Εικόνα εξωφύλλου από Boris Vallejo, κι αυτός ο δράκος επάνω αριστερά μοιάζει πολύ κακός.
Αλλά γιατί τα γράμματα στο οπισθόφυλλο μοιάζουν να κατακρίνουν το βιβλίο;

|
|
Μια στιγμή... |
Εικόνα εξωφύλλου από Boris Vallejo, κι αυτός ο δράκος επάνω αριστερά μοιάζει πολύ κακός.
Αλλά γιατί τα γράμματα στο οπισθόφυλλο μοιάζουν να κατακρίνουν το βιβλίο;

Αυτό το είχα διαβάσει όταν ήμουν πολύ μικρός. Η μετάφραση του Μπαλάνου είναι καλή, αλλά η απόδοση του King Kull ως Βασιλιάς Κουλ δεν νομίζω ότι είναι σωστή. Κανονικά θα έπρεπε να ήταν Βασιλιάς Καλ. King Cool μάλλον θα ήταν κάποιος ράπερ...
Οι ιστορίες του Kull είναι από τις πιο ατμοσφαιρικές και μυθικές που έχει γράψει ο R.E. Howard. Κάποτε θέλω να τις ξαναδιαβάσω, αν και στο αρχικό, αγγλικό κείμενο αυτή τη φορά.
Επίσης, υπάρχει μια ταινία βασισμένη στον Βασιλιά Καλ, Kull the Conqueror, η οποία είναι καλή – όπως η ηρωική φαντασία πρέπει να είναι – και στο πνεύμα του Howard.

Αυτό από εκδόσεις Parsec.
Προσωπικά δεν το έχω διαβάσει ακόμα αυτό το βιβλίο, ούτε στα ελληνικά ούτε στα αγγλικά, αλλά ξέρω άτομο που το έχει διαβάσει (στα ελληνικά). Πρέπει να είναι καλό.

Αυτό το βιβλίο είχα πιάσει να το διαβάσω όταν ήμουν μικρός και το άφησα κάπου στη μέση, μάλλον επειδή ήμουν μικρός. Δε νομίζω ότι είναι μια ιστορία για μικρές ηλικίες· ή ίσως εγώ τότε να αναζητούσα κάτι άλλο.
Δυστυχώς, ακόμα δεν έχω διαβάσει το Cugel’s Saga παρότι έχω διαβάσει άλλες ιστορίες της Ετοιμοθάνατης Γης του Jack Vance – κάτι που σκέφτομαι να διορθώσω σύντομα.
Η μετάφραση, πάντως, απ’ό,τι θυμάμαι και απ’ό,τι παρατηρώ και τώρα, είναι αρκετά καλή. Αλλά ο τίτλος δεν μου αρέσει έτσι όπως μεταφράστηκε. Η λέξη οδύσσεια δεν νομίζω ότι πραγματικά ταιριάζει στη λέξη saga. Και το όνομα Cugel δεν νομίζω ότι προφέρεται Κουζέλ, αλλά μάλλον Κάτζελ, υποθέτω.

(Από εκδόσεις Space.)
Τι σχέση έχει με το Dune αυτός ο γίγαντας που κάνει κωλοδάχτυλο στη Γη;
Και οι δύο τόμοι έχουν το ίδιο οπισθόφυλλο:
Και αυτό είναι το τελευταίο από τα παλιά ελληνικά εξώφυλλα που πρωτοεμφανίστηκαν στο παλιό blog. Αποδώ και πέρα θα αρχίσουμε να ανεβάζουμε καινούργια παλιά εξώφυλλα, καθώς και ό,τι άλλο μάς κατεβαίνει στο κεφάλι.
(Καινούργια παλιά εξώφυλλα... Τρομερό δεν ακούγεται; Σχεδόν σουρεαλιστικό. Σχεδόν... fnord.)
5η σελίδα από τις 11
Επίσης . . .
Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά
Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.
Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...
Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;
Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!
Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.
Επικρατεί μια σύγχυση.
Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.
Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.
Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;
Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)
Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα
Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:
Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...
Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.
Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.
Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.
Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.