακούσεις σε ταινία που είναι «αμερικανιά». Και πάλι, δεν είναι πολύ κακοί διάλογοι, απλώς τίποτα το ιδιαίτερο. Κλασικοί διάλογοι για κλασική ταινία δράσης.

Αν το Way of the Water έπρεπε να βασιστεί μόνο στην πλοκή και στους διαλόγους του, δεν θα μου άρεσε. Θα με άφηνε αδιάφορο όπως και η πρώτη ταινία Avatar. Όμως υπάρχουν δύο πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία εδώ.

Πρώτον, οι χαρακτήρες. Παρουσιάζει πολλούς χαρακτήρες που ο καθένας έχει το δικό του ενδιαφέρον, και αφιερώνει αρκετό χρόνο σ’αυτούς ώστε να τους γνωρίσεις. Μέχρι το τέλος τούς έχεις πια συμπαθήσει. Έχουν γίνει φίλοι σου μες στο μυαλό σου. Η ταινία – δώστε βάση – είναι 192 λεπτά: πάνω από τρεις ώρες! Παρά τη διάρκεια, όμως, δεν με κούρασε: κι αυτό λέει κάτι.

Δεύτερον, η φαντασμαγορία. Εμφανίζονται στην οθόνη τρομερά σκηνικά, τρομερά τοπία από ένα φανταστικό κόσμο. Και τρομερά φανταστικά πλάσματα. Δεν είναι, όμως, μια ταινία-βίντεοκλιπ όπου απλά βλέπεις απαχαυνωμένος όμορφες, εντυπωσιακές εικόνες. Όλα αυτά φαίνεται μέσα από την ιστορία ότι δένουν μεταξύ τους και εξηγούνται. Υπάρχει ένα ολόκληρο οικοσύστημα, και καταλαβαίνεις το πώς και το γιατί. Εν ολίγοις, υπάρχει worldbuilding εδώ, και αυτό μπορείς να το εκτιμήσεις. Ο φανταστικός κόσμος μοιάζει πραγματικός· βγάζει νόημα.

Δεν μετάνιωσα καθόλου που είδα αυτή την ταινία και, μάλιστα, προπαραμονή πρωτοχρονιάς. Ήταν, ίσως, ιδανική για μια τέτοια μέρα.