Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
9 / 4 / 2022

Τώρα τα είδα όλα.

Ο υποχρεωτικός εμβολιασμός των θλιβερών Pfizerότροφων φασίστων δεν κατάφερε να τους ενώσει όλους – ακόμα υπήρχαν ανώμαλοι που νόμιζαν (και νομίζουν) ότι είναι σωστός και νόμιμος – αλλά μόλις έβαλαν τον νεοναζί του Αζόφ να μιλήσει μέσα στη Βουλή και σηκώθηκαν επάνω τα φερέφωνα και τον χειροκρότησαν, τότε έγινε το μπαμ.

Μπαμ!

Και ιδού. Φωτογραφία από χτεσινές εφημερίδες κρεμασμένες σε περίπτερο. Οι πάντες – ακόμα κι αυτοί που έγλειφαν τα εμβόλια σαν γλειφιτζούρια – δεν μπορούν να το αγνοήσουν αυτό.

Και, βέβαια, έχουν απόλυτο δίκιο. Ήταν αίσχος.

Για την Ουκρανία δεν έχω γράψει τίποτα στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, το ξέρω. Αλλά γιατί σας εκπλήσσει αυτό; Με ξέρατε εμένα ποτέ να γράφω για πολιτικά; Με τον κορονοϊό είπα να κάνω εξαίρεση, γιατί ήταν, και είναι, τραγωδία και, στην αρχή ειδικώς, σχεδόν κανένας δεν μιλούσε, αλλά κάποιοι έπρεπε να το κάνουν.

Για τον πόλεμο στην Ουκρανία επιφυλάσσομαι να γράψω μερικά λόγια σε επόμενη ανάρτηση, αν και δεν νομίζω ότι έχω κάτι πολύ σημαντικό να πω.

Παρεμπιπτόντως, αυτός ο Αζοφικός τύπος που μίλησε στη Βουλή δεν μοιάζει λιγάκι με πρεζόνι; Τι είχε καπνίσει;

 

7 / 4 / 2022

Αυτό το είχα αγοράσει πολύ παλιά. Ήμουν μικρός. Και θυμάμαι ότι, όποτε προσπαθούσα να το διαβάσω, με έπαιρνε ο ύπνος. Έλεγα, τότε, ότι φυσικό είναι να τελειώνεις την ονειρική αναζήτηση για την άγνωστη Καντάθ στον ύπνο σου!

Δε νομίζω ότι έφταιγε η μετάφραση· φαίνεται αρκετά καλή.

Την Ονειρική Αναζήτηση της Άγνωστης Καντάθ τη διάβασα τελικά τώρα τελευταία – αν και πριν από κάμποσα χρόνια – στο πρωτότυπο, κατεβάζοντάς την από το διαδίκτυο.

Πραγματικά μαγευτική ιστορία.

Το εξώφυλλο ίσως να φαίνεται λίγο περίεργο, σαν να κάνει «νερά». Αλλά γι’αυτό φταίει η ίδια η σελίδα του εξωφύλλου· είναι το χαρτί της τέτοιου τύπου. Προσπάθησα να τα μειώσω στο σκανάρισμα και μετά από το σκανάρισμα, αλλά είναι αδύνατον να φύγουν τελείως. Για να τα διώξεις τελείως, πρέπει να θολώσεις την εικόνα: και δεν ήθελα να τη θολώσω.

Η εικόνα του εξωφύλλου είναι του Vincent Segrelles, αν και λιγάκι αλλοιωμένη.

Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

 

5 / 4 / 2022

Διάβαζα αυτό το πράγμα στο Twitter, και εκεί δεν μπορώ να απαντήσω όπως θα ήθελα – θέμα χώρου – οπότε αποφάσισα να γράψω εδώ τις σκέψεις μου.

Οι θιασώτες του εμβολιασμού, προκειμένου να μας πείσουν για την επιτυχία του εμβολίου – παρά την αποτυχία του και την κοινωνική αθλιότητα που έχει προκαλέσει – παρουσιάζουν στατιστικές που συνοψίζονται στο εξής διάγραμμα το οποίο και τακτικά μάς παρουσιάζουν:

Δηλαδή, σου λένε ότι από το γενικό σύνολο των εμβολιασμένων – που είναι πελώριο – μόνο ένα μικρό τμήμα είναι στις ΜΕΘ· ενώ από το γενικό σύνολο των ανεμβολίαστων – που είναι σαφώς μικρότερο – ένα μεγάλο τμήμα του είναι στις ΜΕΘ.

Άρα, το εμβόλιο είναι καλό (και όλες οι κοινωνικές αθλιότητες σχετικά μ’αυτό δικαιολογούνται). Σωστά;

Λάθος.

Οι στατιστικές που παρουσιάζουν είναι, όπως και παλιά (επί lockdown, μαζικής τρομοκρατίας, κτλ), αληθοφανείς όπως είναι αληθοφανές το φτηνό κόλπο ενός θαυματοποιού του δρόμου που προσπαθεί να σε πείσει ότι ένας ελέφαντας χωρά τελικά μέσα σε μια ντουλάπα αν τον κόψεις σε κομμάτια και τον διπλώσεις καλά!

Μπορεί η στατιστική να είναι αυτή που παρουσιάζουν, αλλά τα δεδομένα που έχουν δοθεί για να την ταΐσουν δεν είναι σωστά.

Προτού πεις ότι ένα μικρό τμήμα των εμβολιασμένων είναι στις ΜΕΘ, πρέπει να λάβεις υπόψη σου ότι, ακόμα κι αν αυτοί ήταν ανεμβολίαστοι, οι περισσότεροι δεν θα νοσούσαν ούτως ή άλλως.

Πρέπει να λάβεις, επίσης, υπόψη σου ότι, ακόμα κι όσοι τύχαινε να νοσήσουν, οι περισσότεροι θα το περνούσαν ελαφρά ούτως ή άλλως και δεν θα πήγαιναν στις ΜΕΘ.

Πρέπει να λάβεις, επίσης, υπόψη σου ότι από αυτούς που θα νοσούσαν, ακόμα κι αν ήταν ανεμβολίαστοι, μόνο ένα μικρό ποσοστό (γύρω στο 1% και αν) θα πέθαινε ούτως ή άλλως.

Και υπολογίζουμε αυτό το ποσοστό θνησιμότητας του Covid βάσει των ήδη αλλοιωμένων στατιστικών που έχουν δημιουργήσει οι θιασώτες της πανδημίας, οι οποίες έχουν φτιαχτεί με τον εξής τρόπο: όποιος πεθαίνει, τσεκάρουμε αν έχει μέσα του το μικρόβιο του κορονοϊού, κι αν το έχει, τον δηλώνουμε ως νεκρό από Covid, ασχέτως αν πραγματικά πέθανε από Covid (ενώ, συγχρόνως, απαγορεύουμε τις νεκροψίες για να μη μπορεί να διαπιστωθεί η αληθινή αιτία θανάτου).

Με αυτή τη λογική, και η απλή γρίπη θα έπρεπε ήδη να έχει εξισωθεί με τον Μαύρο Θάνατο.

Και τα εμβόλια εναντίον της γρίπης (που κανείς δεν εξαναγκάζεται να τα κάνει) είναι μόνο 60% αποτελεσματικά.

Τα εμβόλια για Covid (που δεν είναι εμβόλια, έτσι κι αλλιώς) διατυμπανιζόταν ότι ήταν 100% αποτελεσματικά... αλλά μετά 90%... μετά, 80%... μετά, 70%... και πάει κατρακυλώντας το πράγμα.

Προτού πιστέψουμε τα κόλπα των θαυματοποιών της στατιστικής του Covid (που πρέπει πια να γίνει ειδικός κλάδος προπαγανδιστικής στατιστικής, έτσι όπως πάει το πράγμα!), πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη μας και τις παρενέργειες από τα υποτιθέμενα «εμβόλια». Ήδη στη χώρα μας – που δεν γίνεται σχεδόν καμία προσπάθεια για ειλικρινή καταγραφή των παρενεργειών, όπως έχει γίνει σε άλλες χώρες – η ΕΛΣΤΑΤ μάς δείχνει ότι έχουμε αύξηση των θανάτων κατά 34% στον γενικό πληθυσμό, από κάθε αίτιο. Κι αυτό από τότε που ξεκίνησαν οι μαζικοί εμβολιασμοί.

Επομένως, όταν υπολογίζεις το πόσοι (υποτίθεται) γλίτωσαν τη ΜΕΘ λόγω «εμβολίου», θα πρέπει επίσης να υπολογίσεις και πόσοι έπαθαν ζημιές λόγω «εμβολίου» οι οποίοι ούτε στις ΜΕΘ θα πήγαιναν ούτε καν θα κολλούσαν τον ιό.

Πρέπει, επίσης, να σκεφτείς ποιος ο λόγος να εξαναγκαζόμαστε να παίρνουμε φάρμακα για μια ασθένεια με τόσο μικρές πιθανότητες σημαντικής βλάβης. Τα φάρμακα δεν είναι φιστίκια ούτε πορτοκαλάδα, ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση.

Πρέπει, επίσης, να υπολογίσεις και τις ανυπολόγιστες ζημιές που έχει προκαλέσει η φασιστική λογική της επιβολής εμβολιασμού στον γενικό πληθυσμό, καθώς και τα lockdown (που απλά ήταν μια μέθοδος τρομοκράτησης για αποδοχή του μαζικού εμβολιασμού) – και δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες σχετικά με αυτό.

Βάλε τα όλα αυτά μαζί, και μετά πες μας αν τα μη-εμβόλια αξίζουν τίποτα περισσότερο από νοθευμένα ναρκωτικά δευτέρας κατηγορίας.

ΜΗΝ βιάζεστε να πιστέψετε στατιστικές που μοιάζουν αληθοφανείς. Τα αποτελέσματα της στατιστικής εξάγονται βάσει των δεδομένων που της δίνεις. Αν τα δεδομένα είναι προβληματικά, το αποτέλεσμα μπορεί να μοιάζει αληθινό, αλλά δεν είναι.

 

3 / 4 / 2022

Η πένα είναι ισχυρότερη από το ξίφος, και τα λοιπά.

Μυστηριακές Οντότητες

 

2 / 4 / 2022

Αυτό το αυτοκόλλητο έχει αρχίσει να εμφανίζεται στους δρόμους της Αθήνας κολλημένο επάνω στις βιτρίνες και τους τοίχους καταστημάτων που εφαρμόζουν το υγειονομικό απαρτχάιντ σχετικά με τους «Covid Free» χώρους.

Και υποθέτω πως και αυτό το αυτοκόλλητο—

—σχετίζεται άμεσα με το θέμα.

Το έχω ξαναγράψει εδώ, στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, αλλά θα το ξαναπώ, δεν βλάπτει: Μη νομίζετε ότι τελειώνει η υπόθεση επειδή τώρα λένε πως από τις 18 Απριλίου θα άρουν τα περιοριστικά μέτρα για την «πανδημία». Κατά πρώτον, δεν άρουν τα πάντα: οι υγειονομικοί εξακολουθούν να είναι «σε αναστολή» (δηλαδή, τιμωρία μέχρι να συμμορφωθούν). Αυτό από μόνο του δείχνει περίτρανα ένα πράγμα: οι τύραννοι που επιβάλλουν αυτά τα παράλογα μέτρα σκοπεύουν να συνεχίσουν. Όλο αυτό που συμβαίνει τώρα είναι... προαυλισμός, που λένε κάποιοι. Είναι ένα διάλειμμα, που λέω εγώ. Και το διάλειμμα γίνεται χάριν του τουρισμού· γιατί ξέρουν ότι ο τουρίστας δεν θα έρθει εδώ αν του ζητάνε να δείχνει πιστοποιητικό για να μπει στα καταστήματα ή οπουδήποτε αλλού. Γι’αυτό άρουν τα μέτρα. Και οι άνω των 60 θα σταματήσουν να πληρώνουν πρόστιμο επειδή αυτό δεν μπορεί να δικαιολογηθεί και πολύ καλά όταν έχεις άρει όλα τα υπόλοιπα μέτρα. Αν δεν κάνω λάθος όμως, διάβασα ότι το πρόστιμο σταματά από τις 15 Απριλίου έως τις 30 Αυγούστου. Αυτό σημαίνει ότι μετά θα αρχίσει πάλι... ενώ δεν θα έπρεπε ΚΑΝ να συζητούν για επιβολή του ξανά, αφού όλοι ξέρουμε ότι είναι τελείως παράλογο, παράνομο, και ανήθικο.

Το ίδιο ισχύει και για την άρση όλων των υπόλοιπων μέτρων. Αν προσέξετε τις ανακοινώσεις που έχουν βγει, μιλάνε για «προσωρινή» άρση, επειδή – δήθεν – πάει καλύτερα η πανδημία... ενώ τα «σκυλιά» εσκεμμένα γαβγίζουν από τις οθόνες για να μας θυμίζουν ότι σε λίγο θα έχουμε πάλι τα ίδια.

Δεν έβαλαν μυαλό· απλά κάποιοι θέλουν να εκμεταλλευτούν την τουριστική περίοδο.

Ελπίζω, όμως, ο κόσμος να βάλει μυαλό, και από το Σεπτέμβριο να είναι περισσότερο μαχητικός και λιγότερο δεκτικός. Αλλιώς, σε συνδυασμό με ό,τι άλλο συμβαίνει τελευταία – αύξηση τιμών, πόλεμος – ένα είναι το βέβαιο: θα πάμε κατά διαόλου. Σε λίγο θα τους λένε να φοράνε κολάρο και να κάνουν γαβ για να βγαίνουν από το σπίτι τους – και θα λένε κι ευχαριστώ.

 

65η σελίδα από τις 183

Προηγούμενη σελίδα

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]