Είδα την καινούργια τηλεοπτική σειρά Willow κυρίως επειδή ήμουν περίεργος να δω τι έχουν κάνει, αφού φαίνεται να είναι «της μοδός» τελευταία να αναμασάνε όλο τα περασμένα.

Αυτή η σειρά είναι βασισμένη στην παλιά (κλασική, σύμφωνα με κάποιους) ταινία φαντασίας Willow την οποία έχω να δω πολύ καιρό. Και νομίζω ότι την είχα δει μια, δυο φορές όταν ήμουν μικρός. Σκέφτομαι, όμως, να την ξαναδώ τώρα, γιατί η σειρά είναι, ουσιαστικά, συνέχεια της ταινίας.

Από την ταινία θυμάμαι μόνο κάποια πολύ βασικά πράγματα, όπως τον νάνο Willow, εκείνη τη μάγισσα-βασίλισσα που μοιάζει με σκοτεινή καλόγρια του διαβόλου, και ότι η ταινία δεν παίρνει τον εαυτό της και πολύ σοβαρά, ότι έχει μια γενικά καραγκιόζικη διάθεση παρότι υποτίθεται πως συμβαίνουν σοβαρά, επικά γεγονότα που τραντάζουν συθέμελα τον κόσμο.

(Διπλή εικόνα· κάνε κλικ επάνω της.)

Η σειρά διατηρεί αυτό το ελαφρώς καραγκιόζικο κλίμα το οποίο δεν είναι άσχημο αν σκεφτείς ότι παρακολουθείς ένα παραμύθι που υποτίθεται πως πρέπει να είναι και λιγάκι αστείο παρότι κατά βάθος σοβαρό. Ωστόσο, ορισμένοι διάλογοι και νοοτροπίες σ’αυτή τη σειρά νομίζω πως παραείναι μοντέρνου είδους και ίσως και λίγο «αμερικανιές». Σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν πραγματικά ταιριάζουν σε έναν κόσμο που υποτίθεται πως είναι μεσαιωνικός κατά τα άλλα. Για παράδειγμα, βλέπεις χαρακτήρες να λένε «Hey, guys...» Ε, εντάξει, ρε παιδιά· τι Hey guys, γαμώτο, σε ένα μεσαιωνικό σκηνικό; Έλεγαν guys στα παλιά παραμύθια μεταξύ τους οι κοπέλες και δεν το ήξερα; Δε νομίζω ότι ταιριάζει· σε βγάζει από το σωστό κλίμα.

Επίσης, κάποια άλλα πράγματα δεν μου άρεσαν, όπως το ότι οι χαρακτήρες, σε ορισμένες στιγμές, μιλάνε προσπαθώντας να λύσουν τα ψυχολογικά τους αναμεταξύ τους με έναν διάλογο που θυμίζει ριάλιτι σόου – ακόμα κάτι που δεν ταιριάζει σε τέτοιο σκηνικό και νομίζεις ότι απευθύνεται σ’ένα κοινό που έχει μάθει να βλέπει όλο κακόγουστες σαπουνόπερες όπου οι χαρακτήρες μιλάνε ανοιχτά ο ένας στον άλλο για το πώς αισθάνονται.

Παρ’όλ’ αυτά, η σειρά γενικά μου άρεσε. Είναι οκτώ επεισόδια ο πρώτος κύκλος (θα ακολουθήσει και δεύτερος;) και είναι ακριβώς όσα έπρεπε. Αν είχε περισσότερα θα έπεφτε στην ανουσιότητα, είμαι σίγουρος – περισσότεροι διάλογοι α λα σαπουνόπερα. Τώρα ήμασταν στα όρια. Ήταν καλό γι’αυτό που ήταν. Κυρίως, βέβαια, βασίζεται στις τρελές ιδέες και στα φαντασμαγορικά σκηνικά που μόνο σήμερα μπορούν να γίνουν με cgi. Έβλεπες κάτι εικόνες και νόμιζες ότι ήταν φωτογραφίες κατευθείαν από πίνακες ζωγράφων. Έβλεπες τη μάχη των μάγων στο τέλος και νόμιζες ότι ήταν από computer game, όλο αστραπές και φιγούρες να τινάζονται αποδώ κι αποκεί. Εντάξει... Όχι κι άσχημα, αλλά περισσότερο βασιζόταν σ’αυτά τα πράγματα παρά στην καλή πλοκή. Κι αυτό είναι κακό, για εμένα. Όμως το σύνολο, όπως είπα, μου άρεσε. Ήταν μια σειρά σαν βιντεοκλίπ αλλά κάτι πολύ περισσότερο από βιντεοκλίπ. Είχε μια οριακή πλοκή που κρατούσε την όλη ιστορία από το να πέσει στην ηλιθιότητα, ώστε να έχει κάποιο νόημα.

Αν το δεις ως ένα φαντασμαγορικό παραμύθι για μεγάλους με λιγάκι καραγκιόζικι διάθεση, θα σου αρέσει. Αλλιώς, δεν θα σου αρέσει.

Σαν το Dark Crystal, φυσικά, δεν είναι. Σε καμία περίπτωση. Είναι σαφώς κατώτερο αλλά βλέπεται πολύ ευχάριστα.

Και τώρα μου έχει ανοίξει την όρεξη να δω και την παλιά ταινία Willow, που, απ’ό,τι θυμάμαι, ούτε αυτή με είχε ξετρελάνει. Αλλά, βέβαια, δεν τη θυμάμαι και πολύ καλά γενικά!