Έριχνα μια ματιά εδώ, σε κάτι πράγματα που έχει πει ο Σαρτρ για το αν η λογοτεχνία πρέπει να περιλαμβάνει πολιτική. Είναι ένα θέμα που με ενδιαφέρει κι εμένα γιατί στα δικά μου βιβλία, προσωπικά, δεν θέλω να ακολουθώ καμιά πολιτικοποιημένη στάση, όπως έχω ήδη γράψει. Δε μου αρέσουν τα βιβλία που προσπαθούν να σου κάνουν κατήχηση προς συγκεκριμένες ιδεολογίες. Το θεωρώ ύπουλο και ανέντιμο, αν μη τι άλλο. Η λογοτεχνία πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από πολιτική προπαγάνδα. Η Λογοτεχνία υπερβαίνει την Πολιτική.

Όμως, είτε το θέλεις είτε όχι, πάντα κάποιος θα μπορεί να βρει πολιτικά μηνύματα μέσα σ’ένα λογοτεχνικό κείμενο. Ίσως να είναι απλά αυτά που θα ήθελε να ακούσει. Ίσως να είναι αυτά που δεν θα ήθελε να ακούσει. Όχι επειδή το κείμενο τα γράφει ακριβώς έτσι αλλά επειδή εκείνος έχει την προδιάθεση να τα δει έτσι. Πολλές φορές βλέπουμε ό,τι θέλουμε να δούμε, και όχι ό,τι είναι πραγματικά εκεί. Ολόκληρες κοινωνίες στήνονται πάνω σ’αυτή την απάτη της αντίληψης.

Επομένως, ναι, αναπόφευκτα, κάθε λογοτεχνικό κείμενο μπορεί να διαβαστεί με πολιτική διάθεση. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε κιόλας. Το ξαναλέω: η Λογοτεχνία πρέπει να υπερβαίνει την Πολιτική. Όταν διαβάζεις λογοτεχνικό κείμενο πρέπει ν’αφήνεις πίσω σου τα γνωστά, και το μυαλό σου να ερευνά προς τα άγνωστα, τα καινούργια, αυτά που θα σε αιφνιδιάσουν, θα σε ανανεώσουν, θα σε διδάξουν, θα σε ψυχαγωγήσουν.

Αυτό δεν είναι βιβλίο φαντασίας όπως τα όσα κατά κανόνα παραθέτω εδώ, όμως έχει σίγουρα ένα παλιό ελληνικό εξώφυλλο. Πολύ παλιό. Πολύ ρετρό. Και δες το καλά. Δεν είναι τρομερά σέξι αυτό το σπαθί με τη μάσκα στα δεξιά; Θυμίζει Τρεις Σωματοφύλακες και τέτοιες ιστορίες, σωστά;

Η συγκεκριμένη σειρά του Διονύση Ρώμα έχει μια σχετικά παρόμοια θεματολογία, απ’ό,τι καταλαβαίνω. Και είναι τεράστια, γαμώτο! Αυτός είναι ο ένατος τόμος της. Ο τύπος πρέπει να προσπαθούσε να αντιγράψει εμένα· πρέπει να με είχε ονειρευτεί από το μέλλον.

Αυτό για όσους λένε ότι στην Ελλάδα δεν νοείται να γράφονται τόσο μακροσκελείς ιστορίες...

Κατά τα άλλα, δυστυχώς, δεν έχω βρει τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς. Και το συγκεκριμένο βιβλίο δύσκολα διαβάζεται, από μια ματιά που του έριξα. Γιατί; Επειδή είναι γεμάτο ιδιωματικές λέξεις της εποχής όπου διαδραματίζεται η ιστορία του, και δίπλα από κάθε λέξη έχει έναν αριθμό, και κάτω-κάτω σε κάθε σελίδα είναι όλες οι επεξηγηματικές παραπομπές από αυτή τη σελίδα – και δεν είναι λίγες συνήθως.

Όταν μιλάω για ιδιωματικές λέξεις, μιλάω για πραγματικά παράξενες ιδιωματικές λέξεις.

Κάποια παραδείγματα:
αουτόρος = συγγραφέας
ατζάρντο = τόλμημα
μοντούρα = φορεσιά
ιμπετσίλε = βλάκα (κλιτική προσφώνηση, προφανώς... Κάτι σχετικό με το αγγλικό imbecile, υποθέτω)
πεκούνια = χρήματα

Και το κείμενο βρίθει από τέτοιες λέξεις και παραπομπές που τις εξηγούν. Σε ζαλίζει.

Κατά τα άλλα, το βιβλίο φαίνεται καλό ως ιστορία.

Αλλά τώρα πάω να κάνω ένα ατζάρντο με μια σκιερή μοντούρα για να τσιμπήσω πεκούνια, ενώ θα σκέφτομαι Ιμπετσίλε δράκε, σου έκλεψα τον θησαυρό ξανά! Μετά, ως καλός αουτόρος, θα τα γράψω όλα και θα τα δώσω δωρεάν στο Διαδίκτυο.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Επειδή δεν αρμόζει να τελειώσουμε μαζί του με μόνο ένα post, γράφουμε ακόμα ένα.

Ρίξτε μια ματιά σ’αυτό εδώ το website για πολύ περισσότερο υλικό σχετικά με τον Gene Wolfe.

Ο Gene Wolfe πέθανε στις 14 Απριλίου. Ήταν ένας συγγραφέας φαντασίας από εκείνους που έχουν το προσωπικό, πολύ ιδιαίτερο, πολύ δικό τους ύφος, και τη δική τους προσωπική και ιδιαίτερη νοοτροπία – δηλαδή, από τους συγγραφείς που αξίζει να διαβάσεις. Αν και δεν ήταν τόσο γνωστός όσο κάποιους άλλους, έχει γράψει πολλά βιβλία από τα οποία έχω διαβάσει μόνο το The Book of the New Sun, το The Book of the Long Sun, και το An Evil Guest. Το τελευταίο ήταν το μόνο που δεν μου άρεσε (και έχω γράψει γι’αυτό). Τα άλλα δύο είναι υπέροχα, αν και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους παρότι διαδραματίζονται στον ίδιο φανταστικό κόσμο.

Ο Gene Wolfe είναι ένας από τους συγγραφείς που θέλεις οπωσδήποτε να έχεις διαβάσει. Η παρουσία του θα μας λείψει. Αρχίζω να σκέφτομαι ότι ίσως τώρα θα έπρεπε να ξεκινήσω να διαβάζω και κάποια από τα άλλα του βιβλία.

Αυτό τον καιρό γράφω μια σειρά η οποία εντάσσεται στον 3^ο κύκλο του Θρυμματισμένου Σύμπαντος και θα δημοσιευτεί μετά από κάμποσα χρόνια αν είμαι ακόμα ζωντανός (έχω ήδη δημοσιεύσει πολλά βιβλία τελευταία: και σύντομα έρχονται και οι Θυγατέρες της Πόλης). Η σειρά είναι γραμμένη εν μέρει στο πρώτο πρόσωπο εν μέρει στο τρίτο, αλλά δεν μοιάζει καθόλου με τα Αρχεία της Σιδηράς Δυναστείας στο ύφος. Το τρίτο πρόσωπο είναι ιστορίες από το παρελθόν και σε μια οπτική γωνία τελείως ανοιχτή (πχ, μπορεί να περιγράφει τι πιστεύουν οι κάτοικοι μιας πόλης για κάτι που συμβαίνει)· και το πρώτο πρόσωπο, αν και έχει έναν σταθερό αφηγητή που είναι ο πρωταγωνιστής, μερικές φορές αλλάζει, και έχουμε, σποραδικά, και μερικούς άλλους αφηγητές. Αλλά μέχρι στιγμής η προοπτική όλων αυτών των αφηγητών δεν ήταν και τόσο διαφορετική· είχαν περίπου τα ίδια πιστεύω, τους ίδιους φίλους, την ίδια κατεύθυνση, μπορείς να πεις. Πρόσφατα, όμως, έγραψα ένα κομμάτι χρησιμοποιώντας έναν αφηγητή από τελείως άλλη κατεύθυνση, ας πούμε, με τελείως άλλες πεποιθήσεις και πιστεύω. Και, πραγματικά, όποτε το κάνεις αυτό, όποτε κοιτάζεις τα δεδομένα σου από ένα τελείως διαφορετικό πρίσμα, παθαίνεις ένα μικρό σοκ. Αρχίζεις να γράφεις διαφορετικά. Το κομμάτι είναι σαν να γράφεται από μόνο του βάσει της νέας λογικής που ακολουθείς. Και τότε είναι που, εκτός του ότι έχεις την εμπειρία της ανακάλυψης για την οποία μιλούσα τις προάλλες, καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει τίποτα απόλυτο σ’αυτό τον κόσμο και σε κανέναν άλλο. Τα πάντα είναι θέμα προοπτικής. Ο δικός μου ήρωας είναι ο δικός σου τύραννος, κι αντιστρόφως· και όλοι έχουμε καλούς λόγους για τα πιστεύω μας. Και όλοι, ίσως, κάνουμε τραγικά λάθη.