Αυτό το γκράφιτι το έχω παρατηρήσει σε διάφορα μέρη της Αθήνας τελευταία, και μου φαίνεται πολύ παράξενο πράγμα. Σκάει αβγό, βγαίνει φατσούλα; Ή κάτι άλλο; Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Μυστηριακές Οντότητες

Πάντα μού αρέσει να χρησιμοποιώ την τελευταία τεχνολογία, αν μη τι άλλο για να τη δοκιμάσω. Δε βιάζομαι, ποτέ, αλλά πάντα προχωρώ· δεν μένω στα παλιά.

Σήμερα, θέλω να χρησιμοποιήσω τα Windows 11, αλλά η Microsoft δεν με αφήνει!

Οι απαιτήσεις που έχουν τα Windows 11 θέτουν σε αποκλεισμό πάρα πολλά συστήματα, και δεν είναι να σε εκπλήσσει που τόσο λίγος κόσμος φαίνεται να κάνει την αναβάθμιση (ψάξτε το στο Google και θα δείτε). Αν, δε, ρίξεις μια ματιά στην ελληνική αγορά, θα δεις ότι σχεδόν όλα τα μηχανήματα που πωλούνται αυτή τη στιγμή τρέχουν Windows 10. Αναρωτιέμαι αν μπορείς να βρεις κανένα που να τρέχει out of the box Windows 11, και πόσο θα κοστίζει αυτό το εργαλείο.

Αλλά το πρόβλημα είναι, ουσιαστικά, αστείο.

Κανονικά, τα Windows 11 δεν θα έπρεπε να αποκλείουν τόσα μηχανήματα. Είναι καθαρά θέμα επιλογής της Microsoft, όχι τεχνικών δυνατοτήτων.

Αν ρίξεις μια ματιά στις απαιτήσεις τους, τα πιο «περίεργα» που θα σου φανούν είναι τα εξής: TPM version 2.0, UEFI, Secure Boot – επειδή, όμως, ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει τι ακριβώς είναι τα συγκεκριμένα πράγματα. Στην πραγματικότητα, όλα αυτά τα έχουν τα σύγχρονα μηχανήματα, ακόμα κι αν δεν είναι ενεργοποιημένα. Μπορείς να τα ενεργοποιήσεις από τα BIOS· δεν είναι και τόσο δύσκολο. Τρία απλά πραγματάκια πρέπει να αλλάξεις.

Και, ακόμα κι αν δεν τα αλλάξεις, έχω διαβάσει πως τα Windows 11, αν τα κάνεις install σε καθαρό δίσκο με bootable media, σου δίνουν τη δυνατότητα να αγνοήσεις αυτές τις απαιτήσεις.

Πού είναι το πρόβλημα, λοιπόν; Γιατί δεν μπορούμε να αναβαθμίσουμε τα μηχανήματά μας;

Το πρόβλημα είναι οι επεξεργαστές. Τα Windows 11 τρέχουν σε όλους τους σύγχρονους επεξεργαστές, φυσικά, χωρίς πρόβλημα. Αλλά, αν δεν έχεις κάποιους συγκεκριμένους επεξεργαστές τελευταίας τεχνολογίας που έχει ορίσει η Microsoft, δεν μπορείς να λαμβάνεις updates. Κι αυτό είναι πρόβλημα αν βάζεις τον υπολογιστή στο Διαδίκτυο, γιατί το όλο θέμα είναι τα updates. Είναι θέμα ασφαλείας.

Αυτή τη στιγμή έχω 4 μηχανήματα τα οποία χρησιμοποιώ, και κανένα δεν είναι συμβατό. Στο ένα θα μπορούσα να βάλω Windows 11 γιατί δεν το συνδέω με το Διαδίκτυο. Αλλά για ποιο λόγο να το κάνω; Μια χαρά δουλεύω και με τα Windows 10, και τα 11 δεν προσφέρουν τίποτα εξωφρενικά καλύτερο.

Η Microsoft λέει ότι θα συνεχίσει να υποστηρίζει τα Windows 10 μέχρι το 2025. Μετά... μπουμ. Δεν θα έρχονται updates στα Windows 10. Πρέπει όλοι να αναβαθμιστούμε στα Windows 11. Και τι θα γίνουν όλα εκείνα τα μηχανήματα που έχουμε, τα οποία είναι καλά και μας εξυπηρετούν χωρίς πρόβλημα; Πρέπει υποχρεωτικά να τα πετάξουμε;

Τι θα γίνει αν κάποιος αγοράσει ένα μηχάνημα σήμερα στην ελληνική αγορά (όπου όλα τρέχουν Windows 10); Θα πρέπει να το πετάξει μετά από 3 χρόνια;

Όπως είπα από την αρχή, είμαι υπέρ της νέας τεχνολογίας. Μάλιστα, έχω αλλάξει πολλά μηχανήματα γιατί θεωρούσα το CPU πολύ αργό. Θέλω να βλέπω τα πράγματα να τρέχουν. Γρήγορα.

Αλλά αυτό είναι γελοίο. Η Microsoft σε εξαναγκάζει να πας να πάρεις νέο CPU ή νέο laptop (στα laptop δεν αλλάζει το CPU), αλλιώς το μηχάνημα θα είναι άχρηστο για το Διαδίκτυο, ή, τουλάχιστον, πολύ ευάλωτο, αφού δεν θα μπορεί να ενημερωθεί.

*

Για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω, και ελπίζω, ότι κάτι θα γίνει για να λυθεί αυτό το πρόβλημα. Ή από την ίδια τη Microsoft ή από κάποιον άλλο, παράπλευρο. Μου φαίνεται εξωφρενικό να πεταχτούν στα σκουπίδια τόσα μηχανήματα που δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα απλά και μόνο επειδή κάποιοι θέλουν να προωθήσουν μια καινούργια γενιά CPU.

Και δύο ακόμα πίνακες του Φαρμακόπουλου – οι τελευταίοι.

Προσέξτε πόσο άγριος είναι αυτός με τίτλο Αγώνας για Επιβίωση. Μοιάζει με τέρατα που παλεύουν: κάτι από μυθολογία Κθούλου σχεδόν.

Ο άλλος πίνακας έχει τίτλο Επισκέπτης του Διαστήματος, αλλά δεν βγήκε στο σκανάρισμα της εικόνας από δική μου βιασύνη.

Όπως είχα υποσχεθεί, συνεχίζω με δύο ακόμα πίνακες του Φαρμακόπουλου.

Συγνώμη για τον συνδετήρα που φαίνεται επάνω στη μία εικόνα· ήταν πιασμένος στη σελίδα, και μετά, όταν το παρατήρησα, βαρέθηκα να ξανασκανάρω.

Προσέξτε πόσο σουρεαλιστικός είναι ο πίνακας Επίθεση από το Διάστημα! Σου μοιάζει εσένα αυτό με επίθεση από το Διάστημα; Προσπάθησε να φανταστείς γιατί θα μπορούσε να ονομάζεται έτσι: από πού φαίνεται η «επίθεση» και από πού το «Διάστημα». Τρομερά πράγματα.

Κατάφερα επιτέλους να δω το Matrix Resurrections, πράγμα που ήθελα πολύ να κάνω γιατί είχα ακούσει διάφορα γι’αυτή την ταινία και, μάλιστα, ορισμένα πολύ αντικρουόμενα. Δεν είχα διαβάσει πιο αναλυτικές κριτικές, ούτε την πλοκή της ταινίας, γιατί δεν ήθελα spoilers προτού την παρακολουθήσω για πρώτη φορά.

Όπως αποδείχτηκε, η ταινία ήταν, κατά τη γνώμη μου, καλή. Μου άρεσε πολύ περισσότερο από τη δεύτερη ταινία του Matrix, η οποία ήταν χάλια, και δεν μπορώ να τη συγκρίνω με την πρώτη και την τρίτη ταινία, διότι είναι τελείως άλλο πράγμα.

Μια αρκετά αρνητική κριτική που άκουγα εδώ και καιρό για το Matrix Resurrections είναι πως ο Νίο φαίνεται τελικά ότι είναι κάποιος ψυχοπαθής που έβλεπε παραισθήσεις και η όλη θεματολογία του Matrix αποδομείται. Περίμενα αυτό να αληθεύει: ότι ο Νίο ήταν θύμα μυστικών υπηρεσιών, ή κάτι τέτοιο, που τον έκαναν να έχει παραισθήσεις για μια «εικονική πραγματικότητα».

Δεν είναι, όμως, έτσι τα πράγματα. Ο Νίο έχει όντως παραισθήσεις στο Matrix Resurrections, και όντως νομίζει ότι όλα ήταν στο μυαλό του, αλλά επειδή οι άρχοντες του Matrix τον έχουν κάνει να το νομίσει αυτό. Χρησιμοποιώντας τεχνικές πλύσης εγκεφάλου τον έχουν εξαπατήσει και παγιδέψει μέσα σε μια εικονική πραγματικότητα όπου πιστεύει ότι είναι ο κατασκευαστής ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού το οποίο ονομάζεται Matrix, και έχει παραισθήσεις επειδή δεν μπορεί να ξεχωρίσει την «πραγματικότητα» από το παιχνίδι.

Η θεματολογία του Matrix δεν καταρρίπτεται. Αν μη τι άλλο, ενισχύεται. Το Matrix εξακολουθεί να υπάρχει: ο Νίο λίγο πριν από τα μισά της ταινίας «αφυπνίζεται» και αρχίζει να θυμάται. Τα πράγματα, όμως, έχουν αλλάξει. Ο αληθινός κόσμος έχει αλλάξει· οι άνθρωποι έχουν συμμάχους ακόμα και μηχανές που πολεμάνε άλλες μηχανές. Το όλο σκηνικό είναι στα όρια να θυμίζει Star Wars. Οι μηχανικές οντότητες είναι τόσο γαμάτα φτιαγμένες που θα ήθελα μία για κατοικίδιο!

Η αισθητική της ταινίας είναι λίγο διαφορετική από τις προηγούμενες. Ακόμα και οι δυνάμεις του Νίο μέσα στο Matrix είναι λίγο διαφορετικές. Τώρα μού φαινόταν περισσότερο σαν κάποιου είδους μάγος ικανός να αλλοιώνει την ψευδή πραγματικότητα παρά σαν αυτό το πράγμα που ήταν στις προηγούμενες ταινίες. Για να είμαι ειλικρινής, εδώ μού άρεσε περισσότερο.

Υπάρχει, επίσης, μια πολύ έντονη αισθητική cyberpunk σε όλη την ταινία. Αλλά μιλάμε για πολύ έντονη αισθητική. Η Bugs και το πλήρωμά της, καθώς και οι άλλοι επαναστάτες που εμφανίζονται αργότερα, είναι σαν φιγούρες βγαλμένες από κλασικές εικόνες cyberpunk. Οι τύποι είναι, αναμφίβολα, cyberPUNKS. Και φαίνονται.

Το Matrix Resurrections σίγουρα αλλάζει το Matrix – άλλωστε, υποτίθεται ότι έχουν περάσει αρκετά χρόνια από το τέλος της τρίτης ταινίας – όμως δεν το αποδομεί ούτε το καταστρέφει. Πολύ ευχάριστα θα την ξανάβλεπα αυτή την ταινία.

Α ναι, και ένα τραγελαφικό που παρατήρησα. Σ’ένα σημείο, ο Νίο και οι σύντροφοί του αντιμετωπίζουν «πράκτορες» μέσα σ’ένα τρένο (swarm, τους λένε τώρα – κάτι σαν ορδή από ζόμπι), και αρκετοί από αυτούς τους πράκτορες φοράνε μάσκες Covid. Ναι, τις γνωστές, γελοίες υφασμάτινες μάσκες. Έλεος... Μέχρι και μέσα στο Matrix γλίστρησε η μόλυνση της «πανδημίας». Αναρωτιέμαι τι θα νομίζει κανείς για τις μάσκες στο τρένο αν δει αυτή την ταινία μετά από χρόνια, που ο Covid θα έχει ξεχαστεί πια. (Ή, μήπως, σκοπεύουν να μας φοράνε μάσκες μέχρι να σβήσει το Matrix, για να μην τις ξεχάσουμε;)