Μακριές μύτες.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Βλέπω τελευταία αυτά που λέγονται για τη Ρωσία, τον Τραμπ, την Ουκρανία, την ΕΕ, και τον πόλεμο, και πραγματικά με έχουν τρομάξει. Όχι, δεν φοβάμαι μήπως ο Πούτιν μάς ρίξει καμιά βόμβα προς τα εδώ. Φοβάμαι γι’αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη. Θυμίζει ύποπτα φασιστοκατάσταση.

Είναι δεδομένο ότι δεν έχω ψάξει υπερβολικά το θέμα (όπως είχα κάνει κάποτε με την βρωμοϋπόθεση κορονοϊός), οπότε όλα όσα γράφω εδώ είναι, ουσιαστικά, όπως μου φαίνεται η κατάσταση από τις εντυπώσεις που λαμβάνω από διάφορες μεριές. Ακόμα κι αν δεν γράφω μου φαίνεται, να έχετε πάντα υπόψη ότι υπονοείται.

Επίσης, εξαρχής θέλω να κάνω τη βασική διευκρίνιση ότι δεν είμαι υποστηρικτής του Τραμπ· γιατί στις μέρες μας κυκλοφορεί και παράνοια αμολητή και ο καθένας αρχίζει να πιστεύει για τον καθένα ότι είναι «του εχθρού», ακόμα κι αν απλώς εκφέρει μια διαφορετική γνώμη.

Οι απόψεις του Τραμπ με βρίσκουν, στην πλειοψηφία τους, τελείως αντίθετο – ειδικά κάποιες από τις κοινωνικές του ιδέες, όπως αυτή για τις εκτρώσεις. Τον άκουγα να το λέει και δεν το πίστευα ότι μπορεί άνθρωπος σοβαρός, πολιτικός, στη σήμερον ημέρα, να λέει τέτοιες μπαρούφες. Με εκπλήσσει, δε, που γυναίκες φαίνεται να συμφωνούν με τέτοιες απόψεις απώλειας ελέγχου επάνω στο σώμα τους. Αλλά, αν το καλοσκεφτείς, κάτι τέτοιες παρανοϊκές ιδέες ακόμα και τους άντρες θίγουν. Αν κάποιος από τους υποστηρικτές τέτοιων ιδεών τύχαινε να κάνει σεξ και να προκύψει κατά λάθος ένα ανεπιθύμητο έμβρυο, τι θα έκανε; Θα δεχόταν να το φορτωθεί; Θα βελτίωνε αυτό τη ζωή του – ή της γυναίκας; Και το πιο βασικό ερώτημα: θα ήταν καλή η ζωή του παιδιού, όταν οι γονείς θα το έβλεπαν ως βάρος που τυχαία προέκυψε; Δεν έχουμε αρκετά δυστυχισμένα παιδιά ήδη σ’αυτό τον κόσμο; Είναι ανάγκη να φέρνουμε κι άλλα; Και όποιος πιστεύει ότι η έκτρωση είναι φόνος, ας σκεφτεί πως και η εκσπερμάτωση είναι φόνος: είτε από αυτήν προκύψει εγκυμοσύνη είτε όχι, το μεγαλύτερο μέρος των σπερματοζωάριων (εν δυνάμει έμβρυα) πεθαίνουν. Λοιπόν, αν κάποιος πιστεύει ότι η έκτρωση είναι φόνος, θα του πρότεινα να δέσει πολύ σφιχτά ένα κορδόνι εις τον μπούτζον του ώστε να μη χύνει ούτε σταγόνα – γιατί θα ήταν φόνος.

Και τα γράφω αυτά για να είμαι εξηγημένος στο πόσο διαφωνώ με κάτι απόψεις που εκφράζονται από Τραμπ και παρόμοιους.

Αλλά τώρα, με αυτή την υπόθεση με τον Πούτιν και την Ουκρανία, επικρατεί μια κατάσταση που είναι, το λιγότερο που μπορείς να πεις, περίεργη. Βλέπεις κάποιους να ωρύονται εναντίον του Πούτιν και του Τραμπ ώστε να μη γίνει ειρήνη στην Ουκρανία. Και ορισμένοι από αυτούς, μάλιστα, δηλώνουν «αριστεροί». Δεν φαίνεται, ωστόσο, να τους αρέσει η ειρήνη. Προτιμούν τον πόλεμο. Έχουν διαχωρίσει την ειρήνη με μια λογική τύπου η δική σου ειρήνη είναι κακιά, η δικιά μας ειρήνη είναι καλή. Και αυτό το δικιά μας σε ποιους αναφέρεται; Στην ΕΕ, φυσικά. Δηλαδή, αν μπορεί η ΕΕ (που ελέγχεται ουσιαστικά από τα συμφέροντα της Γερμανίας και των πρακτόρων της) να ειρηνεύσει την Ουκρανία, τότε όλα καλά. Αν το καταφέρει ο Τραμπ κάνοντας κάποια συμφωνία με τον Πούτιν – αυτό είναι κακό! Ήρθε το τέλος του κόσμου!

Και αναρωτιέσαι: γιατί, ρε παλληκάρια; Πραγματικά προτιμάτε τον πόλεμο από την ειρήνη, αν δεν είναι η ειρήνη των αφεντικών σας; Είστε σοβαροί;

Προφανώς, δεν είναι σοβαροί. Οποιοσδήποτε προτιμά τον πόλεμο δεν μπορεί να είναι σοβαρός. Μάλλον είναι πολεμοκάπηλος.

Και μου κάνει αίσθηση, δε, το πόσο τα ευρωπαϊκά μίντια – ανάμεσά τους και τα άβουλα δικά μας, φυσικά – προσπαθούν να δείξουν αυτό τον άθλιο τύπο, τον Ζελένσκι, ως ήρωα. Και το κοινό φαίνεται να το χάφτει. Αλλά, αν ψάξεις λίγο για τον Ζελένσκι, βρίσκεις πολύ μεγάλη βρώμα πίσω από τα λουστραριζέ εξώφυλλα της Γερμανοκρατίας. Παλιότερα, είχα στις Επιλογές μου (δεν θυμάμαι τώρα πότε ακριβώς, δυστυχώς) βάλει ένα link που οδηγούσε σε ένα άρθρο που περιέγραφε πώς ο «ήρωας» Ζελένσκι έχει εκπαιδεύσει ένα τάγμα από μικρά παιδιά για πόλεμο, κάνοντας ουσιαστικά πλύση εγκεφάλου ώστε να τους δημιουργήσει μια νοοτροπία μηχανής πολέμου. Αυτά τα κάνουν μόνο οι φασίστες· δεν τα κάνουν οι φιλελεύθεροι άνθρωποι.

Και μετά θα μου πεις, Είναι ο Πούτιν καλύτερος;

Πραγματικά δεν ξέρω ποιος είναι καλύτερος και ποιος χειρότερος. Αν είχα μια κλίμακα κακοσύνης από το 1 ώς το 100, δεν θα μπορούσα να βαθμολογήσω, και ούτε θα έπρεπε, γιατί δεν έχω όλα τα δεδομένα. Το θέμα είναι πως ο Ζελένσκι απλώς μοιάζει καλύτερος εξαιτίας της ευρωπαϊκής προπαγάνδας που κατευθύνεται από τον μηχανισμό της Γερμανίας και του ΝΑΤΟ· δεν είναι ουσιαστικά καλύτερος. Τα ίδια σκατά είναι και οι δύο, κατά πάσα πιθανότητα.

Το θέμα, όμως, είναι ότι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ θέλουν να πατήσουν γερά το πόδι τους στην Ουκρανία επειδή είναι επάνω στο όριο – το μέρος είναι σαν παραμεθόριος. Θέλουν να πατήσουν γερά το πόδι τους εκεί προτού το πατήσει ο Πούτιν και... τους φάει, ξέρω γω.

Η όλη υπόθεση είναι, ξεκάθαρα, μια γεωπολιτική μαλακία όπου η ΕΕ προσπαθεί να πάρει τον έλεγχο της παραμεθόριου από τη Ρωσία, και η Ρωσία προσπαθεί να κάνει το αντίστροφο. Μην κοροϊδευόμαστε ότι κάποιους τούς πήρε ο πόνος να σώσουν τους Ουκρανούς. Καθόλου δεν τους πήρε ο πόνος· απλώς είναι μέρος της προπαγάνδας τους να το παρουσιάζουν έτσι.

Πριν από δυο χρόνια είχα συναντήσει μια Ρωσίδα που εργαζόταν εδώ και τύχαινε να είναι από την Ουκρανία. Ξέρετε τι μου είπε; «Πολύ μαλάκας ο Ζελένσκι. Ο Πούτιν είναι καλός άνθρωπος. Ο Ζελένσκι σκότωνε τον κόσμο που προσπαθούσε να φύγει από την Ουκρανία για να γλιτώσει.» (Και αυτό το τελευταίο είναι αλήθεια: το είχα δει κι εγώ σε βίντεο. Κόσμος προσπαθούσε να φύγει με τα αυτοκίνητα, και ορμούσαν τα τάγματα κρούσης από δίπλα και πυροβολούσαν κατά βούληση.)

Αλλά σήμερα φαίνεται πως κάποιοι έχουν φαγωθεί να υποδαυλίσουν τον πόλεμο. Δεν τους αρέσει να γίνει ειρήνη στην Ουκρανία, επειδή δεν θα είναι η δική τους ειρήνη – δηλαδή, δεν θα έχουν συμφέρον. Φανταστείτε: τόσο πολύ τους ενδιαφέρει αν άνθρωποι σκοτώνονται εκεί ή αν χάνουν τις περιουσίες τους... Ε, αν είναι δυνατόν πια. Έχουμε μπλέξει με Ευρωμαφία. Και οι πράκτορές της δρουν τελείως αμολητά και μέσα στη χώρα μας, εξαπλώνοντας φόβο, πανικό, μίσος – όλα εκείνα τα «ευγενή» συναισθήματα που εξαπλώνουν πάντα οι γλοιώδεις προβοκάτορες σε τέτοιες καταστάσεις.

Και σαν χώρα τι κάνουμε; Τίποτα το αξιοσημείωτο, φυσικά. Όπως και τις προάλλες, θα στείλουμε προς την Ουκρανία τίποτα πολεμικούς εξοπλισμούς και μισθοφόρους σαν καλά τσιράκια της Γερμανίας.

Αλλά η Ελλάδα θα μπορούσε να παίξει πολύ πιο σημαντικό ρόλο σε όλα αυτά. Εξαιτίας της θέσης της, η οποία είναι κεντρική στην περιοχή. Θα μπορούσαμε να τα έχουμε καλά και με την ΕΕ και με τη Ρωσία, και να παίρνουμε όλο το όφελος για τον εαυτό μας. Αυτό όμως χρειάζεται έξυπνους και διπλωματικούς χειρισμούς. Σας μοιάζει η κυβέρνηση που έχουμε για έξυπνη και διπλωματική;

Οπότε, ας καθόμαστε να τρώμε την προπαγάνδα «ο κακός Πούτιν», «ο ήρωας Ζελένσκι», «ο μπαμπούλας Τραμπ», και άλλα τέτοια παραμύθια. (Ευτυχώς, εγώ την τηλεόρασή μου την έχω σπάσει από καιρό.) Ε, κάπου εδώ τώρα θα κάνει και «ο δαίμων κορονοϊός» το comeback του για να δέσει το γλυκό...

 

Πόσοι θυμάστε το παλιό επιτραπέζιο παιχνίδι Talisman που πλέον θεωρείται κλασικό; Όσοι δεν το ξέρετε, ίσως θα έπρεπε να το γνωρίσετε. Δυστυχώς, δεν έχω τις παλιές του εκδόσεις – έχω μια πιο πρόσφατη – αλλά όχι και την τελευταία που κυκλοφόρησε. Αν δεν κάνω λάθος, έχω την τρίτη έκδοση. Αρκετά καλή, αλλά νομίζω ότι οι προηγούμενες ήταν πιο εμπνευσμένες, πιο χαοτικές, και πιο παράξενες. Η τελευταία, η τέταρτη, δεν κράτησε για πολύ: γρήγορα εξαφανίστηκε, αν και έβγαλαν ένα σωρό expasion.

Υπάρχει όμως και το digital edition του Talisman. Το ανακάλυψα τυχαία ψάχνοντας κάτι άλλο στο διαδίκτυο, και τότε ήταν δωρεάν – ακριβώς από αυτό το site που σας παραπέμπω. Δεν ξέρω τι έχει γίνει και αυτή τη στιγμή δεν είναι δωρεάν. Ήταν δωρεάν ολόκληρο, με όλα τα expansion· οπότε, φυσικά, το κατέβασα. (Και ακόμα είναι αρκετά οικονομικό, αν και όχι δωρεάν, δυστυχώς.) Το σκάλισα λίγο ως παιχνίδι, και έχει όντως πλάκα, αν και διαφέρει κάμποσο από το παλιό στιλ. Είναι σαν να προσπαθούν να επαναφέρουν το πολύ παλιό, πειραματικό ύφος αλλά με νέα δεδομένα.

Ως παιχνίδι, όμως, δεν με ικανοποίησε. Προσπαθώ να παίξω και πάντα στη μέση το αφήνω. Ναι μεν όλα είναι ΟΚ και καλοφτιαγμένα, αλλά με ενοχλεί να μη μπορώ να δω τον πίνακα του παιχνιδιού από κοντά. Ακόμα κι όταν ζουμάρεις, εμφανίζεται μόνο η περιοχή γύρω από τον ενεργό χαρακτήρα· δεν μπορείς να πας να κοιτάξεις από κοντά ό,τι θέλεις. Και οι κάρτες απλά εμφανίζονται κι εξαφανίζονται.

Δεν ξέρω, αλλά δεν έχω καθόλου την ίδια αίσθηση όπως στο επιτραπέζιο παιχνίδι όπου έχεις τα πάντα μπροστά σου.

Υπάρχουν, νομίζω, κάποιες βασικές διαφορές ανάμεσα στα ηλεκτρονικά και στα επιτραπέζια παιχνίδια οι οποίες δεν είναι εύκολο να γεφυρωθούν. Το digital edition του Talisman απλώς αναπαράγει το επιτραπέζιο παιχνίδι μέσα στην οθόνη σου, αλλά, κατά τη γνώμη μου, για να ήταν πραγματικά επιτυχημένο θα έπρεπε να ήταν βασισμένο στο επιτραπέζιο παιχνίδι, όχι απλώς αναπαραγωγή του. Ένα video game, δηλαδή, με έμπνευση το Talisman, όχι το ίδιο το Talisman.

Ωστόσο, κι αυτό όπως είναι έχει πλάκα, και μπορεί να είναι διασκεδαστικό. Όμως, ξέρετε... η αίσθηση δεν είναι η ίδια. Δεν μπορεί να είναι. Αν θέλω πραγματικά να παίξω Talisman που είναι όντως Talisman, θα κατεβάσω την παλιά τρίτη έκδοση που έχω επάνω στο ράφι μου και σκονίζεται τόσο καιρό.

 

Παράξενα οράματα.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Χτες, Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου, έτυχε να έχω μια δουλειά στο κέντρο της Αθήνας. Είχα ακούσει, βέβαια, για την απεργία, αλλά υπέθετα ότι ώσπου να φτάσω εκεί – μεσημέρι – τα μαγαζιά θα είχαν ανοίξει. Είχα ακούσει, επίσης (αν και ακούω ελάχιστα τα νέα, ομολογουμένως), ότι θα γινόταν και μια διαδήλωση για την τραγωδία των Τεμπών.

Δεν περίμενα, όμως, ότι θα αντίκριζα το χάος που αντίκρισα. Μιλάμε για Χάος με κεφαλαίο χι.

Ήταν γύρω στις 2 μμ. Από την Πύλη του Αδριανού μέχρι την Ακρόπολη, την Πλάκα, την Αθηνάς, γινόταν Χαμός στο Ίσωμα (ναι, ακριβώς έτσι όπως το λένε, και με κεφαλαία τα πρώτα γράμματα). Τα πάντα κλειστά, φυσικά, και συναντούσες, κυρίως, κόσμο – πολύ κόσμο – που σου έδινε την εντύπωση ότι προσπαθούσε να φύγει, να απομακρυνθεί, ενώ αρκετές φάτσες ήταν καταφανές ότι είχαν φάει δακρυγόνα και άλλα χημικά που σίγουρα δεν κάνουν καλό. Από το βάθος, από τη μεριά του Συντάγματος, ακουγόταν ΜΠΑΝΓΚ! ΜΠΑΝΓΚ! σαν να έπεφταν πιστολιές. Μέσα στους δρόμους της Πλάκας, κάτι παιδαρέλια (αναρχικοί, υποθέτω) που δεν μπορεί να ήταν πάνω από 20-25 χρονών έτρεχαν αποδώ κι αποκεί, και μπάτσοι επάνω σε μοτοσικλέτες τούς κυνηγούσαν ανάμεσα από τον τρομοκρατημένο (από την παρουσία των μπάτσων) κόσμο. Κάπου εκεί γύρω πρέπει να είχαν πέσει και κάποια τυχαία δακρυγόνα και ροπαλιές, έχω την εντύπωση. Συγχρόνως, έβλεπες κάτι κυράδες με τα παιδάκια τους να περιφέρονται δώθε-κείθε – φανατικές κουμουνίστριες, εικάζω. Και μετά, ήταν και κάποιοι νεαρούληδες και κοπελίτσες, ηλικίες από 15 έως 25, που προφανώς είχαν έρθει για να κάνουν την πλάκα τους αλλά αρκετοί απ’αυτούς ίσως και να βρήκαν τον μπελά τους από κάποιους μηχανόβιους κρανοφόρους με ρόπαλα και βόμβες αερίων. Και φυσικά δεν έλειπε και η συνομοταξία που ονομάζω στοιχειά των διαδηλώσεων: κάτι τύποι που εμφανίζονται μόνο στις διαδηλώσεις – σε οποιαδήποτε διαδήλωση, δεν κάνουν διακρίσεις – και έχουν πρόσωπα πλισέ, φάτσες σαν αγρίμια, ή θυμίζουν ζωντανούς νεκρούς ή χρήστες. Αυτούς εγώ τούς φαντάζομαι να κοιμούνται σε βαθιά, σκοτεινά υπόγεια συνεχώς, να τρέφονται με σκοτεινά όνειρα, και, μόλις ονειρευτούν διαδήλωση, να σηκώνονται πάνω και να γλιστράνε ώς εκεί μέσα από τις σκιές και τις χαραμάδες των τοίχων.

Κοντολογίς, η κατάσταση ήταν τραγική.

Και, πραγματικά, αναρωτιέμαι σε τι βοηθάνε όλα αυτά. Η υπόθεση των Τεμπών είναι επίσης τραγική, αλλά πρέπει – έπρεπε ήδη – να έχει κινητοποιηθεί η Δικαιοσύνη: εισαγγελείς, δικηγόροι, αστυνομία, ειδικοί ερευνητές, ίσως και κάποιοι δημοσιογράφοι (πέρα από αυτούς που απλά βρήκαν την ευκαιρία για πολιτική προπαγάνδα). Δηλαδή, οι άνθρωποι που έχουν σχέση μ’αυτά τα πράγματα και πρέπει να αποδώσουν ευθύνες. Με το να γίνεται φασαρία στους δρόμους και κάποια παιδαρέλια να πετάνε πέτρες στους μπάτσους και να κυνηγιούνται μαζί τους τρομοκρατώντας τον κόσμο, και να πέφτουν τυχαία δακρυγόνα αποδώ κι αποκεί, και να επικρατεί ένας γενικός πανζουρλισμός, δεν νομίζω ότι επιτυγχάνεται τίποτα απολύτως.

Και μπορώ να φανταστώ τώρα τον Μητσοτάκη να σκέφτεται: Τ’αρχίδια μας κουνήθηκαν... και να τρίβει τα χέρια του για άλλους λόγους.

Αμφιβάλλω, δε, αν οι περισσότεροι από αυτούς που εμφανίζονται σε τέτοιες διαδηλώσεις είχαν πάει καν να ψηφίσουν στις προηγούμενες εκλογές, όπου είχαμε αποχή άνω του 50%, η Αριστερά ήταν (εσκεμμένα) διαιρεμένη ώστε να μην μπορεί το ποσοστό της να προβάλει αντίσταση, και όλοι οι υπόλοιποι ήταν (όπως πάντα) επίσης σκόρπιοι. Κατά συνέπεια, οι φανατικοί και μερικοί παραπλανημένοι ψήφισαν ΝΔ, και πάλι Νέα Δικτατορία έχουμε. Φυσικά· τι άλλο; Αφού δεν υπήρχε αντίσταση, και πάνω από τον μισό πληθυσμό δεν πήγε καν να ψηφίσει.

Και μετά βγαίνουμε και φωνάζουμε στον δρόμο...

Ναι μεν και αυτό χρειάζεται, αλλά μόνο με αυτό δεν γίνεται κάτι. Την επόμενη μέρα, πάλι τα ίδια έχεις. Η συλλογική δράση για πολιτική αλλαγή δεν γίνεται με τις φωνές και το κυνηγητό στους δρόμους.

Θυμάμαι και άλλες διαδηλώσεις στις οποίες είχα βρεθεί. Εκείνες ήταν για το θέμα της χούντας του κορονοϊού. Τότε, πολύ λιγότερος κόσμος ερχόταν παρότι ήταν ένα θέμα που σε επηρέαζε άμεσα στη ζωή σου. Σε κλείδωναν μέσα και δεν σε άφηνα να κυκλοφορήσεις, σε κατηγοριοποιούσαν και σε δίωκαν σαν παράνομο για μια απόφασή σου να μην πάρεις ένα φάρμακο, και κάτι άλλα τέτοια ωραία, χρησιμοποιώντας ως αιτιολογία κάποιο μικρόβιο που πλανάται στον αέρα αλλά – για κάποιο λόγο! – δεν μπορεί να μπει στο σπίτι σου και – επίσης για κάποιο μυστηριώδη λόγο και αντίθετα με κάθε γνώση βιολογίας – το σταματάς άμα φοράς ένα κομμάτι πανί επάνω στη μούρη σου. Αυτό ήταν ένα θέμα που σε επηρέαζε στην καθημερινή σου ζωή· αλλά λίγοι ενδιαφέρονταν πραγματικά να διαμαρτυρηθούν.

Η τραγωδία στα Τέμπη είναι όντως τραγικό γεγονός – είναι φριχτό αυτό που συνέβη, και κάποιοι θέλουν κρέμασμα που το άφησαν να συμβεί – αλλά δεν σε επηρεάζει στην καθημερινή σου ζωή, δεν αλλάζει τίποτα για εσένα, ή για τον καθένα, προσωπικά, εκτός από αυτούς που είχαν δικούς τους στο δυστύχημα/έγκλημα.

Παρ’όλ’ αυτά, κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν σαματά, να κυνηγιούνται με τους μπάτσους, και να γίνεται ένας γενικευμένος χαμός που κανένα αποτέλεσμα δεν πρόκειται να φέρει εκτός αν κινητοποιηθεί σωστά η Δικαιοσύνη.

Ορίστε και μια λιγάκι διαφορετική άποψη για την τραγωδία των Τεμπών που έτυχε να φωτογραφήσω καθοδόν προς την Αθήνα του Χάους: