20 / 11 / 2022
Το Shadow of the Beast ήταν ένα παιχνίδι platform του 1989. Η πλοκή του ήταν απλή αλλά καλή: ένας άνθρωπος, καταραμένος από έναν σκοτεινό θεό να έχει μορφή θηρίου, αφυπνίζεται, θυμάται πως είναι άνθρωπος, κι αρχίζει να αγωνίζεται για να ελευθερωθεί από την κατάρα. Το σκηνικό είναι αναμενόμενα άγριο και ατμοσφαιρικό.
Στο Shadow of the Beast ΙΙ ο ίδιος ήρωας αναζητά την αδελφή του που έχει κλαπεί από έναν κακό μάγο. Διασχίζει πάλι άγριους τόπους και αντιμετωπίζει θηρία και τέρατα. Αυτό θυμάμαι πως ήταν και το αγαπημένο μου Shadow of the Beast.
Μετά, έβγαλαν το Shadow of the Beast ΙΙΙ το οποίο θυμάμαι πως μου άρεσε λιγότερο από τα άλλα δύο.
Τελευταία, το 2016, κυκλοφόρησε ένα καινούργιο Shadow of the Beast, το οποίο είναι remake. Αυτό δεν το έχω παίξει.
Τα θυμάμαι λιγάκι σαν όνειρο αυτά τα παλιά παιχνίδια, και ίσως και με κάποια νοσταλγία. Όμως εκείνο που θυμάμαι επίσης είναι η μουσική τους: ότι ήταν καλή. Την έψαξα, λοιπόν, και τη βρήκα. Και είναι, όντως, τρομερή. Ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα. Έχω κολλήσει και την ακούω τακτικότατα.
Έχει γίνει, μάλιστα, και ένα remix του αρχικού soundtrack.
Μπορείτε να την ψάξετε να τη βρείτε κι εσείς. Αναζητήστε «Shadow of the Beast OST». (Για όσους δεν ξέρουν: OST = original soundtrack.) Θα βρείτε διάφορα, και ίσως ακόμα και δωρεάν.
Είναι καταπληκτική μουσική να την ακούς ως ambient ενώ κάνεις οποιαδήποτε άλλη δουλειά, ή αν απλά θες να χαλαρώσεις, ή αν θέλεις κάτι το ατμοσφαιρικό.
(Δεν με εκπλήσσει που πάλι, ακόμα και στη μουσική, το Shadow of the Beast ΙΙ με έχει κερδίσει, ενώ το Shadow of the Beast ΙΙΙ έρχεται τελευταίο.)
16 / 11 / 2022
Επισκέπτης από άλλη πραγματικότητα κόλλησε πάνω στην κολόνα.
Και η συνέχειά του....
Μυστηριακές Οντότητες
14 / 11 / 2022
(Οικολογικό κείμενο ανακυκλωτικού χαρακτήρα για τη διαιώνιση της στατικής κουλτούρας.)
Δεν έχω δει ακόμα τίποτα από το Rings of Power. Μου έμοιαζε εξαρχής με ακόμα ένα άρμεγμα της αγελάδας Τόλκιν. Και απ’ό,τι βλέπω να λέει ο κόσμος τελευταία, ειδικά οι φαν, δεν έχουν μείνει ικανοποιημένοι. Δεν με εκπλήσσει. Από την ταινία Χόμπιτ και μετά, όλα είναι άρμεγμα ξεκάθαρο. Ανακυκλώνουν και αρμέγουν ένα πράγμα προκειμένου να απομυζήσουν από αυτό όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κέρδος.
Όπως έχω ξαναγράψει σε κάποιο προηγούμενο κείμενο εδώ, είναι φαινόμενο των ημερών να βγαίνουν στις μεγάλες οθόνες τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια. Μια διαρκής επανάληψη των περασμένων. Μια αποβλάκωση. Μια στατική κουλτούρα που δεν εξελίσσεται και δεν γεννά τίποτα: και, ως εκ τούτου, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον.
Τι να δούμε, ρε παιδιά; Πάλι ξωτικά και χόμπιτ; Πάλι σουπερήρωες; Πάλι, ρε γαμώτο; Ε, πόσες φορές πια θα μασήσουμε την ίδια μαστίχα; Έχει ξινίσει.
Τι συμβαίνει, δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο και συναρπαστικό να βγάλουν στις μεγάλες οθόνες και να το κάνουν γνωστό; Να το κάνουν φαινόμενο;
Τι έγιναν εκείνες οι εποχές που ξεπεταγόταν κάποιος ταλαντούχος (ή μη) upstart σκηνοθέτης, έβγαζε μια τρελή ταινία, και αυτό γινόταν το επόμενο καλτ πράγμα που όλοι συζητούσαν; Υπάρχει πλέον αυτό; Κι αν υπάρχει, πού κρύβεται; Σε κάνα μπουντρούμι α λα Dungeons & Dragons.
Όσο για το Ελλάντα, ασ’ το, ξέχασέ το. Έχε υπόψη μόνο ότι παίζουν ξανά το Κερατοσθένης εν Βωμώ για 3564886η φορά αλλά (αυτή τη φορά) σε διασκευή Χουζούρη Μουζούρη. Πςςςςς. Καλά, μιλάμε για high culture, γεμάτη διαχρονικά νοήματα (που έχουν ειπωθεί εκατομμύρια φορές) και δε συμμαζεύεται. Πάρτε υψηλή αρχαιότητα στη μάπα για να μαθαίνετε, βάρβαροι!
Αλλά, όπως έχω ξαναπεί, ποιος φταίει γι’αυτή την κατάσταση αν όχι εμείς; Όταν δεν υποστηρίζονται οι δημιουργοί που κάνουν κάτι καινούργιο, πώς περιμένεις να βγει στην επιφάνεια τίποτα το καινούργιο ή το ενδιαφέρον; Επικρατεί ένα σκηνικό όπου υφίσταται ένας αχταρμάς από χίλια-δύο πράγματα, στο διαδίκτυο και μη, μέσα από τα οποία σίγουρα θα υπάρχουν κάποια πολύ καλά αλλά δεν ξέρεις πώς να τα βρεις ή να τα επιλέξεις, ενώ συγχρόνως επιπλέουν οι ανακυκλώσεις και η κουλτούρα της μερικής ύπνωσης.
Και θέλετε τώρα να μας πείσετε ότι αυτό δεν είναι, εν μέρει τουλάχιστον, εσκεμμένο;
Ναι, εντάξει, σας πιστεύω...
9 / 11 / 2022
Σήμερα τα πάντα απεργούν!
Άντε, καιρός ήταν να δούμε κάποια μαζική αντίδραση σε αυτή τη χώρα για όλους τους παραλογισμούς που συμβαίνουν τελευταία.
Καλή αρχή.
