Το Sea of Ghosts είναι από τα ελάχιστα σύγχρονα βιβλία φαντασίας που το τελείωσα και αμέσως έπιασα να διαβάσω τη συνέχεια. Δε θυμάμαι, τα τελευταία χρόνια, να μου έχει ξανασυμβεί αυτό με σύγχρονο βιβλίο φαντασίας. Ναι, ήταν τόσο καλό που δεν μπορούσα να περιμένω· έπρεπε να διαβάσω το επόμενο. (Όχι, δεν ξέρω τον συγγραφέα· όχι, δεν κάνω διαφήμιση.) Συνήθως δεν πάω αμέσως στο επόμενο, ακόμα κι αν θα ήθελα να το διαβάσω· λέω “εντάξει, ασ’ το για άλλη φορά, πάμε σε κάτι διαφορετικό τώρα.” Αλλά όχι με το Sea of Ghosts. Πήγα κατευθείαν στο Art of Hunting, και ήδη έχω διαβάσει σχεδόν το μισό.
Το σκηνικό είναι αληθινά παράξενο. Όχι μαλακίες, όχι κλισέ ντυμένα με άλλα ρούχα. Αληθινά παράξενο φανταστικό σκηνικό, και πλοκή το ίδιο παράξενη και απρόβλεπτη. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει και κάποια πολυχρησιμοποιημένα στοιχεία – πχ, υπάρχουν δράκοι – αλλά ακόμα κι αυτά είναι τόσο αλλαγμένα και δένουν τόσο καλά μέσα στην όλη εικόνα που είναι σαν κάτι το καινούργιο.
Και να φανταστεί κανείς ότι αυτή την ιστορία τη βρήκα τυχαία, όχι επειδή κάπου διάβασα κάτι γι’αυτήν. Ναι, όταν λέω τυχαία, εννοώ πραγματικά τυχαία. Μαγεία. Καθαρή μαγεία.
