|
|
Μια στιγμή... |
(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)
ΔΡΟΜΟΣ: μια λωρίδα ξηράς που κάποιος την ακολουθεί για να φύγει από ένα μέρος που του είναι ανιαρό ώστε να φτάσει σε ένα μέρος που είναι μάταιο να πάει.
Όλοι οι δρόμοι, οσοδήποτε διακλαδιζόμενοι, οδηγούν στη Ρώμη,
Όπου, δόξα τω Θεώ, τουλάχιστον ένας οδηγεί πίσω στο σπίτι μας.
–Μπόρεϊ ο Φαλακρός
Από το Λεξικό του Διαβόλου, του Ambrose Bierce
(μετάφραση δική μου, από εδώ)
Μυστήριες γραφές στους τοίχους της Αθήνας.
Εδώ και κάποιες μέρες έχω τελειώσει το Art of Hunting, κι αισθάνομαι τσαντισμένος που ο συγγραφέας δεν έχει ακόμα δημοσιεύσει το τρίτο της σειράς. Αν υπήρχε, αυτό θα ήταν το επόμενο βιβλίο που θα διάβαζα. Δυστυχώς δεν υπάρχει, και προβληματίζομαι.
Το Art of Hunting και το Sea of Ghosts, όπως έχω ξαναγράψει, ήταν ανέλπιστα καταπληκτικά βιβλία, τα οποία βρήκα τελείως τυχαία. Μαζί με το Fire & Blood του GRR Martin πρέπει να είναι τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει μέσα στο 2019... εκτός αν τύχει να συναντήσω τίποτ’ άλλο ακόμα πιο καταπληκτικό μέχρι να βγει ο χρόνος.
Η τριλογία της Tanith Lee – Birthgrave, Shadowfire, Hunting the White Witch – είναι επίσης πολύ καλή, και τώρα βρίσκομαι στο τελευταίο βιβλίο της που, όσο πάει, φαίνεται γίνεται και πιο ενδιαφέρον.
Πάντα είναι καλό να βρίσκεις καλά βιβλία. Κι αν όλα τα άλλα αποτυχαίνουν να σε κατευθύνουν προς καλά βιβλία, τότε ρίξ’ το στο ζάρι. Το ζάρι καμιά φορά είναι ο καλύτερος οδηγός.
Πριν από κάμποσο καιρό, ένας τύπος είχε βάλει το email μου στη mailing list του χωρίς να με ρωτήσει. Φυσικά, έκανα εκείνο που κάνω πάντα σ’αυτές τις περιπτώσεις: τον πυροβόλησα– Εεε, συγνώμη· θέλω να πω έκανα διαγραφή από τη λίστα.
Γενικά, το θεωρώ αγενές να βάζεις κόσμο στη λίστα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας σου χωρίς να τον ρωτήσεις, και δεν έχω καμιά ανοχή γι’αυτούς που το κάνουν· και μέχρι στιγμής δεν το έχω κάνει ποτέ μου, ούτε και προβλέπω να το κάνω στο άμεσο, ή και στο μακρινό, μέλλον. Απλά δεν μου αρέσει.
Τελευταία, ο ίδιος τύπος άρχισε πάλι να μου στέλνει email, από μια καινούργια λίστα που έχει. Ακόμα θυμόταν τη διεύθυνσή μου; Όλα τα κρατά γραμμένα; Τέλος πάντων. Θα έκανα, κανονικά, εκείνο που κάνω πάντα, το οποίο ήδη ανέφερα τι είναι. Αλλά, από μια ανωμαλία της στιγμής, είπα στον εαυτό μου να περιμένει· ίσως – ίσως– να έβρισκα κάτι το ενδιαφέρον εκεί.
Σήμερα, έτυχε να βρω. Ο τύπος έχει γράψει κάτι που με βρίσκει σχεδόν απόλυτα σύμφωνο σχετικά με τους παλιούς και τους νέους συγγραφείς. Παλιός μπορεί να είναι κι ο 25άρης· νέος μπορεί να είναι κι ο 50άρης. Η ηλικία δεν μετράει. Η νοοτροπία μετράει. Το πώς αντιλαμβάνεσαι τη διαδικασία της γραφής. Ο νέος δεν καταλαβαίνει τι εστί να είσαι συγγραφέας· του έρχονται στο μυαλό φράγκα, του έρχεται στο μυαλό δόξα, του/της έρχονται στο μυαλό γκόμενες/οι – του έρχονται όλες αυτές οι μαλακίες στο μυαλό πολύ περισσότερο από εκείνο που έχει πραγματική σημασία: το να γράφεις, γαμώ το φελέκι μου.
Ο παλιός, αντιθέτως, το καταλαβαίνει αυτό. Το να γράφεις είναι που έχει σημασία. Για εκείνον η συγγραφή είναι θέμα σχεδόν θρησκευτικής σημασίας. Είναι ένα με τον εαυτό του· το κάνει κάθε μέρα, και γουστάρει κάθε μέρα. Γιατί είναι γαμάτος. Δεν περιμένει παλαμάκια και τάλιρα. Αν και αυτά μπορεί να έρθουν, ή όχι (ειδικά στην Ελλάδα), δεν τον απασχολούν ιδιαίτερα. Η ανταμοιβή είναι η ίδια η διαδικασία.
Αλλά, επειδή κι εκείνος ο τύπος τα λέει ωραία στο κείμενό του – ίσως καλύτερα από εμένα εδώ – σας ρίχνω και τον σύνδεσμο για να χαρείτε.
Ναι, αποφάσισα να κάνω τέτοια τρελή παλαβομάρα ώστε να βάλω εδώ το link ενός τύπου που με έριξε σε μια γαμημένη λίστα αλληλογραφίας χωρίς να με ρωτήσει. Σίγουρα δεν θα μου γίνει συνήθειο. Αλλά σήμερα αναρωτιόμουν τι να γράψω στο blog, και – voila! που λέει κι ο Γάλλος – ορίστε η απάντηση. Και είναι κάτι που είναι, όντως, σωστό κι ενδιαφέρον.
Αράχνες. Γιγάντιες αράχνες.
Αράχνες-ρομπότ;
Το αραχνοειδές πνεύμα του παλιού οικοδομήματος;
149η σελίδα από τις 182
Επίσης . . .
Επιλογές Οκτωβρίου (6/10)
Jon Ching (παράξενη τέχνη) — Busy Bodies (φιλμ μικρού μήκους) — Διαλυμένα αυτοκίνητα στο Λονδίνο του ’90 — Το Μικρό Βιβλίο της Ειρήνης (1970) — Walter Simonson (φανταστική τέχνη) — Kelly Freas & Star Trek — Virgil Finlay & A. Merritt — Mick Farren (1943 - 2013) (ροκ μουσικός, συγγραφέας φαντασίας) — Panic (φιλμ μικρού μήκους – 1979) — Οι μύθοι του La Fontaine με εικόνες του Percy J. Billinghurst — Boris Artzybasheff (τέχνη, οι Μύθοι του Κόσμου) — Adventures of Monsieur De Mailly του David Lindsay (1876-1945) — Styrbiorn the Strong, του E. R. Eddison (1882-1945) — 10 νοτιοκορεάτικες ταινίες επιστημονικής φαντασίας — Bastardica (μπασταρδεύοντας γραμματοσειρές) — Wyrd Daze (περιοδικά, δωρεάν)
Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber
Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.
Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.
Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.
Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...
Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)
Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX
