2 / 11 / 2023
(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)
Το έντυπο βιβλίο είναι ένα καταπληκτικό αντικείμενο, φετιχιστικό αναμφίβολα, που μπορεί να έχει ακόμα και καλλιτεχνική αξία λόγω της ίδιας της κατασκευής του. Επίσης, δεν χαλάει ρεύμα, και μπορείς να το διαβάσεις ακόμα και πάνω σ’ένα βουνό παρέα μόνο με τους λύκους και τα γεράκια. Εννοείται.
Το ηλεκτρονικό βιβλίο δεν μπορείς να το διαβάσεις χωρίς να έχεις κάποια συσκευή και κάποια πηγή ενέργειας εκεί κοντά. Αλλά μέσα σε μια συσκευή μπορείς να κουβαλάς εκατοντάδες ηλεκτρονικά βιβλία, ενώ μέσα σ’έναν σάκο πόσο έντυπα βιβλία μπορείς να κουβαλάς;
Δυστυχώς, το ηλεκτρονικό βιβλίο απαιτεί ενέργεια. Τραγωδία. Αλλά χρειάζεσαι πολύ περισσότερη ενέργεια για να φτιάξεις φαγητό, να έχεις φως, να ζεσταθείς, να ζεστάνεις το νερό για να πλυθείς. Αν δεν είχες καθόλου ενέργεια, τότε δεν θα μπορούσες να τα κάνεις όλα αυτά, και το λιγότερο που θα σε ενδιέφερε θα ήταν να διαβάσεις βιβλίο. Θα έπρεπε να κυνηγήσεις, να μαζέψεις καρπούς, να μαζέψεις ξύλα, και τα λοιπά. Ο σημερινός άνθρωπος, έτσι όπως είναι μαθημένος, μάλλον θα είχε πεθάνει χωρίς ενέργεια, ούτως ή άλλως.
Επιπλέον, η ενέργεια θα μπορούσε να ήταν ακόμα και δωρεάν… αν είχαμε μυαλό ως ανθρωπότητα.
(Σημειωτέον, ακόμα μου αρέσουν τα χάρτινα βιβλία. Ναι, είμαι κι εγώ φετιχιστής από μια άποψη. Αλλά άλλο το ένα, άλλο το άλλο.)
21 / 10 / 2023
Αν περιπλανηθείς λίγο στα μαγαζιά της Αθήνας μπορείς να διαπιστώσεις κάτι τραγικό: τα προϊόντα που θα έπρεπε να είναι πιο ακριβά είναι πιο φτηνά, και τα προϊόντα που θα έπρεπε να είναι πιο φτηνά είναι πιο ακριβά.
Μπορεί να τύχει να βρεις ρούχα για 2 ευρώ (και όχι της πλάκας ρούχα) στα διάφορα μπαζάρ· αλλά υπάρχουν τρόφιμα που είναι πιο ακριβά!
Και πρόσεξε τώρα τον παραλογισμό. Μιλάμε για δύο προϊόντα που μπορείς να τα χαρακτηρίσεις «πρώτης ανάγκης»· αλλά τα ρούχα είναι ένα είδος που διατηρείται πολύ καιρό. Δεν είναι άμεσης κατανάλωσης. Μπορεί να αγοράσεις ένα μπουφάν και να το έχεις 10 χρόνια, ή και μια ζωή. Και, ναι, μπορεί να τύχει σήμερα να το πάρεις για 2 ευρώ ή για 5 ή για 10.
Αλλά τα τρόφιμα είναι άμεσης κατανάλωσης. Δεν διατηρούνται. Αν πάρεις ένα παγωτό και πληρώσεις 5 ευρώ, θα το φας μέσα στα επόμενα 10 λεπτά, και μετά, αν θες κι άλλο, θα πρέπει να πληρώσεις άλλα 5 ευρώ.
Δηλαδή, με τα 5 ευρώ σήμερα μπορείς να αγοράσεις ή κάτι που θα το κρατήσεις 10 χρόνια ή κάτι που θα το κρατήσεις 10 λεπτά.
Με μία πολύ σημαντική διαφορά, όμως: τα φαγώσιμα είσαι αναγκασμένος να τα καταναλώνεις συνέχεια, θέλοντας και μη. Ενώ, πχ, τα ρούχα (ή τα ηλεκτρονικά είδη, ή άλλα πράγματα) μπορεί μεν να είναι πρώτης ανάγκης αλλά δεν είσαι και υποχρεωμένος να τα καταναλώνεις συνέχεια. Οπότε, αν, ας πούμε, ανέβαιναν ξαφνικά οι τιμές των ρούχων, το πολύ-πολύ να μην αγόραζε ο κόσμος ρούχα και να κρατούσε τα παλιά του – δεν θα πέθαινε κιόλας, ούτε θα χρεοκοπούσε εξαναγκαστικά. Όταν όμως ανεβαίνουν οι τιμές των φαγώσιμων χωρίς τέλος, τότε ο άλλος πρέπει ή να πεθάνει από την ασιτία ή να χρεοκοπήσει και μετά να πεθάνει ή να υποδουλωθεί και να δουλεύει ίσα-ίσα για να τρώει.
Και μετά, λένε ότι στις κουμουνιστικές χώρες είναι τα πράγματα σκατά... Όμως στη Ρωσία, για παράδειγμα, μου έχει πει Ρωσίδα ότι παίρνουν χαμηλούς μισθούς αλλά δεν πληρώνουν σχεδόν τίποτα για τους λογαριασμούς του ρεύματος κτλ.
Εδώ, που είμαστε καπιταλιστές, υποτίθεται, και ελευθεριακοί, παίρνουμε λίγο πιο μεγάλους μισθούς και όλος ο μισθός φεύγει στους λογαριασμούς και στα φαγώσιμα!
Ποπο... μιλάμε για ελευθερία τώρα, όχι μαλακίες. Και ειδικός παραγωγός της παράστασης η «Κούλης & ΣΙΑ Α.Ε.»
Τι; Είμαι συνωμοσιολόγος;
Ναι, καλά...
19 / 10 / 2023
(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)
Στη συγγραφή – αλλά, μάλλον, και σε κάθε είδους τέχνη – η χειρότερη παγίδα είναι ο εγωισμός σου. Ξέρεις τι γίνεται; Πολλοί ξεκινάνε με τον ενθουσιασμό – «Μ’αρέσει! Θέλω κι εγώ να το κάνω!» – ή από μια εσωτερική ανάγκη που τους οδηγεί, και καταλήγουν να κοιτάζουν τόσο πολύ τριγύρω, τους «εντυπωσιασμούς» του συστήματος, που αρχίζουν να ζητάνε απεγνωσμένα επιβεβαίωση. Ολοένα και περισσότερη. Αυτός είναι απλά ο εγωισμός τους που έχει, αρνητικά, κεντριστεί. Καταλήγουν πολλοί απ’αυτούς σε διάφορες μάντρες που τους δίνουν επιβεβαίωση, ικανοποιώντας τον εγωισμό τους. Αλλά όποιος σου δίνει τεχνητή επιβεβαίωση μπορεί το ίδιο εύκολα να σου την πάρει κιόλας. Και πολύ σύντομα βλέπεις στις μάντρες ο ένας ν’αρχίζει να λέει διάφορα μαργαριτάρια πίσω από την πλάτη του άλλου, ή διάφορες μπηχτές ακριβώς μπροστά του. Όχι και τόσο φιλική κατάσταση, κατά βάθος. Ψέματα – ούτε καν κατά βάθος.
Ο πιο εύκολος τρόπος να πέσεις σ’ένα χαντάκι είναι ακολουθώντας την αρνητική μεριά του εγωισμού. Και αυτός είναι και ο πιο εύκολος τρόπος για κάποιον να σε κοντρολάρει.
Κάπου έχεις ξεχάσει ποιο είναι το νόημα της τέχνης, το γιατί άρχισες να κάνεις αυτό που κάνεις, το γιατί πραγματικά το θέλεις. Και ο λόγος που η τέχνη έχει πραγματικά αξία είναι επειδή μας οδηγεί πέρα από τον εαυτό μας, πέρα από το εγώ μας, εκεί όπου γινόμαστε άπειροι. Οτιδήποτε προσπαθεί να σ’το κλέψει αυτό επικαλείται τον εγωισμό σου. Ποτέ μην το ξεχνάς.
