Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
19 / 1 / 2021

Έτυχε πρόσφατα να βρεθώ σ’ένα μέρος για μια δουλειά, και μπαίνει ένας γιατρός, γύρω στα 70 (ίσως 65), κι άρχισε να λέει για το εμβόλιο: ότι το έκανε κι ότι δεν κατάλαβε τίποτα. Και ότι ο αδελφός του τον έπαιρνε τηλέφωνο όλη νύχτα χτες και τον ρωτούσε αν είναι καλά, αν έχει μουδιάσει το χέρι του, και τα λοιπά. «Ακούς εκεί! Να με παίρνει και να με ρωτά αυτά! Γιατρός είμαι! Χο-χο-χο-χο...» Γελούσε ο τύπος.

Δεν είπα τίποτα γιατί δεν ήταν χώρος για να τσακωθώ, και είμαι σίγουρος ότι θα τσακωνόμουν αν του μιλούσα. Αλλά σκέφτηκα: Ρε γαμώτο, είναι αυτή νοοτροπία για γιατρό που είναι τουλάχιστον 65 χρονών;

Γιατρός σε αυτή την ηλικία να θεωρεί ασφαλές για να διατεθεί στον γενικό πληθυσμό (και, μάλιστα, εν μέρει εξαναγκαστικά) ένα εμβόλιο το οποίο φτιάχτηκε μέσα στους τελευταίους 2-3 μήνες; Πού δοκιμάστηκε αυτό το εμβόλιο προτού διατεθεί έτσι; Επάνω του, κι επάνω στους υπόλοιπους γιατρούς; Και δεν τον πειράζει αυτό;

Δεν ξέρω πώς το βλέπετε εσείς, αλλά για εμένα αυτό δείχνει μια τελείως ανεύθυνη και πλακατζήδικη (με την κακή έννοια) νοοτροπία. «Χο-χο-χο! Το έκανα και δεν έπαθα τίποτα!» Κι επειδή εσύ δεν έπαθες τίποτα, αυτό πάει να πει ότι είναι ΟΚ να διατεθεί σε όλους ανεξαιρέτως και σχεδόν εξαναγκαστικά; Επιπλέον, δεν θα μπορούσε να ισχύει και το αντίστροφο; Αν κάποιος το κάνει και πάθει κάτι, μήπως θα έπρεπε ο εμβολιασμός να σταματήσει;

Επίσης, πώς γνωρίζει αυτός ο γιατρός ότι δεν θα πάθει κάτι, από το εμβόλιο, στο σύντομο ή στο πιο μακρινό μέλλον; Του το είπε το Μαντείο των Δελφών; Και δεν λέω να πάθει κάτι ο άνθρωπος. Μακάρι να μην πάθει τίποτα και να φτάσει τα 150. Αλλά... αλλά... η νοοτροπία. Είναι λάθος.

Λοιπόν, αν έχουμε τέτοιους γιατρούς σ’αυτή τη χώρα, τι να πω; Δε λέω τίποτα γιατί θα βρίσω ξανά και θα λένε πάλι ότι βρίζω σαν λιμενεργάτης εδώ πέρα...

Από πού ενημερώνονται αυτοί οι γιατροί για τα φάρμακα; Από τις ειδήσεις των εννέα; Από τον Εισαγγελάτο;

Δεν κάνουν προσωπική έρευνα; Απλά ακολουθούν εντολές; Τότε, πώς είναι επιστήμονες; Το να είσαι επιστήμονας προϋποθέτει και να ψάχνεις, να ερευνάς. Αν μόνο ακολουθείς εντολές, τότε δεν είσαι τίποτα περισσότερο από ένας ιατρικός υπάλληλος.

*

Δεν κοιτάζω ποιο είναι σήμερα το body count από το φαρμάκι της Pfizer. Βαριέμαι.

Πάντως, μέσα στον πρώτο μήνα, αυτό το πράγμα φαίνεται νάχει σκοτώσει πιο πολλούς απ’ό,τι σκότωσε ο κορονοϊός τον δικό του πρώτο μήνα...

Και, όπως είπε πρόσφατα κάποιος που διάβαζα στο Διαδίκτυο: Η Pfizer φαίνεται να τα καταφέρνει καλά με την ανοσία – την ανοσία (immunity) από μηνύσεις, δηλαδή...

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_to_ekana_kai_den_epatha_tipota

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]