Διαβάζω το The Peculiar Exploits of Brigadier Ffellowes, που είναι μια συλλογή από παράξενες ιστορίες καθώς τις διηγείται ένας τύπος σε ένα κλαμπ που συγκεντρώνονται ορισμένα άτομα και μιλάνε. Ο αφηγητής μας είναι ο Brigadier Ffellowes, ένας Άγγλος αξιωματικός, και άνθρωπος των μυστικών υπηρεσιών της Αγγλίας, απ’ό,τι καταλαβαίνω, γύρω στον Β’ Παγκόσμιο, ο οποίος φαίνεται να έχει βρεθεί σε πολλά «ακραία» σημεία του κόσμου μας και συναντήσει διάφορα μυστήρια.

Αυτά τα μυστήρια είναι αρκετά κλασικού τύπου, αλλά δεν είναι κλισέ. Αν νομίζεις ότι είναι «μια από τα ίδια», δεν είναι αυτό. Και ο τρόπος γραφής είναι τέτοιος που, πραγματικά, σε κρατάει κολλημένο στο βιβλίο· είναι όντως σαν κάποιος να σου διηγείται μια παραδοξότητα που βίωσε. Όχι σαχλαμάρες.

Περισσότερα μπορείτε να τσεκάρετε εδώ.

Εκείνο που θέλω να σχολιάσω είναι οι αστειότητες που προκύπτουν, γι’ακόμα μια φορά, όταν οι αγγλόφωνες μιλάνε για την Ελλάδα και την ελληνική γλώσσα.

Σε μια από τις ιστορίες του βιβλίου, η οποία διαδραματίζεται στο Αιγαίο, το 1941, γράφει το εξής:

Τι λε, ρε φίλε; Έλεγαν όλοι τον Κωνσταντίνο «Κόννη»; Αν είναι δυνατόν... Υποθέτω πως ο συγγραφέας είχε δει τη συντομογραφία Κων/νος και από εκεί έβγαλε το συμπέρασμα. Αλλά αυτό είναι κάτι που γράφουμε, όχι κάτι που λέμε. Λογικά θα έπρεπε να πει ότι όλοι τον έλεγαν Κωστή, ή Κώστα. Προφανώς.

Αλλά φαίνεται, τουλάχιστον, να ξέρει κάμποσα πράγματα για την Ελλάδα, γιατί παρακάτω συνεχίζει:

Η συγκεκριμένη ιστορία ήταν καλή, αλλά από τις πιο προβλεπόμενες, αν είσαι Έλληνας. Εντάξει, ποιος δεν ξέρει τον μύθο της Μέδουσας; Περιλάμβανε, όμως, και κάποια παράδοξα πράγματα που δεν μπορώ να τα παραλληλίσω με τίποτα που ξέρω.

 

Κι άλλες σαύρες.

Σαύρες και άνθη. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Μυστηριακές Οντότητες

 

(Προειδοποίηση: μεγάλο κείμενο. Αλλά δεν μπορούσε να ήταν και πιο μικρό. Όποιος γουστάρει διαβάζει. Καλό θα ήταν.) (Για οποιαδήποτε πληκτρολογικά λάθη ευθύνεται μόνο ο δαίμων του πληκτρολογίου μου.)

 

Σήμερα, Σάββατο, 6 Νοεμβρίου, έκανα ολόκληρο οδοιπορικό για να δω με τα ίδια μου τα μάτια (όσα μπορούν να αντιληφτούν οι αισθήσεις μου) τι συμβαίνει την πρώτη ημέρα της εφαρμογής των νέων φασιστικών μέτρων για τον κορονοϊό που είναι χειρότερα από οποιαδήποτε έχουν προηγηθεί αλλά θα έπρεπε ίσως να τα περιμένουμε αφού είχαμε ήδη παραδείγματα από άλλες χώρες (βλ. Ισραήλ – βόθρος).

Προτού, όμως, πω τίποτα γι’αυτό, διαβάστε το παρακάτω:

Σ’ένα μέρος που ξέρω είναι ένα φαρμακείο. Μέχρι στιγμής ήταν μέσα δύο κοπέλες. Τώρα είναι μία. Η άλλη βγήκε σε αναστολή για το τρομερό έγκλημα ότι δεν εμβολιάστηκε, οπότε το φαρμακείο έμεινε με μία μόνο φαρμακοποιό μέσα. Αυτή που διώχτηκε ήταν μια κυρία πολύ ευγενική, που εξυπηρετούσε πολύ κόσμο, που ερχόταν ακόμα και σε σπίτια για να δώσει φάρμακα ή να κάνει και ενέσεις – και αυτά δωρεάν, χωρίς καμιά επιπρόσθετη επιβάρυνση: αρνιόταν να την πληρώσουν επιπλέον. Δεν ήταν κανένα «αντιδραστικό» στοιχείο (όπως, για παράδειγμα, ο γράφων), αλλά, όπως είπαμε, έκανε το «έγκλημα» να μην εμβολιαστεί με κάποιο από τα κωλοεμβόλια της κορονοκρατίας. Οπότε έπρεπε να εξοστρακιστεί– συγνώμη, να μπει σε... αναστολή.

Μέχρι πότε;

Ε, μέχρι να τελειώσει η πανδημία. Του Αγίου Ποτέ, σα να λέμε, έτσι όπως φαίνεται πως θα εξελιχτεί το πράγμα.

Μια άλλη φαρμακοποιός μού λέει: «Θα κάνω και την τρίτη δόση του εμβολίου. Τι να κάνω; Πώς θα ζήσω την οικογένειά μου;»

Και διάφοροι άλλοι άνθρωποι λένε ότι τηρούν τα μέτρα, ή δέχονται να εκβιάζονται, για παρόμοιους λόγους, ή για να μην τους ρίξουν πρόστιμο.

Δεν μπορείς να διαφωνήσεις μαζί τους. Έχουν το δίκιο τους. Δεν μπορείς να πεις στον άλλο κατάφατσα ότι πρέπει να πάρει τέτοιο κόστος προκειμένου να αντισταθεί.

Όμως εδώ τίθεται ένα βασικό ερώτημα κι ένα βασικό θέμα ηθικής.

Και στη Γερμανία του ’40, οι περισσότεροι απλά υπάκουγαν· δεν ήταν όλοι διεστραμμένοι κακοί. Απλά υπάκουγαν...

Επίσης, αν ποτέ κανείς δεν είχε δεχτεί κάποιο κόστος προκειμένου να αντιδράσει, τότε αυτή τη στιγμή θα ζούσαμε στην αυτοκρατορία του Χίτλερ. Για να αντιδράσεις, πρέπει να πάρεις κάποιο κόστος. Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να σ’το επιβάλει αυτό. Πρέπει να το καταλάβεις μόνο σου.

Σε τελική ανάλυση, αν ΟΛΟΙ (ή, τουλάχιστον, το 80%) αντιδρούσαν, κανένας δεν θα είχε κάποιο κόστος, γιατί το τυραννικό καθεστώς θα είχε πέσει.

Κάθε ένας που δεν αντιδρά, κάθε ένας που υπακούει, δίνει περισσότερη δύναμη στην κορονοκρατία με τη συγκατάθεσή του.

Και εκείνο που πρέπει να έχουμε όλοι υπόψη μας είναι ότι άλλο το να με ενδιαφέρει να καταπολεμήσω μια επιδημία, άλλο το να δέχομαι τη δημιουργία ενός τυραννικού καθεστώτος με πρόφαση μια επιδημία.

Αν ψάχνεις να βρεις ποιο είναι το χρέος σου στην κοινωνία, δεν είναι να εμβολιαστείς – αυτό είναι το αφήγημα της κορονοκρατίας για να σε κάνει πειθήνιο και κοινωνικά ελεγχόμενο ενώ κάποιοι θησαυρίζουν εις βάρος σου. Το πραγματικό χρέος που έχεις είναι να αντισταθείς στα τυραννικά μέτρα, γιατί, όταν δεν το κάνεις, υποβιβάζεις τη ζωή όλων μας – συμπεριλαμβανομένης και της δικής σου. Κλέβεις την ελευθερία όλων μας, έστω κι αν το μερίδιο που σου αναλογεί είναι μικρό.

*

Τελειώνοντας μ’αυτά τα γενικά σχόλια, πάω στο σημερινό οδοιπορικό, της πρώτης ημέρας της σιχαμερής και πιο άθλιας κορονοχούντας που έχουν απλώσει μέχρι στιγμής τα διεστραμμένα φερέφωνα που μας διοικούν.

Βάδισα σε αρκετά μεγάλη απόσταση της Αθήνας, οπότε πιστεύω ότι έχω και μια αρκετά καλή εικόνα.

Αναφέρω μερικά στιγμιότυπα.

Βλέπω μια γυναίκα να κάθεται μόνη σε καφετέρια, απέξω, και να δείχνει στη σερβιτόρα ένα χαρτί και συγχρόνως μια ταυτότητα λέγοντας αμήχανα: «Να δείτε ότι είμαι όντως εγώ...»

Είχα μια παρόρμηση να πω, καθώς περνούσα από εκεί κοντά: «Ντροπή. Δείχνετε ταυτότητα για να καθίσετε σε τραπεζάκι; Για όνομα του Θεού...» Αλλά απλά προσπέρασα.

Βλέπω, μετά, δυο κυράδες να προσπαθούν να εξηγήσουν η μια στην άλλη, μες στη μέση του δρόμου, πώς χρησιμοποιείς το smartphone σε συνδυασμό με την ταυτότητά σου για να μπεις σε κατάστημα...

Βλέπω μια γριά να έχει ένα smartphone στο ένα χέρι και μια ταυτότητα στο άλλο και να προσπαθεί να την ελέγξει μια υπάλληλος ενός καταστήματος που πουλά χριστουγεννιάτικα, και κάπου να τα έχουν μπερδέψει κι οι δυο τους...

Πράγματα που από τη μια είναι να γελάς, από την άλλη να κλαις. Το γιατί πρέπει να κλαις, σε περίπτωση που δεν είναι καταφανές, θα το σχολιάσω παρακάτω ούτως ή άλλως.

Παρεμπιπτόντως, λέω πως ο κόσμος γενικά δεν ήταν και πάρα πολύς στους δρόμους ή στα καταστήματα. Σίγουρα, όχι λίγος, αλλά ούτε και πολύς.

Αξιοσημείωτο ήταν ότι σε κάποιες συνοικίες φαινόταν να γίνονται πολύ περισσότεροι έλεγχοι στις πόρτες ενώ σε άλλες δεν φαινόταν να γίνεται κανένας έλεγχος. Και το ίδιο και για τις ενδείξεις στις εισόδους («Εισέρχεστε μόνο με πιστοπ...» μπλα μπλα μπλα): άλλου υπήρχαν, αλλού όχι.

Πήγα σε καταστήματα απλά και μόνο για να δω τις αντιδράσεις του κόσμου. Σε ένα κατάστημα ρούχων κανείς δεν με ρώτησε αν έχω πιστοποιητικό· από εκεί αγόρασα και κάτι, αν και δεν το είχα σκοπό εξαρχής. Καλό είναι να υποστηρίζουμε τους «παρανόμους» σε τέτοιες εποχές που ζούμε. Αν ο Ρομπέν των Δασών δεν έκανε τίποτα, ο Πρίγκιπας Ιωάννης θα είχε νικήσει.

Καλό είναι να υποστηρίζουμε τους ανθρώπους που υποστηρίζουν την ελευθερία.

Αν ψάξεις θα τους βρεις.

Στα μεγάλα καταστήματα, η κατάσταση είναι χειρότερη. Εκεί πάντα είδα να υπάρχει φρουρός ή υπάλληλος στην πόρτα. Και μπροστά ήταν ουρές οι εμβολιασμένοι ή οι τεσταρισμένοι για να δείξουν χαρτί και ταυτότητα. Όχι και πολύ μεγάλες ουρές, αλλά αναγκάζονταν να περιμένουν. Τα ίδια χάλια, δηλαδή, με το περσινό lockdown που είχε γίνει τα Χριστούγεννα: και τότε, ουρές ήταν έξω από τα μαγαζιά με εκείνα τα click-away κι αυτές τις σαχλαμάρες. (Ποτέ δεν έκανα click-away· αν ήθελα κάτι, πήγαινα απλά σε ανθρώπους που φαινόταν πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν. «Παρανόμους». Σιγά μην κάνω click-away.)

Δοκίμασα να προσεγγίσω ένα τέτοιο μεγάλο κατάστημα για να αγοράσω κάτι που ναι μεν μου χρειαζόταν αλλά δεν μου ήταν και ακριβώς απαραίτητο απολύτως τώρα. (Εσκεμμένα είμαι ασαφής γιατί δεν θέλω να φανεί τίποτα περισσότερο από τη γενική ιδέα.) Σταματάω απέξω και λέω στον φρουρό: «Ρε παιδιά, μ’αυτά τα μέτρα που έχετε πάρει εγώ δεν μπορώ να μπω μέσα, αλλά μου χρειάζεται αυτό το πράγμα,» και του το έδειξα. «Δεν μπορώ να το βρω πουθενά αλλού· μόνο εδώ το βρίσκω.» (Αλήθεια αυτό· δεν ήταν ψέμα για να τους δοκιμάσω.) «Δεν γίνεται κάπως να το πάρω;»

Οι άνθρωποι μού το έδωσαν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Ειδοποίησαν μια κοπέλα, πήγε μέσα, μου το έφερε, πλήρωσα, μου έφεραν τα ρέστα μου, τέλος.

Αυτό τι σημαίνει: ότι υπάρχουν λογικοί άνθρωποι που μπορούν να σε εξυπηρετήσουν ακόμα και στα μεγάλα καταστήματα. Βέβαια, δεν θα σ’αφήσουν να μπεις να κοιτάξεις, αλλά αν ξέρεις τι θέλεις θα σ’το δώσουν. Και μπορεί να εξυπηρετηθείς και πιο γρήγορα από τους άλλους που περιμένουν στην ουρά για να μπουν! (Ειρωνικό, το ξέρω.)

Πλάι μου ήταν ένας τύπος που μόλις είπα «Με τα μέτρα που έχετε πάρει δεν μπορώ να μπω», ανησύχησε και με ρωτούσε τι συμβαίνει, τι ζητάνε. Του είπα, και μου είπε: «Έχω πιστοποιητικό εμβολιασμού.» «Ε, τι φοβάσαι τότε;» του λέω. Εν τω μεταξύ, εγώ δεν φορούσα μάσκα· αυτός ο άνθρωπος φορούσε μάσκα ώς το κούτελο: τόσο προστατευτικό θεωρούσε το εμβόλιό του...

Επισκέπτομαι, μετά, ένα άλλο κατάστημα που πηγαίνω εκεί από καιρό, και με ρωτά ο υπάλληλος αν έχω πιστοποιητικό· δεν είχα, δεν μπήκα. Κι αυτό το κατάστημα είναι μικρό, δεν είναι και σε τόσο κεντρικό σημείο, και εκείνη την ώρα εγώ δεν έβλεπα κανέναν άλλο μέσα. Αν έμπαινα, θα ήμουν μόνος μου. Αλλά ο υπάλληλος θεώρησε καλό να με διώξει. Ήταν καινούργιος – τους πιο παλιούς δεν τους είδα εκεί – αλλά σίγουρα θα με είχε ξαναδεί· το ήξερε ότι είμαι τακτικός πελάτης· όμως αποφάσισε να με διώξει.

Έριξα μια ματιά στα πράγματα που είχε απέξω· μετά τον ρώτησα: «Καλά, ρε φίλε, πραγματικά συμφωνείς μ’αυτά τα μέτρα;»

«Κοιτάξτε, αν έχετε άλλη γνώμη, δεν μπορώ να σας πείσω...»

«Το καταλαβαίνω ότι ίσως να φοβάσαι πως θα γίνει έλεγχος, αλλά σε ρωτάω ως άνθρωπο: Συμφωνείς μ’αυτά τα μέτρα; Σου φαίνονται σωστά;»

«Ναι.»

«Εντάξει, αφού έτσι νομίζεις...»

Δεν είχα και καμιά πρόθεση να τσακωθώ κιόλας. Δεν έχει νόημα αυτό. Αν είναι να δράσουμε κατά της κορονοκρατίας, δεν έχει νόημα να τσακωνόμαστε με τον κάθε υπάλληλο, ή γενικά με τον καθένα. Χρειάζεται κάτι πιο ουσιαστικό.

Αλλά μου έκανε αρνητική εντύπωση αυτό το περιστατικό, γιατί, όπως είπα, δεν ήταν και κανένας άλλος μες στο κατάστημα και ήμουν και παλιός πελάτης. Δεν θέλω να γίνω εκδικητικός – δεν μ’αρέσει αυτό – αλλά θα το ξανασκεφτώ πολύ σοβαρά αν θα ξαναπάω εκεί. Δεν λέω ότι σίγουρα δεν θα ξαναπάω, όμως θα το ξανασκεφτώ. Γιατί το να διώχνεις κάποιον επειδή η κυβέρνηση σού είπε ότι είναι «ψωριάρης» αφήνει, όπως και να το κάνουμε, μια άσχημη αίσθηση.

Και δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω να δημιουργείται. Δηλαδή, μια συγκρουσιακή κατάσταση θέλοντας και μη.

Σε ένα άλλο κατάστημα που πήγα, πάλι ο άνθρωπος εκεί δεν με άφησε να μπω, αλλά μου είπε: «Φίλε, εγώ σε αγαπάω, αλλά αν σε βρουν εδώ μέσα θα μου ρίξουν 5000 πρόστιμο. Εγώ είμαι εναντίον, έχω γραψεί και γι’αυτο!» (Δεν τον ρώτησα τι ακριβώς.) «Από αύριο θα βγάλω και περισσότερα πράγματα απέξω για να μπορείτε να κοιτάζετε.»

Τώρα, αυτή τη συμπεριφορά δεν μπορείς παρά να την εκτιμήσεις, ασχέτως αν διαφωνείς με τα μέτρα...

Σε κάποια φάση πέρασα και από την περιβόητη Ερμού, και η κατάσταση ήταν γελοία. Πριν από ένα χρόνο σχεδόν, τα ξεφτιλισμένα ΜΜΕ κατηγορούσαν τον κόσμο που είχε πάει στην Ερμού και, μάλιστα, είχαν δείξει και εικόνες που έκαναν τον κόσμο να φαίνεται περισσότερος απ’ό,τι ήταν. Επειδή είχε τύχει και τότε να περνάω από την Ερμού, σας λέω πως ο κόσμος ήταν ελάχιστος, αλλά ήταν αρκετοί σε τραγελαφικές ουρές έξω από τα καταστήματα που είχαν κλείσει ραντεβού.

Σήμερα, ίσχυε το ίδιο με τους εμβολιασμένους και τους τεσταρισμένους! Ουρές έξω από τα καταστήματα περιμένοντας να δείξουν χαρτί και ταυτότητα. Τι άλλαξε; Σοβαρά τώρα; Πάλι συνωστισμός, πάλι τα ίδια χάλια, αλλά με άλλο πρόσχημα. Κι αν υποτεθεί ότι όντως υπάρχει κίνδυνος, θα κολλήσουν ξανά, αφού οι εμβολιασμένοι σού λέει ότι κολλάνε και νοσούν. Τι κερδίσαμε;

Τον κοινωνικό έλεγχο. Αυτό κερδίσαμε. Το να δείχνεις προσωπικά δεδομένα εδώ κι εκεί. (Και αναφέρομαι σ’αυτό παρακάτω.)

Η ίδια η Ερμού ήταν κοσμοπλημμυρισμένη. Καμία σχέση με αυτό που γινόταν εκεί πέρσι. Κοσμοπλημμυρισμένη. (Τρέμε, κορονοφοβικέ, τρέμε.)

Όπως έλεγα, το μόνο που κερδίσαμε είναι να δείχνεις προσωπικά δεδομένα. Σοβαρά τώρα: όλοι αυτοί που πάνε και δείχνουν την ταυτότητά τους για να μπουν σ’ένα κατάστημα ή να καθίσουν σ’ένα τραπεζάκι αισθάνονται καλά; Δεν αισθάνονται σαν μαλάκες; Τώρα ο καθένας μπορεί να ξέρει ότι ΕΣΥ ήσουν στο συγκεκριμένο μέρος τη συγκεκριμένη ώρα. Αυτό είναι απαράδεκτο. Είναι πλήρης παραβίαση των προσωπικών δεδομένων και των βασικών ανθρώπινων ελευθερίων.

Ανέκαθεν, μπορούσαμε να καθίσουμε σε μια καφετέρια τελείως ανώνυμα. Δεν χρειαζόταν κανένας να ξέρει ότι είσαι ΕΣΥ που κάθισες εκεί τότε. Το ίδιο και για όλα τα καταστήματα. Μπορούσες να πας, να κοιτάξεις, χωρίς κανείς να ξέρει το όνομά σου.

Τώρα, δηλαδή, πρέπει ο καθένας να ξέρει το όνομά σου όταν είναι να μπεις κάπου;

Αυτό είναι ντροπή. Είναι αίσχος.

Είναι και προσβολή για τους ίδιους τους εμβολιασμένους, αν και δεν φαίνεται να το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα. Είναι ένα σύστημα κοινωνικού ελέγχου τελείως απαράδεκτο το οποίο εξισώνει τον άνθρωπο με το ζώο – ή, ίσως, καλύτερα, με το πειραματόζωο.

Δηλαδή, αν κάτσω σε τραπεζάκι κάπου, μετά ο τύπος από το μπαρ θα μου σφυρίξει «Βουλαζέρη, έλα να πληρώσεις!»; Και θα πρέπει, μήπως, να πω και «Παρών!»; Πού είμαστε, στο στρατό ή σε ελεύθερη κοινωνία;

Αυτά είναι τα πιο μέγιστα χάλια του κερατά.

Εγώ απορώ που υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας οι οποίοι δέχονται να τους συμπεριφέρονται έτσι.

Κι αν το δεις από την άλλη μεριά, από τη μεριά των ανεμβολίαστων, το πράγμα βρωμάει ακόμα πιο πολύ. Είναι απαρτχάιντ. Κανονικότατα. Αποκλείει αυτούς τους ανθρώπους από μέρη που είναι γενικού ή και βασικού χαρακτήρα· ή τους εξαναγκάζει να τεστάρονται συνεχώς.

*

Θα μπορούσα να κάνω το κωλεμβόλιό τους και να τελειώσει το απαρτχάιντ για εμένα (τουλάχιστον, μέχρι να μου ζητήσουν την επόμενη δόση... και την επόμενη... και την επόμενη). Αλλά δεν το κάνω. Και δεν πρόκειται, σε καμία περίπτωση, να το κάνω.

Δεν είναι οι παρενέργειες που φοβάμαι· είναι πολύ μικρή η πιθανότητα να έχεις τώρα, άμεσα (για το μέλλον δεν ξέρουμε), κάποια σοβαρή παρενέργεια... αν και βέβαια η πιθανότητα υπάρχει και δεν είναι καθόλου αμελητέα.

Δεν είναι ότι με απασχολεί το «τσιπ» που θα εμφυτέψουν μέσα μου.

Δεν είναι ότι με απασχολεί η πιθανή σχέση των εμβολίων με το 5G.

Δεν είναι ότι με απασχολεί που τα εμβόλια είναι «του Αντιχρίστου».

Δεν είναι ότι με απασχολεί που τα εμβόλια είναι βιολογικά όπλα.

Δεν είναι οποιαδήποτε άλλη θεωρία ή προειδοποίηση για τα εμβόλια.

Για κάποια από τα παραπάνω υπάρχουν σοβαρά επιχειρήματα (για κάποια άλλα, όχι και τόσο σοβαρά)· δεν θέλω να πω ότι όλα αυτά είναι αμελητέα και πρέπει να τα αγνοήσουμε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Όμως ο βασικός λόγος που δεν κάνω το εμβόλιο είναι ότι δεν δέχομαι να με εξαναγκάζει κανένας να πάρω φάρμακα που δεν θα έπαιρνα ο ίδιος από μόνος μου. Η αλήθεια είναι πως δεν αισθάνομαι απειλημένος από τον κορονοϊό, ποτέ δεν αισθάνθηκα πιο απειλημένος από τον κορονοϊό σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη ασθένεια. Άρα, δεν αισθάνομαι και την ανάγκη να κάνω εμβόλιο για αυτόν. Γενικά, δεν παίρνω φάρμακα. Δεν παίρνω ούτε panadol όταν κρυολογήσω εκτός αν είναι απόλυτη ανάγκη. Και δεν σκοπεύω να αρχίσω να παίρνω τώρα εξαναγκαστικά ένα φάρμακο ανά 6μηνο επειδή έτσι νομίζει κάποιος άλλος.

Το να σε εξαναγκάζει κάποιος να παίρνεις φάρμακα είναι κατάλυση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Δεν το δέχομαι, δεν πρόκειται ποτέ να το δεχτώ.

Θα μπορούσα, επίσης, σήμερα να είχα κάνει ένα τεστ ώστε να έχω πλήρη πρόσβαση σε όλα τα καταστήματα. Δεν το έκανα, και δεν πρόκειται να κάνω κανένα τεστ εκτός αν μου είναι απολύτως απαραίτητο για κάποια δουλειά. Σιγά μην κάνω τεστ για να καθίσω σε τραπεζάκι επιδεικνύοντας ταυτότητα. Και μόνο που το σκέφτομαι κάνω εμετό.

Ο βασικός λόγος που δεν κάνω τεστ είναι επειδή δεν θέλω να υποστηρίζω αυτό το διεστραμμένο σύστημα που έχει επιβάλλει η κορονοκρατία επάνω μας.

Να αποφεύγετε τα τεστ όσο το δυνατόν περισσότερο.

Υποπτεύομαι πως ο μόνος λόγος ύπαρξής τους είναι για να αυξάνονται τα «κρούσματα» και να δίνεται συνεχώς η εντύπωση της «τρομερής πανδημίας», πράγμα που απλά θα οδηγεί σε ολοένα και πιο φασιστικά μέτρα, λες και βρίσκεσαι παγιδευμένος μέσα σε εργαστήριο για βιοκοινωνικούς πειραματισμούς. (Ή, μήπως, ήδη βρίσκεσαι εκεί;)

*

Τα προηγούμενα Χριστούγεννα, τότε που ο Άη Βασίλης είχε φέρει τα πρώτα εμβόλια, είχα γράψει ένα κείμενο εδώ. Μπορείτε να το διαβάσετε. Σχεδόν ό,τι είχα προβλέψει (αυτή η άθλια κατάσταση που συμβαίνω τώρα, δηλαδή) έχει πραγματοποιηθεί. Κάποιοι τότε με έλεγαν συνωμοσιολόγο (ασχέτως αν ποτέ στη ζωή μου δεν έχω ασχοληθεί με συνωμοσιολογία)...

Σήμερα βλέπεις να έχει περάσει αυτός ο φασισμός αδιαμαρτύρητα από... τους πάντες σχεδόν.

Οι πολίτες ανταποκρίνονται σε μεγάλο βαθμό. Ο κόσμος είναι ανόητος; Δεν βλέπει τι συμβαίνει;

Οι πολιτικοί συναινούν πρόθυμα με τις έξωθεν εντολές· γίνονται φερέφωνα. Και πολλοί δημοσιογράφοι ή κάνουν το ίδιο ή δεν βγάζουν άχνα.

Σήμερα, πρώτη μέρα αυτής της πιο χειρότερης κορονοχούντας, ρίχνεις μια ματιά στις εφημερίδες και δεν βλέπεις κανέναν να λέει τίποτα. Ούτε καν το Μακελειό. Μόνο η Ελεύθερη Ώρα γράφει κάτι· αλλά, έτσι όπως τα γράφει η Ελεύθερη Ώρα, εδώ και καιρό, είναι σαν συγχρόνως να βάζει τρικλοποδιά στον εαυτό της και σε όλους τους υπόλοιπους που αντιστέκονται. Γιατί, εκτός από κάποια σοβαρά θέματα που αναφέρει, αναφέρει επίσης και αρλούμπες, όπως ότι τα εμβόλια είναι «του Αντιχρίστου».

Έπεσε όμως το βλέμμα μου επάνω σε μια εφημερίδα που είχα και παλιότερα προσέξει αλλά δεν τη βλέπω συχνά. Δρόμος της Αριστεράς. Και είχε αυτό το πρωτοσέλιδο σήμερα:

Επιτέλους! Κάποιος γράφει κάτι σήμερα για τον νεοφασισμό που έχει πλακώσει αυτή τη χώρα. Και αποδεικνύει, συγχρόνως, ότι όλοι οι αριστεροί δεν είναι πουλημένοι.

Τις προάλλες, είχε βγει ο κ. Τσίπρας και είχε πει ότι τον σοκάρει που ο κ. Μητσοτάκης σκέφτεται τους ψήφους και δεν έχει αποκλείσει τους ανεμβολίαστους και από τις εκκλησίες.

Τι λες, κ. Τσίπρα; Σοβαρά; Δεν είχαμε καταλάβει ότι το έκανε για τους ψήφους. Νομίζαμε ότι απλά ήταν μαλάκας...

Αλλά εκεί είναι το θέμα, κ. Τσίπρα; Ή στην παραβίαση προσωπικών δεδομένων και στο απαρτχάιντ που συμβαίνει;

Εγώ ξέρω πως αριστερός σημαίνει αντιδραστικός, ασυμβίβαστος, αμφισβητίας, και φανατικά ελεύθερος.

Τι από αυτά φαίνεται να είναι οι αριστεροί που κάθονται μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο σήμερα; Τίποτα από αυτά, δυστυχώς. Αντιθέτως, θα έλεγες ότι είναι πειθήνιοι και συμβιβασμένοι με όλες τις εντολές που έρχονται – ακόμα και με τις πιο ακραία ανελεύθερες.

Ντροπή σας, κύριοι και κυρίες.

*

Ο κόσμος είναι ανόητος. Αλλά πρέπει να πάψει να είναι. Πρέπει να αντιδράσει. Δυστυχώς εγώ – όπως είχα γράψει και πριν από έναν χρόνο, όταν έγραφα κι αυτό το παλιό προφητικό κείμενο – δεν είμαι πολιτικός, δεν είμαι καν πολιτικοποιημένος, και το κοινό που έχω από αυτό το site είναι αρκετά εξειδικευμένο και, άρα, αρκετά μικρό. Τελευταία, ίσως να έχει διευρυνθεί λίγο εξαιτίας των όσων γράφω για την κορονοχούντα· αλλά και πάλι δεν είναι τέτοιο που θα μπορούσα να κινητοποιήσω κόσμο μαζικά.

Αυτό πρέπει κάποιος άλλος από εσάς να το κάνει. Ελπίζω να σας ενδιαφέρει ακόμα το θέμα.

Δεν μπορώ καν να φανταστώ πώς ο Βόβολης κατάφερε να μαζέψει τόσο πολύ κόσμο σ’εκείνη την πρώτη διαδήλωση (μιλάμε για τουλάχιστον 10.000) και ακόμα περισσότερο στη δεύτερη διαδήλωση... Αλλά μετά, τι έγινε; Τι γίνεται τώρα; Οι μικρές, εξειδικευμένες διαδηλώσεις (όπως, πχ, αποκλειστικά των υγειονομικών) δεν μου φαίνεται ότι μπορούν να επιφέρουν κάποια ουσιαστική αλλαγή.

Δεν είμαι καν βέβαιος ότι οι διαδηλώσεις γενικά από μόνες τους μπορούν να επιφέρουν κάποια ουσιαστική αλλαγή. Χρειάζεται και άλλου είδους δράση. (Και, όχι, δεν αναφέρομαι σε τίποτα παράνομο, ούτε σε πραξικόπημα.)

Αν ήταν στο χέρι μου, θα είχα ξεσηκώσει ήδη επανάσταση. Αλλά δεν είναι. Οπότε, θα πρέπει να το κάνετε εσείς για εμένα. Και, κυρίως, για όλους μας. (Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν πολύ περισσότερο από εμένα από τα φασιστικά μέτρα της κορονοκρατίας.)

*

Α, ναι, και κάτι τελευταίο. Σήμερα γινόταν μια διαδήλωση. Στο Σύνταγμα. Για την κλιματική αλλαγή.

Ήταν σαν κάποιος να μου κάνει πλάκα. Εκτός των άλλων, σ’ένα φυλλάδιο που πήρα είχε ως σλόγκαν και «Το περιβάλλον πάνω από τα κέρδη». Μου σηκώθηκε η τρίχα. Δεν σας θυμίζει κάτι παρόμοιο; Τι έλεγαν πριν από μερικούς μήνες; «Η υγεία πάνω από τα κέρδη»... Ελπίζω να μη φτάσουμε στα ίδια χάλια.

Αλλά, όπως και νάχει, αυτή τη στιγμή, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, στ’αρχίδια μου η κλιματική αλλαγή, όταν κάποιοι έχουν εξαπλώσει τέτοια σιχαμερή χούντα επάνω σ’όλη τη χώρα μου. Αυτή η διαδήλωση ήταν σαν κακόγουστο αστείο μια τέτοια ημέρα. Ίσως – ναι, θα γίνω «συνωμοσιολόγος» – να ήταν, μάλιστα, εσκεμμένα εκεί για αποπροσανατολισμό από τα πραγματικά προβλήματα. Κανονικά, θα έπρεπε να γίνεται διαδήλωση εναντίον των φασιστικών μέτρων επίδειξης ταυτότητας και του απαρτχάιντ.

Οι άνθρωποι πάνω από τις μαλακίες σας.

*

Πάω στοίχημα ότι αρκετά αποβράσματα της κορονοκρατίας θα ήθελαν πολύ τώρα να με εξαφανίσουν επειδή λέω την αλήθεια όπως τη βλέπω.

Αλλά συγκρατηθείτε, εγώ απλά γράφω φανταστική λογοτεχνία...

 

(Όχι, αυτός δεν είναι τίτλος για το επόμενο κεφάλαιο του βιβλίου που γράφω.)

Παρατηρούσα την κατάσταση – στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως – και αναρωτιόμουν τι στο διάολο βλέπουμε τώρα να συμβαίνει, και με τι θα μπορούσες να το συγκρίνεις από το παρελθόν.

Εκείνο που βλέπουμε να συμβαίνει είναι κάτι το όχι απόλυτα πρωτόφαντο αλλά αρκετά πρωτόφαντο. Βλέπουμε το Κράτος να είναι εχθρός του πολίτη. Τέτοιο πράγμα δεν είχε συμβεί ποτέ ξανά – όχι ακριβώς έτσι, τουλάχιστον. Το Κράτος δεν παίρνει απλά κάποιες γενικές αποφάσεις για τη ζωή όλων μας ενώ υπακούει σε νόμους και κανόνες· το Κράτος, αγνοώντας κάθε νόμο και κάθε ηθικό κανόνα, απαιτεί να του παραδώσει ο πολίτης τον έλεγχο του σώματός του.

Τέτοιο πράγμα δεν συμβαίνει στη δημοκρατία. Δεν συμβαίνει καν στην ευνομούμενη βασιλεία· ο μονάρχης δεν παραβιάζει το σώμα των υπηκόων του. Αυτό γίνεται μόνο στα τυραννικά καθεστώτα, και ακόμα και σ’αυτά αμφίβολο είναι αν ένας μονάρχης θα παραβίαζε το σώμα των πολιτών του βασιλείου του, εκτός αν ήθελε να ρισκάρει να γίνει επανάσταση και να βρει το κεφάλι του καρφωμένο επάνω σε κανένα παλούκι. Συνήθως, ιστορικά, τέτοιο πράγμα συνέβαινε μόνο με τους δούλους. Σε πολλές κοινωνίες τούς έκαναν μια δερματοστιξία επάνω τους την οποία δεν μπορούσαν εύκολα να βγάλουν, προκειμένου να τους αναγνωρίζουν ως δούλους. Παραβίαζαν, δηλαδή, τα σώματά τους παρά τη θέλησή τους. Και όσοι δούλοι κατάφερναν να δραπετεύσουν έπρεπε να βρουν τρόπο να βγάλουν τη δερματοστιξία από πάνω τους, και συνήθως αυτό γινόταν με πυρωμένο μαχαίρι: έπρεπε να σκίσουν ολόκληρο το δέρμα, αλλιώς δεν έφευγε.

Τα σημερινά τατουάζ από εκεί προέρχονται, αλλά βέβαια τα κάνουμε για το γούστο, και πολλά από αυτά δεν είναι καν μόνιμα: φεύγουν από μόνα τους μετά από λίγο καιρό.

Τώρα, το Κράτος επιβάλλει στον πολίτη να βάλει μες στο σώμα του κάτι που δεν μπορεί μετά να φύγει. Ψάξε και βρες τις διαφορές...

Κι αυτό συμβαίνει παγκοσμίως, σε πάρα πολλές χώρες.

Αλλά εδώ και χρόνια είχε αρχίσει να επικρατεί μια κατάσταση που ήταν αρκετά συγκρουσιακή ανάμεσα στους πολίτες και στα κράτη. Πλέον, αυτό έχει φτάσει στα άκρα.

Είχα διαβάσει παλιότερα κάποιον να γράφει ότι, στα προηγούμενα χρόνια, στις κινηματογραφικές ταινίες (αλλά και σε πολλά μυθιστορήματα), ο εχθρός ήταν οι Ναζί, ή οι Ρώσοι, ή οι Κινέζοι. Βλέπε, για παράδειγμα, Τζέιμς Μποντ. Σήμερα, ο εχθρός δεν είναι από κάποιο άλλο έθνος. Σήμερα, στις ιστορίες που βλέπουμε και που διαβάζουμε, ο εχθρός είναι κυβερνητικοί πράκτορες και μυστικές υπηρεσίες. Και μάλλον αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αντανάκλαση τού πώς ο μέσος πολίτης έχει αρχίσει να βλέπει το Κράτος: ως τον κακό του παραμυθιού που προσπαθεί να τον εξοντώσει.

Φτάσαμε στο σημείο, εδώ, εν Ελλάδι 2021, να γίνεται αποκλεισμός των ανεμβολίαστων από τους περισσότερους χώρους εκτός αν είναι πρόθυμοι να τεσταριστούν με δικά τους έξοδα.

Για όσους δεν παρακολουθούν τι γίνεται στον κόσμο, είμαστε από τις χειρότερες περιπτώσεις παγκοσμίως.

Χειρότεροι από εμάς είναι το Ισραήλ και, φυσικά, η Αυστραλία, που διοικούνται από τα χείριστα κατακάθια του βόθρου της κορονοκρατίας. (Ελπίζω μόνο να μην τους φτάσουμε.)

*

Μας λένε (ψέματα) ότι αυτό που συμβαίνει είναι για την «προστασία» των ανεμβολίαστων, ενώ ξεκάθαρα ο καθένας μας καταλαβαίνει ότι τέτοιο πράγμα δεν ισχύει. Ο καθένας μας καταλαβαίνει ότι είναι εκβιασμός.

Αλλά εκείνο που δεν ξέρω αν έχουν συνειδητοποιήσει οι περισσότεροι ακόμα είναι αυτό που σκέφτηκα χτες: Αυτό που συμβαίνει είναι κατάσταση πολιορκίας.

Είναι μια ψυχροπολεμική φάση. Απλά δεν έχουμε κάστρα και σπαθιά. Τα άλλα όλα είναι ίδια.

Όσοι νομίζουν ότι οι πολιορκίες τελείωναν γρήγορα, μάλλον βλέπουν πολλές ταινίες. Ιστορικά, οι πολιορκίες τραβούσαν σε μάκρος χρόνου. Ήταν πολύ μεγάλο το κόστος να κάνεις μαζική επίθεση στα τείχη, ακόμα κι αν τελικά κατάφερνες να τα περάσεις. Οπότε, σχεδόν κανένας δεν το έκανε (γιατί, εκτός των άλλων, ήταν μισθοφόροι και δεν ήθελαν να αυτοκτονήσουν). Εκείνο που έκαναν ήταν να περικυκλώνουν την οχυρωμένη θέση και να μην αφήνουν κανέναν να μπει ή να βγει. Αν τα κατάφερναν, μπορεί να δηλητηρίαζαν και τα πηγάδια (πχ, ρίχνοντας ένα ψόφιο σκυλί μέσα), ή να μπλόκαραν κάπως τη ροή του νερού προς την οχυρωμένη θέση.

Με αυτό τον τρόπο εκβίαζαν τους πολιορκημένους να ηττηθούν χωρίς μάχη.

Αυτή ακριβώς την τακτική χρησιμοποιεί η κυβέρνηση εναντίον των ανεμβολίαστων. Προσπαθεί να τους αποκλείσει από βασικές πηγές, ή να κάνει πολύ δύσκολο το να φτάσουν στις πηγές, ώστε στο τέλος να υποκύψουν.

Βλέπουμε να συμβαίνει μια πολιορκία των ανεμβολίαστων. Ένας ψυχρός πόλεμος εναντίον τους. Κάνε ό,τι σου λέω αλλιώς δεν θα μπορείς να μετακινηθείς, δεν θα μπορείς να προμηθευτείς τίποτα, δεν θα μπορείς να αποκτήσεις χρήματα, ίσως στο τέλος να μη μπορείς καν να φας.

Αλλά σήμερα δεν είμαστε κλεισμένοι μέσα σε μεσαιωνικό κάστρο. Και αυτή η τακτική θα αποτύχει γιατί κανένας δεν πρόκειται να υποκύψει.

Και όσοι μπαίνετε στον πειρασμό, μην μπαίνετε στον πειρασμό. Όταν ανταποκρίνεσαι στον εκβιασμό, ο εκβιαστής απλά συνεχίζει να σε εκβιάζει. Πάντα έτσι ήταν, πάντα έτσι θα είναι.

Οι βασικές ανθρώπινες ελευθερίες είναι αδιαπραγμάτευτες.

 

Κλείστε εισιτήρια για το θέατρο «Ο Κορονοϊός Επιστρέφει, Πιο Κακός Και Πιο Άθλιος Από Πριν».

Ένα είναι το σίγουρο: Της πουτάνας θα γίνει.

Ας σοβαρευτούμε τώρα...

*

Φαίνεται πως έχουμε νέα «μέτρα» λόγω τεράστιας «επικινδυνότητας» της «πανδημίας». (Όχι, τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία εκεί.)

Αλλά ασ’ το αυτό για λίγο.

Ας κάνουμε ένα flashback, γιατί ο κόσμος έχει την τάση να ξεχνά τι έχει προηγηθεί και, αφελώς, βλέπει μόνο τι συμβαίνει τώρα, νομίζοντας πως το παρόν είναι το μόνο που υπάρχει.

Πώς ξεκίνησε η «πανδημία» πριν από ενάμιση χρόνο;

Με μια γενικευμένη τηλεοπτική τρομοκρατία όλου του γενικού πληθυσμού, ότι έχει πέσει τρομερή πανδημία. Όλοι είχαν τρομάξει και κλειστεί στα σπίτια τους... προτού καν παρθεί κανένα νομικό μέτρο... και ενώ δεν είχαμε σχεδόν καθόλου «κρούσματα» ή αρρώστους από τον ιό.

Δώσε βάση: Οι πάντες είχαν τρομοκρατηθεί – εσκεμμένα – χωρίς ακόμα να υπάρχει κανένας φανερός κίνδυνος.

Μετά – άσχετα που όλοι ήταν χωμένοι στα σπίτια τους – πάρθηκαν, για κάποιο λόγο, και αστυνομικά μέτρα εγκλεισμού όλου του πληθυσμού, ενώ ακόμα δεν υπήρχε κανένας φανερός κίνδυνος. Αυτά τα μέτρα θύμιζαν, ξεκάθαρα, μέτρα που παίρνονται από ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Έβγαινες στο δρόμο και νόμιζες ή ότι έχει γίνει κάποια τρομερή φυσική καταστροφή ή ότι βρέθηκες ξαφνικά μέσα στο άδειο σκηνικό κάποιας ξεχασμένης ταινίας του David Lynch ή του Carpenter.

Οι πάντες, φυσικά, έπρεπε να φοράνε μάσκα και στην τουαλέτα. Μπορεί να τύχαινε να δεις άνθρωπο στην αυλή του σπιτιού του με μάσκα... ενώ δεν υπήρχε καμία ένδειξη ότι ο ιός μεταδίδεται μέσα από τον καθαρό αέρα: κι αν αυτό ίσχυε, τότε τέτοιες απλές μάσκες φυσικά και δεν θα μπορούσαν να σε προφυλάξουν.

Ύστερα – παρ’όλα αυτά τα ακραία μέτρα – τι έγινε; Θυμάστε; Ξαφνικά, αυξάνονταν τα «κρούσματα». (Όπου κρούσματα, διάβαζε «άκακοι φορείς του ιού που, πέρα από τρομερά σπάνιες εξαιρέσεις, δεν μπορούν να τον μεταδώσουν». Όπου κρούσματα, διάβαζε επίσης «πολλά false positive των τεστ της κακιάς ώρας», τα οποία τότε χρεώνονταν σαν χρυσάφι: προσωπικά, για να μπω σε νοσοκομείο κάνοντας το τεστ, πλήρωσα 150 ευρώ! Είπα ότι δεν θα ξανακάνω τέτοια μαλακία, και μέχρι στιγμής δεν την έχω ξανακάνει.)

Και τι έγινε μετά; Θυμάστε;

Συνεχίστηκε οι τηλετρομοκρατία, σταθερά, ενώ οι πάντες ήταν έγκλειστοι στα σπίτια τους, τρέμοντας μην αρπάξουν κανένα μικρόβιο από το μπαλκόνι.

Και μετά, τι έγινε; Ήρθαν τα Χριστούγεννα ενώ τα πάντα ήταν κλειστά... και, επίσης, ο Άι Βασίλης της Pfizer μάς έφερε ένα «δώρο»: ένα βανάκι με εμβόλια, το οποίο το φρουρούσαν σαν από σκηνοθετημένη ταινία με το χρυσάφι του Φορτ Νοξ. (Ναι, από αυτό και μόνο οι πιο υποψιασμένοι γελούσαμε ήδη, ή είχαμε τρομοκρατηθεί.) Τα εμβόλια, διατυμπάνιζαν οι τηλεμαλάκες, θα μας σώσουν, θα λύσουν τα πάντα. Είναι το «ιερό φάρμακο» που κάνει μόνο καλό και δεν έχει παρενέργειες. Μην ακούτε τους «ψέκες», είναι τρελοί ή πράκτορες «σκοτεινών δυνάμεων».

Και μετά, τι έγινε;

Μας έδειξαν κάτι καραγκιόζηδες τα βυζιά τους καθώς εμβολιάζονταν (με φυσικό ορό ή με το κανονικό εμβόλιο, άγνωστο). Διάφοροι βαλτοί δημοσιογράφοι και συνδικαλιστές της κακιάς ώρας διαμαρτύρονταν ότι μόνο οι «ευνοημένοι» εμβολιάζονται και οι άλλοι είναι «στην απέξω», προκειμένου να μας κάνουν να ζηλέψουμε, να πούμε «Α, τους παλιανθρώπους! αυτοί παίρνουν το σωτήριο φάρμακο και μας αφήνουν εμάς χωρίς αυτό. Ε, μόλις έρθει και για εμάς, θα τρέξουμε να το πάρουμε!»

Και τι έγινε μετά;

Ήρθε το «σωτήριο φάρμακο» σε μεγάλες ποσότητες. Και κάποιοι έτρεξαν, με τα πόδια στην πλάτη, να τρυπηθούν και να βάλουν στο σώμα τους μια χυμική ουσία που πρώτη φορά κυκλοφορούσε και κανείς δεν είχε ιδέα ουσιαστικά τι ακριβώς ήταν.

Και μετά, τι έγινε;

Όσοι δεν παρακολουθούσαν μόνο τα βοθροκάναλα της ελληνικής τηλεόρασης διάβαζαν από το διαδίκτυο τι συνέβαινε αλλού στον κόσμο: ότι τα εμβόλια έχουν παρενέργειες, ότι οι εμβολιασμένες χώρες συνεχίζουν να έχουν «κρούσματα» και αρρώστους, αν όχι περισσότερους από πριν.

Και μετά;

Ο εμβολιασμός συνεχιζόταν ακάθεκτα παρότι τα αρνητικά παραδείγματα από άλλες χώρες είχαν αρχίσει να πληθαίνουν. Χώρες με τεράστια ποσοστά εμβολιασμού είχαν πολλά «κρούσματα» και αρρώστους, έπεφταν σε lockdown, έβαζαν τον πληθυσμό να κάνει και τρίτη δόση...

Διαβάζαμε, επίσης, για τον φασισμό που είχε επικρατήσει στο Ισραήλ εναντίον των ανεμβολίαστων – ένα απαράδεκτο απαρτχάιντ, πρωτόφαντο ύστερα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τελείως ακραίο και μη-απαραίτητο.

Εδώ, όμως, κανένας δεν έδινε σημασία. Ακόμα, πολλοί αφελώς πίστευαν ότι, με τα εμβόλια, η δική μας περίπτωση θα ήταν διαφορετική. Θα κάνουμε δυο δόσεις και όλα θα επανέλθουν στην... «κανονικότητα» (όπως είναι της μόδας τώρα να λέμε την απλή, φυσιολογική, ανθρώπινη κατάσταση). Φυσικά, κανένας δεν πίστευε, επίσης, ότι εμείς θα φτάσουμε σε ολοκληρωτικό καθεστώς τύπου Ισραήλ.

Και μετά, τι έγινε;

Αρχίσαμε κι εδώ να βλέπουμε τα ίδια όπως και αλλού: φριχτές παρενέργειες από τα εμβόλια, προσπάθεια απόκρυψης των παρενεργειών, και τα λοιπά.

Συγχρόνως, τα εμβόλια αποδεικνύονταν ολοένα και λιγότερο αποτελεσματικά. Από το «ήρθαν να σας σώσουν» προχωρήσαμε στο «δεν είναι η απόλυτη λύση», πήγαμε στο «μπορεί να καταλήξεις και στη ΜΕΘ, καίτοι εμβολιασμένος», φτάσαμε στο «καλό είναι να εμβολιαστείς αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο», πλησιάζουμε τώρα στο «δεν θα θεωρείσαι πια εμβολιασμένος – δηλαδή, αποδεκτός μες στην κοινωνία – αν δεν κάνεις και την τρίτη δόση»...

Για φαντάσου. Όπως στο Ισραήλ, βρε παιδιά, και σε άλλες χώρες.

Και μετά, τι έγινε;

Άρχισαν να παίρνονται ολοένα και περισσότερα παράλογα, εκβιαστικά μέτρα εναντίον των ανεμβολίαστων, παρότι τα εμβόλια «δεν είναι πανάκεια», παρότι τα εμβόλια μπορεί να έχουν ένα σωρό φριχτές παρενέργειες που ίσως να σε οδηγήσουν ακόμα και στον θάνατο.

Καταργήθηκαν τα self-test που για λίγο – για κάποιο λόγο – είχαν χρησιμοποιηθεί και άρχισαν να χρησιμοποιούνται, εξαναγκαστικά, τα πληρωμένα rapid test ή PCR για πρόσβαση ακόμα και σε χώρους που είναι της καθημερινότητας (όχι, δηλαδή, νοσοκομεία ή κάτι άλλο εξειδικευμένο).

Οι ανεμβολίαστοι τώρα έπρεπε να πληρώνουν για να μετακινούνται, έπρεπε να πληρώνουν για να εργάζονται! Τουτέστιν: κατάργηση βασικών συνταγματικών ελευθεριών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων για μια μερίδα του πληθυσμού.

Όλοι οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί μπήκαν σε αναστολή, και πολλοί από αυτούς έχουν τώρα σοβαρό βιοποριστικό πρόβλημα. Κι άλλη κατάργηση βασικών ελευθεριών – το δικαίωμα στην εργασία.

Άρχισε να γίνεται μια εσκεμμένη προσπάθεια οι εμβολιασμένοι να στραφούν εναντίον των ανεμβολίαστων ώστε να διχαστεί η κοινωνία.

Συγχρόνως, έχουμε ολοένα και περισσότερα «κρούσματα» καθώς και αρρώστους.

Ε, με τόσα rapid test, δεν είναι φυσικό να έχουμε περισσότερα «κρούσματα»; Τι το περίεργο βλέπεις εσύ; Ποιον νομίζουν ότι κοροϊδεύουν; Και τι νόημα έχουν τα «κρούσματα» (άκακοι φορείς του ιού στην πλειοψηφία τους) ούτως ή άλλως; Αν όλοι ήμασταν απλά φορείς του ιού χωρίς συμπτώματα, τότε θα είχαμε και ανοσία στον ιό.

Όσο για τους ασθενείς από τον ιό, ας μην κάνουμε λόγο γι’αυτούς τώρα, παρακαλώ. Έχουμε ακούσει ότι έφερναν ακόμα και ανθρώπους νεκρούς από τροχαία και ήθελαν να τους δηλώσουν ως «νεκρούς από Covid», ενώ – υποτίθεται – η κοινή γρίπη «εξαφανίστηκε» (ας γελάσω).

Σας μοιάζουν εσάς όλα αυτά για υγειονομικά μέτρα;

Όχι;

Ε, ούτε κι εμένα.

Αλλά καλό είναι να θυμόμαστε την εξέλιξη του πράγματος από την αρχή.

Προσέξτε, δε, ότι στην αρχή της «πανδημίας», χωρίς να έχουμε αρρώστους ή «κρούσματα», είχαν κλείσει τα πάντα ενώ αργότερα, παρότι αυξάνονταν τα «κρούσματα» και οι άρρωστοι, τα πάντα ήταν ανοιχτά.

Δεν είναι αυτό λιγάκι αντίστροφο της λογικής;

Ιστορικά, καταλαβαίναμε ότι υπάρχει επιδημία – ή πανδημία – επειδή βλέπαμε γύρω μας ασθενείς. Αλλά, και πάλι, δεν παίρνονταν τέτοια εξωφρενικά «μέτρα». Υπήρχαν, για παράδειγμα, φυματικοί μες στην κοινωνία και οι πόρτες τους σημαδεύονταν μ’ένα σημάδι για να το ξέρουν οι άλλοι και να μην πλησιάζουν ή να πλησιάζουν με κάποια προσοχή. Η φυματίωση ήταν μια φριχτή και πολύ επικίνδυνη ασθένεια (και ακόμα υπάρχει, αν και σε υποτονική κατάσταση), αλλά ποτέ δεν πάρθηκαν τέτοια «μέτρα», ποτέ δεν υπήρξε αυτή η εσκεμμένα εξαπλωμένη παράνοια.

Το ίδιο και για όλες τις άλλες λοιμώξεις που έχουν περάσει από την ανθρωπότητα, που οι περισσότερες ήταν μακράν επικινδυνότερες του Covid.

Μην ξεχνάτε ποτέ τι προηγήθηκε σ’αυτή την «πανδημία». Υπάρχει μια εξελικτική πορεία εδώ. Μια πορεία γενικευμένης παράνοιας, ψεμάτων, και παραλογισμού.

*

Δεν έχω φορέσει κανονικά μάσκα ποτέ (παρά μόνο σε μεγάλο συνωστισμό), ναι, ακόμα και στα ΜΜΜ. Δεν κλείστηκα στο σπίτι ποτέ. Και δεν έχω πάθει τίποτα μέχρι στιγμής.

Αν τα πράγματα ήταν όπως μας τα έλεγαν, τώρα θα έπρεπε, όχι απλά να έχω κολλήσει, θα έπρεπε να σας γράφω από τον Άλλο Κόσμο. Αλλά σας διαβεβαιώνω ότι είμαι ακόμα εδώ.

Προφανώς, ο ιός δεν είναι στον καθαρό αέρα. Κι αν ήταν, ένα είναι το σίγουρο: οι υφασμάτινες μάσκες – ακόμα και τέσσερις να φοράς – δεν μπορούν να σε προστατέψουν σε μια τέτοια περίπτωση.

Η χρήση της υφασμάτινης μάσκας στην ιατρική είναι ξεκάθαρη: Τη φορά ο ασθενής ώστε, όταν βήχει ή φτερνίζεται, να μην διασπείρει τα σταγονίδια. Και ακόμα και τότε αυτό δεν είναι απόλυτο, βέβαια, αλλά βοηθάει. Οι χειρούργοι τις φοράνε, επίσης, για να μη φτύσουν κατά λάθος μέσα στον ασθενή τους, πράγμα που μπορεί να τον μολύνει ίσως. Οτιδήποτε άλλο για αυτές τις υφασμάτινες μάσκες είναι ψέμα.

Ακόμα κάτι είναι βέβαιο: Αν φοράς ένα κομμάτι ύφασμα μπροστά στο πρόσωπό σου για πολλές ώρες (όπως όταν εργάζεσαι) και εκεί πάνω πηγαίνει ο ιδρώτας σου, οι σκόνες, η ίδια σου η αναπνοή, και διάφορα άλλα μικροπράγματα, αυτό σίγουρα δεν κάνει καλό στην υγεία σου. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα έβαζες ποτέ ένα βρώμικο πανί μπροστά στο πρόσωπό σου, έτσι ώστε να το αναπνέεις; Ε, το ίδιο ισχύει και γι’αυτές τις μάσκες.

Και τώρα το κρίσιμο ερώτημα: Μα, αν δεν είναι εύκολο να κολλήσεις τον ιό και να αρρωστήσεις, τότε πώς συμβαίνει σ’αυτούς που τον κολλάνε και αρρωσταίνουν; (Μιλώντας πάντα για όσους όντως έχουν αρρωστήσει από Covid-19, όχι κάτι παράπλευρο και λανθασμένα δηλωμένο ως Covid-19.)

Απαντώ: Δεν ξέρω. Μόνο δύο υποθέσεις μπορώ να κάνω: ή ότι βρέθηκαν σε μολυσμένο περιβάλλον (όπως, πχ, μέσα σε κάποιο νοσοκομείο ή εκεί που κάποιος άρρωστος ήταν κοντά) ή ότι κάποιος εσκεμμένα τους δηλητηρίασε με τον ιό.

Πραγματικά, δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο. Πάντως, στον καθαρό αέρα δεν κολλάς. Εκτός αν εγώ τυχαίνει να έχω μαγικές δυνάμεις και δεν με πιάνει τόσο καιρό.

*

Και ερχόμαστε στο σήμερα, που έχει τελειώσει η τουριστική περίοδος και έχουν τσεπωθεί αρκετά φράγκα, αλλά δυστυχώς έχει πέσει νέκρα στα εμβολιαστικά κέντρα (ο κόσμος έχει αρχίσει να ξυπνά) και οι αξιαγάπητοι τύραννοί μας δεν είναι ικανοποιημένοι με τα «ποσοστά». Αποφάσισαν, λοιπόν, να σφίξουν κι άλλο τον κλοιό, όχι μόνο γύρω από όσους έχουν εμβολιαστεί αλλά γύρω από όλους.

Είναι lockdown, ουσιαστικά· όμως τώρα δεν το λένε έτσι.

Είναι φασισμός, στην πραγματικότητα· αλλά έτσι ποτέ δεν το έλεγαν ούτως ή άλλως.

Ο φασισμός πάντα εμφανίζεται με ως πρόφαση την «προστασία» σου. Πότε ήταν αλλιώς; Πρέπει να υπάρχει κάποια τυπική δικαιολογία.

Βγαίνει, λοιπόν, τώρα το φασιστοειδές και μας λέει ότι έχουμε καινούργια «μέτρα», τα οποία είναι τα εξής:

• Οι ανεμβολίαστοι εργαζόμενοι υποχρεωτικά θα κάνουν δύο τεστ την εβδομάδα.
• Υποχρεωτικά τεστ για πρόσβαση σε τράπεζες, δημόσιες υπηρεσίες, εμπορικά καταστήματα. Εμπορικά καταστήματα. Ακόμα και σε ανοιχτούς χώρους εστίασης. Ακόμα και στα κομμωτήρια! Εξαιρούνται τα σούπερ μάρκετ, οι εκκλησίες, και τα φαρμακεία...
• Αυξημένες οι ποινές για τα μαγαζιά που δεν εφαρμόζουν τα μέτρα.

Παρεμπιπτόντως – και όλως τυχαίως – ανοίγει, από τις 5 Νοεμβρίου, η πλατφόρμα για την τρίτη δόση του εμβολιασμού. Προαιρετικά, φυσικά, όπως καταλαβαίνετε... Προαιρετικά... μέχρι που, σε λίγο, θα σου ακυρώνουν το πιστοποιητικό εμβολιασμού αν δεν έχεις κάνει την τρίτη δόση – οπότε τότε δεν θα είναι και τόσο προαιρετικό. Και μετά, θα πάμε για την τέταρτη δόση... και για την πέμπτη, και... έχει ο διάολος. Η Μεγάλη Φάρμα να είναι καλά που μας τα στέλνει. (Αναρωτιέμαι τι θα φέρει ο Άι Βασίλης εφέτος. Κι άλλο φρουρούμενο βανάκι;)

Τα «μέτρα» είναι προφανώς της πλάκας για να αντιμετωπίσουν την οποιαδήποτε πανδημία και σαφώς εκβιαστικά για να προχωρήσουν τον φασιστικό εμβολιασμό.

Οι ανεμβολίαστοι εργαζόμενοι υποχρεωτικά θα κάνουν δύο τεστ την εβδομάδα... Μετάφραση: Οι ανεμβολίαστοι θα χάνουν εξαναγκαστικά μέρος του εισοδήματός τους ώστε να κερδοφορούν διάφορα παράσιτα που κάνουν τα τεστ, τα οποία δεν βοηθάνε σε τίποτα για την καταπολέμηση της πανδημίας. Συγχρόνως, οι εμβολιασμένοι – που και νοσούν και μεταδίδουν – δεν θα κάνουν τεστ. Όχι, σου λέω, ΔΕΝ είναι εκβιασμός... όχι.

Υποχρεωτικά τεστ για πρόσβαση σε τράπεζες, δημόσιες υπηρεσίες, εμπορικά καταστήματα. Ακόμα και σε ανοιχτούς χώρους εστίασης. Ακόμα και στα κομμωτήρια!... Μετάφραση: Θέλουν να σου κάνουν τον βίο αβίωτο μέχρι να εμβολιαστείς. Μετά, μπορείς ελεύθερα να νοσείς και να μεταδίδεις.

Εξαιρούνται τα σούπερ μάρκετ, οι εκκλησίες, και τα φαρμακεία... Μετάφραση: Φοβόμαστε μην εξεγερθούν οι παπάδες και οι χριστιανοταλιμπάν, οπότε είπαμε να μην περιορίσουμε τις εκκλησίες. Επίσης, επειδή είμαστε φιλεύσπλαχνοι, σας αφήνουμε ακόμα να μπαίνετε σε μέρη πρώτης ανάγκης, όπως για φαγητό και για φάρμακα. Απλώς δεν θα έχετε λεφτά για να τα αγοράσετε...

Αυξημένες οι ποινές για τα μαγαζιά που δεν εφαρμόζουν τα μέτρα... Μετάφραση: Όποιος τολμήσει να μη συστρατευθεί με τον φασισμό μας ΘΑ ΤΟΥ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ.

Η μόνη βιώσιμη λύση: Πήγαινε και βάλε μέσα σου, παρά τη θέλησή σου, μια πιθανώς επικίνδυνη χυμική ουσία που η δουλειά της είναι να δημιουργεί μέσα σου την ακίδα του ιού. Και όποιος ζήσει έζησε, βρε αδελφέ! Θα κάτσουμε να σκάσουμε τώρα; Ένα τσιμπηματάκι είναι! Σιγά μη δώσουμε σημασία στην ελευθερία σας να επιλέγετε τι θα κάνετε με το σώμα σας. Όπως είπε κι ο Άρνολντ: Screw your freedom!

Διαφορετικά, θα πρέπει να χώνετε κάθε τόσο ένα παλούκι μες στη μύτη σας... με όποιες πιθανές αρνητικές επιπτώσεις μπορεί, ίσως, να έχει αυτό για την υγεία σας. (Σε τελική ανάλυση, η οποιαδήποτε ιατρική πράξη δεν είναι για να την κάνεις κατ’επανάληψη συνεχώς, γιατί μάλλον κάτι κακό θα πάθεις παρά κάτι καλό. Οι ιατρικές πράξεις είναι για έκτακτες περιπτώσεις.)

Πείτε το ξεκάθαρα ότι είστε Ναζί κι αφήστε τις μαλακίες πλέον.

Ποτέ δεν θα συνεργαστούμε μαζί σας.

*

Είπαν ότι ο χειμώνας θα είναι «δύσκολος», δεν το είπαν;

Winter is Coming.

Fascism is Coming. In Spades.

Φτιάχνω θηλιές από σχοινί. Φέρνεις εσύ τα ξύλα;