Ζεύς;

Μυστηριακές Οντότητες

Διαβάζεις κάτι πράγματα μέσα σε λογοτεχνικές ιστορίες και σκέφτεσαι: Ο συγγραφέας σίγουρα γούσταρε πολύ γράφοντάς το αυτό· ή: Αυτό σίγουρα είχε ένα κάποιο ιδιαίτερο νόημα για τον συγγραφέα. Και μια τέτοια σκέψη συνήθως ακολουθείται από: Εμένα, όμως, δεν μου λέει σχεδόν τίποτα.

Ή, τουλάχιστον, για αυτόν που το διαβάζει, για τον αναγνώστη, η εμπειρία δεν είναι η ίδια. Δεν είναι το ίδιο έντονη. Δεν μπορεί να είναι.

Δεν το έχω παρατηρήσει αυτό μόνο διαβάζοντας αλλά και γράφοντας. Κυρίως γράφοντας. Πριν από πολλά χρόνια, έτυχε να προσέξω ότι η όλη εμπειρία που λαμβάνεις από τη λογοτεχνία είναι πολύ πιο έντονη όταν γράφεις. Ανέκαθεν, μου άρεσε πιο πολύ να γράφω παρά να διαβάζω. Ήταν (και είναι) πιο πραγματικό για εμένα.

Και νομίζω πως αυτό είναι κάτι που ισχύει γενικά. Αλλά, συνήθως, πρέπει να είσαι και συγγραφέας και αναγνώστης για να το καταλάβεις σωστά.

Τότε πάλι, πριν από χρόνια, έτυχε να σκεφτώ: Μα ο αναγνώστης, όταν διαβάζει, μπορεί να έχει την εμπειρία που είχα εγώ όταν το έγραφα; Όσο και καλά να το έχεις γράψει, όσο και να έχεις προσπαθήσει, δεν είναι δυνατόν ο αναγνώστης να λάβει την ίδια εμπειρία. Τουλάχιστον, όχι το ίδιο έντονη.

Και το έβλεπα αυτό διαβάζοντας άλλων τα βιβλία – και ακόμα το βλέπω. Σίγουρα έχεις μια κάποια εμπειρία από αυτά που διαβάζεις, αλλά σίγουρα δεν είναι όπως όταν γράφεις εσύ, και αμφιβάλλω αν είναι αυτό που καταλάβαινε/αισθανόταν ο συγγραφέας όταν το έγραφε.

Στον αναγνώστη έρχεται δέκα σκάλες πιο ασθενικό.

Είναι απλά γεγονός. Δεν μπορεί να αλλάξει.

Ίσως, βέβαια, να υπάρχουν και συγγραφείς που δεν έχουν καμιά σπουδαία εμπειρία γράφοντας λογοτεχνία, που απλά βάζουν τη μια λέξη πίσω από την άλλη· ίσως να το κάνουν μόνο επειδή πληρώνονται γι’αυτό. Αλλά νομίζω ότι οι περισσότεροι πραγματικοί συγγραφείς την έχουν αυτή την εμπειρία που η ανάγνωση δεν μπορεί να τη φέρει. Αλλιώς, γιατί να γράφεις καν;

(Είχα γράψει παλιότερα κι ένα άρθρο που το αγγίζει αυτό το θέμα.)

Ακόμα ένας όμορφος τοίχος.

Μυστηριακές Οντότητες

(Για όσους δεν ξέρουν, θίνα = αμμόλοφος = dune.)

Έρχεται το δεύτερο μέρος της ταινίας Dune στις 25 Φεβρουαρίου. Δηλαδή, μετράμε τις μέρες πια. Countdown κατάσταση. Και έχω τρομερή περιέργεια να δω αυτή την ταινία.

Η προηγούμενη, το πρώτο μέρος, ήταν καταπληκτική. Αν και αρχικά είχα τους ενδοιασμούς μου για τον ηθοποιό που έπαιζε τον Πολ Ατρείδη (μου φαινόταν να ταιριάζει περισσότερο σε ταινία Χάλι Πλόπερ), πολύ σύντομα αυτό έπαψε να με προβληματίζει. Η ταινία ήταν πολύ πιστή στο βιβλίο και πολύ καλοφτιαγμένη. Τα ορνιθόπτερα, δε, ήταν ακολασία. Και, φυσικά, ο Shai-Hulud.

Αν και το δεύτερο μέρος είναι έτσι, κατά τη γνώμη μου αυτή η ταινία, ως σύνολο, θα είναι κλασική, όχι απλώς καλτ.

Κάτι έχω ακούσει να λένε και για τρίτο μέρος, βασισμένο στο Dune Messiah, και ελπίζω να μην το καταστρέψουν, όπως γίνεται πολλές φορές όταν αρχίζει το άρμεγμα...

Για την ώρα, όμως, ας δούμε το δεύτερο μέρος – κι αυτή τη φορά, που δεν έχουμε πια κορονοχούντα, στους κινηματογράφους.

Shai-Hulud is my master.

Μαγικές πύλες στους δρόμους της πόλης.

Μυστηριακές Οντότητες