(Επανάληψη από το παλιό blog.)

*

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από το Jehad, του Nicholas Yermakov. Κανονικά, έπρεπε να το μεταφράσω στα ελληνικά, αλλά ο θεός της τεμπελιάς με νίκησε, το αρχίδι. Οπότε θα πρέπει να το διαβάσετε στην Κοινή Γλώσσα αυτού του κόσμου.

 

“[…] I can’t understand why you haven’t evolved into technologically advanced civilization.”

“For what purpose?” said K’itar.

“For what purpose? Why, for the purpose of growth, for the betterment of your race, so you could achieve–”

“Achieve?” K’itar said. “Where would be the necessity of the sort of achievement of which you speak? In the end, if there is an end to such things, what would we gain that we don’t already have?”

She started to reply, then realized that no reply was possible and smiled. “I see what you mean,” she said. “I envy you.”

“I’m sorry,” said K’itar.

“Sorry? For what?”

“Sorry for you,” said K’itar. “As long as you are capable of envy, you will never have that which every living being seeks.”

“Oh? And what is that?”

“Peace, Miss Randall. Is that not the final goal of every human endeavor?”

She smiled wryly. “Some of us like to think it is.”

“Yes, I am aware that humans have a tendency to choose paths for themselves that they believe will lead them to their final goal, be they paths of achievement, paths of discovery, or paths of acquisition. It is sad that they struggle so hard to attain that which they could have by simply choosing to embrace it. They believe that there are many paths to peace and they seek to follow as many of them as they can. I understand they rarely find what they are seeking and that most of them spend their lives desperately searching.”

“You’re suggesting that there’s only one path to peace?” she said.

“No,” K’itar said gently. “There are only paths away from it.”

*

Το εξώφυλλο:

Σκέτος ο πίνακας:

 

Αυτό το βιβλίο είχα πιάσει να το διαβάσω όταν ήμουν μικρός και το άφησα κάπου στη μέση, μάλλον επειδή ήμουν μικρός. Δε νομίζω ότι είναι μια ιστορία για μικρές ηλικίες· ή ίσως εγώ τότε να αναζητούσα κάτι άλλο.

Δυστυχώς, ακόμα δεν έχω διαβάσει το Cugel’s Saga παρότι έχω διαβάσει άλλες ιστορίες της Ετοιμοθάνατης Γης του Jack Vance – κάτι που σκέφτομαι να διορθώσω σύντομα.

Η μετάφραση, πάντως, απ’ό,τι θυμάμαι και απ’ό,τι παρατηρώ και τώρα, είναι αρκετά καλή. Αλλά ο τίτλος δεν μου αρέσει έτσι όπως μεταφράστηκε. Η λέξη οδύσσεια δεν νομίζω ότι πραγματικά ταιριάζει στη λέξη saga. Και το όνομα Cugel δεν νομίζω ότι προφέρεται Κουζέλ, αλλά μάλλον Κάτζελ, υποθέτω.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

Στο Planet of Adventure του Jack Vance – του οποίου το πρώτο βιβλίο, City of the Chasch, διαβάζω αυτό τον καιρό, όπως έχω πρόσφατα ξαναγράψει – υπάρχει μια εξωγήινη φυλή που ονομάζεται Wankh. Ο Jack Vance έβαλε κατά τύχη αυτό το όνομα, μην ξέροντας (ή χωρίς να περάσει απ'το μυαλό του τότε) ότι wank στην αγγλική (όχι αμερικάνικη, μάλλον) αργκό σημαίνει αυνανίζομαι και, κυρίως, κακοσήμαντα. Τουτέστιν: μαλακίζομαι.

Και το δεύτερο βιβλίο της σειράς έχει τίτλο Servants of the Wankh, οπότε μοιάζει λίγο αστείο από μια άποψη...

Αργότερα, η λέξη Wankh αντικαταστάθηκε με τη λέξη Wannek. Αλλά γιατί; Σε φανταστικούς κόσμους παράξενες ηχητικές ομοιομορφίες μπορούν να ισχύουν, δεν μπορούν; Βέβαια, ήταν λίγο τραγελαφικό το θέμα, ομολογουμένως.

Όμως υπάρχει κι ένα βουνό που λέγεται Wank. Σοβαρά. Και είναι ακόμα και τα αρχικά για μια τράπεζα. Δεν κάνω πλάκα· το γράφει εδώ.

Όπως και νάχει, η όλη υπόθεση δείχνει πόσο εύκολα μπορεί ένας συγγραφέας του φανταστικού να πέσει στην παγίδα τού να φτιάξει μια φανταστική λέξη η οποία όμως κάπου στον κόσμο υπάρχει... και σημαίνει κάτι άσχημο. Δεν μπορεί ο συγγραφέας να είναι παντογνώστης. Αν και σήμερα, με το Διαδίκτυο, μπορείς και να ψάξεις... Αλλά, και πάλι, θα ψάχνεις για κάθε γαμημένη λέξη μήπως και υπάρχει, αυτή ή κάποια παρόμοια; Σύντομα θα τρελαθείς. Γιατί πάντα κάτι μοιάζει με κάτι άλλο, αν το καλοσκεφτείς.

Εγώ θα τους λέω Wankh. Έτσι, για το γαμώτο.

 

Τελευταία διαβάζω το City of Chasch του Jack Vance, και η πλοκή του φαίνεται όμορφη. Και γιατί είναι όμορφη; Επειδή ο συγγραφέας δεν βιάζει την πλοκή· απλά αφήνει τους χαρακτήρες του – τον έναν κεντρικό χαρακτήρα του, βασικά – να κάνει ό,τι λογικά θα έκανε, να ακολουθήσει τον δρόμο που λογικά θα ακολουθούσε, βάσει των επιθυμιών και των παρορμήσεών του. Και δεν μοιάζουν όλες οι επιλογές του σωστές – όπως και των πραγματικών ανθρώπων.

Αυτό πάντα κάνει μια ιστορία αληθοφανή.

Και το όλο θέμα, ανεξαρτήτως, εξακολουθεί να είναι σαν ψυχεδελικό όνειρο.

 

(Επανάληψη από το παλιό blog.)

*

(Από πραγματικό περιστατικό, αλλά αρκετά αλλαγμένο.)

 

–Κοίτα, ρε, τι κάνει ο μαλάκας ο Βούδας! (λέει δείχνοντας τον οδηγό ενός άλλου αυτοκινήτου)

–Ποιος Βούδας;

–Αυτός ο μαλάκας εκεί, ο Βούδας! (τον δείχνει ξανά, ενώ εκείνος έχει ήδη περάσει αντικανονικά)

–Τι Βούδας, ρε; Τι σχέση έχει με τον Βούδα;

–Ζώον είναι! Βούδας!

–Εεεε… Ο Βούδας δεν έχει καμία σχέση με το βόδι, ξέρεις.

–Τι; Ε, και τι είναι, ρε; Βόδι δεν είναι;