Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
5 / 4 / 2022

Διάβαζα αυτό το πράγμα στο Twitter, και εκεί δεν μπορώ να απαντήσω όπως θα ήθελα – θέμα χώρου – οπότε αποφάσισα να γράψω εδώ τις σκέψεις μου.

Οι θιασώτες του εμβολιασμού, προκειμένου να μας πείσουν για την επιτυχία του εμβολίου – παρά την αποτυχία του και την κοινωνική αθλιότητα που έχει προκαλέσει – παρουσιάζουν στατιστικές που συνοψίζονται στο εξής διάγραμμα το οποίο και τακτικά μάς παρουσιάζουν:

Δηλαδή, σου λένε ότι από το γενικό σύνολο των εμβολιασμένων – που είναι πελώριο – μόνο ένα μικρό τμήμα είναι στις ΜΕΘ· ενώ από το γενικό σύνολο των ανεμβολίαστων – που είναι σαφώς μικρότερο – ένα μεγάλο τμήμα του είναι στις ΜΕΘ.

Άρα, το εμβόλιο είναι καλό (και όλες οι κοινωνικές αθλιότητες σχετικά μ’αυτό δικαιολογούνται). Σωστά;

Λάθος.

Οι στατιστικές που παρουσιάζουν είναι, όπως και παλιά (επί lockdown, μαζικής τρομοκρατίας, κτλ), αληθοφανείς όπως είναι αληθοφανές το φτηνό κόλπο ενός θαυματοποιού του δρόμου που προσπαθεί να σε πείσει ότι ένας ελέφαντας χωρά τελικά μέσα σε μια ντουλάπα αν τον κόψεις σε κομμάτια και τον διπλώσεις καλά!

Μπορεί η στατιστική να είναι αυτή που παρουσιάζουν, αλλά τα δεδομένα που έχουν δοθεί για να την ταΐσουν δεν είναι σωστά.

Προτού πεις ότι ένα μικρό τμήμα των εμβολιασμένων είναι στις ΜΕΘ, πρέπει να λάβεις υπόψη σου ότι, ακόμα κι αν αυτοί ήταν ανεμβολίαστοι, οι περισσότεροι δεν θα νοσούσαν ούτως ή άλλως.

Πρέπει να λάβεις, επίσης, υπόψη σου ότι, ακόμα κι όσοι τύχαινε να νοσήσουν, οι περισσότεροι θα το περνούσαν ελαφρά ούτως ή άλλως και δεν θα πήγαιναν στις ΜΕΘ.

Πρέπει να λάβεις, επίσης, υπόψη σου ότι από αυτούς που θα νοσούσαν, ακόμα κι αν ήταν ανεμβολίαστοι, μόνο ένα μικρό ποσοστό (γύρω στο 1% και αν) θα πέθαινε ούτως ή άλλως.

Και υπολογίζουμε αυτό το ποσοστό θνησιμότητας του Covid βάσει των ήδη αλλοιωμένων στατιστικών που έχουν δημιουργήσει οι θιασώτες της πανδημίας, οι οποίες έχουν φτιαχτεί με τον εξής τρόπο: όποιος πεθαίνει, τσεκάρουμε αν έχει μέσα του το μικρόβιο του κορονοϊού, κι αν το έχει, τον δηλώνουμε ως νεκρό από Covid, ασχέτως αν πραγματικά πέθανε από Covid (ενώ, συγχρόνως, απαγορεύουμε τις νεκροψίες για να μη μπορεί να διαπιστωθεί η αληθινή αιτία θανάτου).

Με αυτή τη λογική, και η απλή γρίπη θα έπρεπε ήδη να έχει εξισωθεί με τον Μαύρο Θάνατο.

Και τα εμβόλια εναντίον της γρίπης (που κανείς δεν εξαναγκάζεται να τα κάνει) είναι μόνο 60% αποτελεσματικά.

Τα εμβόλια για Covid (που δεν είναι εμβόλια, έτσι κι αλλιώς) διατυμπανιζόταν ότι ήταν 100% αποτελεσματικά... αλλά μετά 90%... μετά, 80%... μετά, 70%... και πάει κατρακυλώντας το πράγμα.

Προτού πιστέψουμε τα κόλπα των θαυματοποιών της στατιστικής του Covid (που πρέπει πια να γίνει ειδικός κλάδος προπαγανδιστικής στατιστικής, έτσι όπως πάει το πράγμα!), πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη μας και τις παρενέργειες από τα υποτιθέμενα «εμβόλια». Ήδη στη χώρα μας – που δεν γίνεται σχεδόν καμία προσπάθεια για ειλικρινή καταγραφή των παρενεργειών, όπως έχει γίνει σε άλλες χώρες – η ΕΛΣΤΑΤ μάς δείχνει ότι έχουμε αύξηση των θανάτων κατά 34% στον γενικό πληθυσμό, από κάθε αίτιο. Κι αυτό από τότε που ξεκίνησαν οι μαζικοί εμβολιασμοί.

Επομένως, όταν υπολογίζεις το πόσοι (υποτίθεται) γλίτωσαν τη ΜΕΘ λόγω «εμβολίου», θα πρέπει επίσης να υπολογίσεις και πόσοι έπαθαν ζημιές λόγω «εμβολίου» οι οποίοι ούτε στις ΜΕΘ θα πήγαιναν ούτε καν θα κολλούσαν τον ιό.

Πρέπει, επίσης, να σκεφτείς ποιος ο λόγος να εξαναγκαζόμαστε να παίρνουμε φάρμακα για μια ασθένεια με τόσο μικρές πιθανότητες σημαντικής βλάβης. Τα φάρμακα δεν είναι φιστίκια ούτε πορτοκαλάδα, ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση.

Πρέπει, επίσης, να υπολογίσεις και τις ανυπολόγιστες ζημιές που έχει προκαλέσει η φασιστική λογική της επιβολής εμβολιασμού στον γενικό πληθυσμό, καθώς και τα lockdown (που απλά ήταν μια μέθοδος τρομοκράτησης για αποδοχή του μαζικού εμβολιασμού) – και δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες σχετικά με αυτό.

Βάλε τα όλα αυτά μαζί, και μετά πες μας αν τα μη-εμβόλια αξίζουν τίποτα περισσότερο από νοθευμένα ναρκωτικά δευτέρας κατηγορίας.

ΜΗΝ βιάζεστε να πιστέψετε στατιστικές που μοιάζουν αληθοφανείς. Τα αποτελέσματα της στατιστικής εξάγονται βάσει των δεδομένων που της δίνεις. Αν τα δεδομένα είναι προβληματικά, το αποτέλεσμα μπορεί να μοιάζει αληθινό, αλλά δεν είναι.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]