«Ρε φίλε, ανέβηκαν τα κρούσματα σήμερα;» λέω σε κάποιον.

«Ναι· πού το κατάλαβες;»

«Βλέπω περισσότερες μάσκες στο δρόμο. Κι αφού δεν έχουμε Απόκριες...»

Σοβαρά τώρα, τι να τα κάνεις τα (ξεφτλισμένα) ΜΜΕ; Βγες έξω και παρατήρησε. Άμα τους δεις με περισσότερες μάσκες μες στον δρόμο, τους έχουν πει ότι είχαμε περισσότερα «κρούσματα». Άμα τους δεις με λιγότερες μάσκες, τους έχουν πει ότι είχαμε λιγότερα.

Ε ρε καραγκιόζηδες που έχουμε γίνει...

Βλέπω μια υπάλληλο στο σουπερμάρκετ να τραβά τη μάσκα για να αναπνεύσει λίγο από τις άκρες, και να την ξανατραβά, και να την ξανατραβά, απεγνωσμένη για αέρα.

Ο κόσμος πάει να σκάσει... ενώ υγιείς άνθρωποι φοράνε μάσκες που δεν έχει κανένα νόημα να φοράνε.

Μια γνωστή μου καθηγήτρια απέκτησε αναπνευστικό πρόβλημα από τη μάσκα που υποχρεώνεται να φορά συνεχώς μες στην τάξη. Πήγε στο γιατρό· της έδωσε και φάρμακο. Η γυναίκα αρρώστησε από τη μάσκα, δηλαδή, ενώ αλλιώς θα ήταν καλά – και, σίγουρα, χωρίς να είχε κολλήσει κάνα μικρόβιο. Αλλά πρέπει, φυσικά, να συνεχίζει να φορά τη μάσκα της...

Και τι μου λέει; «Τόσο καιρό ακούμε για κρούσματα... Εμείς από τους μαθητές μας, δυο, τρεις βγήκαν μόνο θετικοί, κι απλά ξεκουράστηκαν δυο βδομάδες και ξαναγύρισαν. Τίποτα δεν είχαν.»

Η αποτελεσματικότητα της μάσκας είναι καταπληκτική... άμα θες να αρρωστήσεις.

Λέω σ’έναν παλιό γιατρό που ξέρω: «Ρε μαλάκα, δε γνωρίζεις ποια είναι η ιατρική χρήση της μάσκας; Είσαι σοβαρός;»

«Εεε, ναι, εντάξει, έτσι είναι όπως τα λες. Αλλά αφού το λένε ότι πρέπει να τις φοράμε, ας τις φοράμε.»

Ε ρε καραγκιόζηδες που έχουμε γίνει...

Ή, μάλλον, όπως είχε πει κι ένας γνωστός κάφρος πρόσφατα δημοσιώς, γι’αυτούς που επιβάλλουν τα παρανοϊκά μέτρα της αρλούμπας του κερατά: Ε ρε γαμήσι που θέλετε!

Στο τέλος, η μόνη βιώσιμη λύση θα είναι νάρθουμε να σας βρούμε μ’ένα πιστόλι στο ένα χέρι κι ένα μαχαίρι στο άλλο. Δε θα μας έχετε αφήσει άλλη επιλογή, ούτε τίποτα να χάσουμε.

Όπως έλεγα σύντομα θα έβαζα την καινούργια αναζήτηση και εδώ, στα Σκιώδη.

Τώρα είναι έτοιμη.

Ελπίζω.

Ξωτικά της πόλης.

Μυστηριακές Οντότητες

Πριν από καμιά δεκαετία – ίσως και λίγο περισσότερο – υπήρχαν κάτι λογοτεχνικά βιβλία στο διαδίκτυο τα οποία συνήθως ονόμαζαν hypernovels, αν δεν κάνω λάθος. Ήταν ένα πράγμα σαν νέο ρεύμα, τότε, ειδικά αν σκεφτείς ότι, τα τελευταία χρόνια, δεν φαίνεται να δημιουργείται πια κανένα νέο ρεύμα.

Τα δικτυακά μυθιστορήματα (hypernovels) είναι μερικές ιστοσελίδες HTML που συνδέονται μεταξύ τους με links. Αλλά οι σελίδες αυτές δεν διαβάζονται στη σειρά. Δεν είναι σαν να διαβάζεις ένα κανονικό βιβλίο όπου απλά πατάς links για να αλλάξεις κεφάλαιο. Δεν είναι σαν τα συνηθισμένα ebooks. Τα links είναι μέσα στο ίδιο το λογοτεχνικό κείμενο, αποτελούν μέρος του. Και τα δικτυακά μυθιστορήματα δεν διαβάζονται ευθύγραμμα αλλά όπως θέλεις. Είναι ελεύθερης κατεύθυνσης.

Για παράδειγμα, μπορεί σε μια σελίδα να σου γράφει ότι ένας τύπος διασχίζει μια πόλη και περνά από πλατείες και δρόμους, βλέπει το παλάτι να ορθώνεται πίσω από τα άλλα οικοδομήματα, και τελικά στρίβει σ’ένα σοκάκι. Μέσα σ’αυτό το κείμενο μπορεί να υπάρχει link στο παλάτι, κι αν το πατήσεις σε οδηγεί σε μια άλλη σελίδα που σου γράφει για ένα περιστατικό μέσα στο παλάτι. Μπορεί, επίσης, να έχει link εκεί που γράφει ότι ένας ζητιάνος παρατηρούσε τον τύπο που βαδίζει, κι αν το πατήσεις μαθαίνεις τις σκέψεις του ζητιάνου και ότι στην πραγματικότητα είναι μυστικός πράκτορας. Μπορεί να έχει link εκεί που περιγράφει έναν δρόμο, κι αν το πατήσεις πηγαίνεις σε μια σελίδα όπου περιγράφεται ένα παλιότερο περιστατικό σ’αυτό τον δρόμο.

Ελπίζω όσοι δεν ξέρουν να καταλαβαίνουν για τι είδους μυθιστόρημα μιλάω. Για μυθιστόρημα ελεύθερης κατεύθυνσης, ουσιαστικά.

Κι αυτό είχε ξεκινήσει ως νέα μόδα, νέο ρεύμα ίσως, αλλά δεν προχώρησε. Δυστυχώς. Δεν το βλέπω πια. Ίσως να φταίει το internet of things που κυριάρχησε (το πούλα-πούλα-πούλα), ίσως να φταίει κάτι άλλο· δεν ξέρω. Όμως είναι κρίμα, γιατί είχε ενδιαφέρον αυτό το είδος.

Και τώρα, θα μου πεις Γιατί δεν το γράφεις εσύ;

Ίσως και κάποτε να το κάνω. Για την ώρα, όχι.

Αλλά θα με ενδιέφερε πολύ να δω τι μπορεί να κάνουν άλλοι με αυτή τη μορφή. Γιατί είναι κάτι που δεν μπορούσε να γίνει παλιά (όχι ακριβώς έτσι, τουλάχιστον). Βασίζεται καθαρά στις νέες τεχνολογίες και τις χρησιμοποιεί με εμπνευσμένο και παιχνιδιάρικο τρόπο.

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_ti_eginan_ta_mythistorimata_eleutheris_kateuthinsis

Έλεγα τις προάλλες ότι η αναζήτηση του Google μού κάνει νερά τελευταία, και είχα αρχίσει να το ψάχνω το θέμα. Ακόμα δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς συμβαίνει – όπως και κανένας δεν φαίνεται να είναι σίγουρος τι συμβαίνει με τη μηχανή αναζήτησης της Google γενικά – αλλά έβγαλα κάποια συμπεράσματα.

Κατά πρώτον, είχε συμβεί και παλιά, όμως δεν θυμάμαι αν ήταν τόσο άσχημο όσο τώρα. Αυτή τη φορά το Google είχε να αρπάξει καινούργιο υλικό από τον Αύγουστο. Τις κεντρικές σελίδες του site μου τις ανανέωνε κανονικά στην αναζήτηση, αλλά δεν προσέθετε τις καινούργιες σελίδες των άρθρων. Και αυτό συνέβαινε και στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, φυσικά. Πήγα, λοιπόν, στο Google Search Console (μια υπηρεσία της Google για τις αναζητήσεις στο site σου, για όσους δεν ξέρουν) και έβαλα, ένα-ένα, χειροκίνητα όλα τα links που το bot της Google δεν είχε πιάσει. Τα πρώτα προστέθηκαν κανονικά. Από ένα σημείο και μετά, όμως, έπαψε να τα προσθέτει.

Γιατί, βρε αδελφέ; Τσαντίστηκε; Το μόνο συμπέρασμα που έβγαλα, ψάχνοντας στο διαδίκτυο, είναι ότι ξεπέρασα αυτό που λένε «crawl budget» για το site μου, και θα πρέπει να περιμένω λίγο προτού το bot της Google έρθει πάλι να με ψαχουλέψει.

Είναι ένα πρόβλημα αυτό, επειδή είχα το Google search και ως εσωτερική αναζήτηση μέσα στο κεντρικό μου site, αλλά και εδώ, στα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Και πολλές φορές τη χρησιμοποιώ κι εγώ αυτή την αναζήτηση, ψάχνοντας πράγματα που έχω γράψει παλιά. Αν το Google κάποια πράγματα δεν τα πιάνει ποτέ, αυτό μού δημιουργεί πρόβλημα.

Αποφάσισα, λοιπόν, να κάνω κάτι που είχα υπόψη μου από καιρό να κάνω αλλά ώς τώρα βαριόμουν: Έφτιαξα μια δική μου εσωτερική μηχανή αναζήτησης με PHP.

Οφείλω να πω ότι – όπως συνήθως συμβαίνει στα σημερινά websites – πιο πολύ με ταλαιπώρησε το «ντύσιμο» με CSS παρά η ίδια η κατασκευή της βασικής λειτουργίας με PHP. Και να φανταστείς ότι PHP χρησιμοποιώ μια, δυο φορές τον χρόνο (και αν), όταν θέλω να κάνω κάτι βασικό στο site, ενώ CSS χρησιμοποιώ τακτικότατα. Αυτό λέει κάτι για το πόσο μπελαλίδικη μπορεί να είναι η CSS, παρότι μπορείς να κάνεις θαύματα με αυτήν (που ορισμένα από τα οποία αναρωτιέμαι ποια είναι η πραγματική χρησιμότητά τους – αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα).

Επομένως, τώρα στο κεντρικό site μου μπορείτε να χρησιμοποιείτε την καινούργια μηχανή αναζήτησης. Ελπίζω να βολεύει κι άλλους εκτός από εμένα. Διαβάστε τις οδηγίες χρήσης της· δεν είναι ακριβώς όπως άλλες δικτυακές μηχανές αναζήτησης. Δεν ψάχνει μόνο για ολόκληρες λέξεις. Είναι ένας συνδυασμός αναζήτησης κλασικού επεξεργαστή κειμένου και συνηθισμένης δικτυακής αναζήτησης.

Υπάρχει και στο web version του site και στο mobile version. Το mobile μπορείτε να το δείτε από μικρές φορητές συσκευές, όπως smartphone: και κυρίως γι’αυτές είναι φτιαγμένο· αν έχετε συσκευή με μεγαλύτερη οθόνη, βάλτε τη να δείχνει το web version αν δεν το κάνει ήδη, γιατί έχει πολύ περισσότερο περιεχόμενο. Αν πάλι, από περιέργεια, θέλετε μέσα από τον υπολογιστή σας να δείτε και το mobile version, μειώστε το πλάτος του browser και το site θα αλλάξει αυτόματα.

Σύντομα, η ίδια αναζήτηση θα προσαρμοστεί και εδώ, στα Σκιώδη Παραλειπόμενα.

Σκαλίστε την. Αν τύχει να βρείτε κανένα bug, μπορείτε πάντα να μου το αναφέρετε στο email μου: kostasvoulazeris AT yahoo DOT gr.