Παρακινημένος από το Eons of the Night, που διάβασα πρόσφατα, αποφάσισα να ξαναδιαβάσω τις ιστορίες με τον Kull. Τις είχα διαβάσει παλιότερα, σε μετάφραση· αλλά το να τις διαβάζεις στη γλώσσα τους προφανώς δεν είναι το ίδιο πράγμα. Επιπλέον, δεν τις θυμάμαι και τόσο καλά (ελάχιστα μόνο), γιατί τις είχα διαβάσει πολύ μικρός: στοίχημα αν ήμουν 15 χρονών τότε.

Και, διαβάζοντας τώρα για τον Kull, παρατηρώ, γι'ακόμα μια φορά, την εμμονή του RE Howard με τους βαρβάρους. Αυτή η εμμονή παρουσιάζεται και στο Eons of the Night, όπως, φυσικά, και στις ιστορίες με τον Conan (αν και εκεί, ίσως, όχι σε τέτοιο βαθμό). Στον Kull και στο Eons of the Night (ειδικά στις ιστορίες του που διαδραματίζονται σε αρχαϊκούς κόσμους) αυτή η εμμονή με τον βαρβαρισμό είναι πολύ έντονη.

Και αναρωτιέμαι δύο πράγματα.

Ένα: πώς ο Howard την απέκτησε. Ναι μεν ήταν από το Τέξας, αλλά ακόμα κι εκείνη την εποχή εκεί δεν ήταν και τόσο βάρβαροι!

Δύο: πού αλλού έχω συναντήσει κάτι τέτοιο. Σε ποιον άλλο συγγραφέα. Σε κανέναν, βασικά. Δε θυμάμαι να έχω συναντήσει κανέναν άλλο συγγραφέα με τέτοια εμμονή για τον βαρβαρισμό.

Ο βάρβαρος του Howard είναι ο ιδανικός βάρβαρος. Είναι καλύτερος από τον πολιτισμένο άνθρωπο από κάθε άποψη. Είναι πιο δυνατός και πιο γενναίος. Αλλά όχι μόνο αυτό: είναι και πιο ηθικός και πιο καλός. Καλός; Ναι, φυσικά. Όταν ο πολιτισμένος σκοτώνει αθώους για κάποιο ιδιοτελή σκοπό, ο βάρβαρος διαφωνεί και αντιδρά. Ο βάρβαρος είναι πιο αγνός και πιο αληθινός.

Στην περίπτωση του Kull, δε, δεν είναι μόνο αυτό: είναι και φιλόσοφος! Ο Kull είναι ένας βάρβαρος φιλόσοφος. Συνεχώς αμφισβητεί τα πάντα, και ψάχνεται με το ποιος είναι και τι είναι το σύμπαν και όλ’ αυτά. Σε εκπλήσσει... ειδικά για βάρβαρος. Αυτός δεν είναι βάρβαρος. Είναι βαρβαρόσοφος.

Αξιοσημείωτο, μάλιστα, ότι ο Howard φαίνεται να κάνει μια διάκριση ανάμεσα στον βάρβαρο (barbarian) και στον άγριο (savage). Το λέει στο Marchers of Valhalla (μια ιστορία του Eons of the Night), ότι άλλο βάρβαρος άλλο άγριος.

Ο βάρβαρος είναι παιδί της φύσης, είναι ο εαυτός του. Ο άγριος είναι κι αυτός, κατά μία έννοια, παρακμιακός όπως ο πολιτισμένος.

Ο Howard δεν αναφέρεται πουθενά στον «ευγενή άγριο» (noble savage). Αναρωτιέμαι αν καν ήξερε γι’αυτόν. Αλλά όλοι του οι βάρβαροι ήρωες είναι, κατά βάση, ευγενείς άγριοι. Ή, μάλλον, ευγενείς βάρβαροι.

Είναι συναρπαστικό να παρατηρείς τη μανία αυτού του συγγραφέα με το συγκεκριμένο concept.

 

Σκεφτόμουν ότι θέλω να δω κάποια καινούργια τηλεοπτική σειρά φαντασίας. Έχω καιρό να δω τηλεοπτική σειρά φαντασίας που να είναι καλή και να με κάνει να θέλω να παρακολουθήσω. Το τελευταίο, αν θυμάμαι καλά, ήταν το Dark Crystal. Τρομερή σειρά· αλλά έπαιξαν μόνο μία σεζόν και τέρμα. Δεν προχώρησε. Πολύ κρίμα.

Και τι υπάρχει τώρα για να παρακολουθήσεις; Δεν έχω συναντήσει κάτι ενδιαφέρον. Ίσως απλά να είμαι άτυχος, αλλά τριγυρίζω σε αρκετά websites, και όντως δεν έχω βρει τίποτα.

Συνεχώς βγάζουν τα ίδια και τα όμοια και τα παρόμοια. Ακόμα μία τηλεοπτική σειρά βασισμένη στα χαζοξωτικά του Τόλκιν, κι άλλη μία με τους μουρόχαβλους ιππότες του Μάρτιν. Αρχίζεις να χασμουριέσαι... Και, εντάξει, να τα δούμε κι αυτά· δεν λέω να μην τα δούμε. Όμως τι άλλο υπάρχει; Δεν υπάρχει κάτι άλλο; Κάτι καινούργιο και ενδιαφέρον;

Αλλά αυτό είναι και το πρόβλημα των τελευταίων χρόνων, γαμώτο. Συνεχώς η βιομηχανία ψυχαγωγίας αναμασά τα ίδια και τα όμοια και τα παρόμοια. Παίρνει παλιές ιδέες και τις παρουσιάζει δήθεν ως καινούργιες – διάφοροι σουπερήρωες, το Dune, ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών... Τα ξέρετε. Δεν έχει τίποτα καινούργιο, τίποτα που δεν είχε παρουσιαστεί εδώ και χρόνια.

Δεν υπάρχουν ιδέες; Δεν υπάρχουν νέα πράγματα;

Δεν το πιστεύω αυτό. Πιστεύω ότι κάποιοι εσκεμμένα δεν τα αφήνουν να βγουν στην επιφάνεια. Οι μαντράρχες της κουλτούρας.

Και τι λόγος υπάρχει, βρε αδελφέ;

Ορισμένοι θα πουν ότι φταίει το κοινό: ότι, λογικά, οι παραγωγοί και οι εταιρείες θα βγάλουν κάτι που ξέρουν ότι θα πουληθεί, όχι κάτι αβέβαιο.

Πραγματικά, όμως, νομίζετε ότι το κοινό θέλει συνέχεια να βλέπει Τόλκιν και Game of Thrones και σουπερήρωες και τα λοιπά;

Προσωπικά, αμφιβάλλω ότι το «κοινό» – ο περισσότερος κόσμος – σκέφτεται καν τι ακριβώς θέλει να δει. Απλά βλέπει, καταναλώνει, ό,τι τυχαίνει να είναι εκεί μπροστά του. Αν ακούσει ότι το τάδε είναι δημοφιλές, θα το παρακολουθήσει· πολύ πιθανόν και να το υποστηρίξει ένθερμα, ή να πείσει τον εαυτό του ότι του αρέσει. Απλά και μόνο επειδή άκουσε ότι είναι «δημοφιλές» – επειδή του είπαν ότι είναι «δημοφιλές» – και βλέπει ότι το παρακολουθούν και πολλοί άλλοι. Δεν το βλέπει ουδέτερα ώστε να το κρίνει και να αποφασίσει, ούτε αναζητά. Απλά το τρώει κατευθείαν από τη διαφήμιση και τη γενική προώθηση που υφίσταται από τους μεγάλους διαύλους κουλτούρας μέσα στην κοινωνία.

Αυτό είναι κακό. Θυμίζει αποβλάκωση.

Το ερώτηση είναι: γιατί κάποιοι να ταΐζουν αυτά τα επαναλαμβανόμενα πράγματα στο κοινό – που δεν αναζητά τίποτα από μόνο του – αντί να το ταΐζουν διάφορα άλλα πράγματα;

Εσείς πιστεύετε ότι αν έβγαινε τώρα μια νέα ταινία ή σειρά φαντασίας, τελείως διαφορετική από οτιδήποτε άλλο, και οι μεγάλοι δίαυλοι έλεγαν ότι είναι «τρομερή και φοβερή», το κοινό δεν θα την κατανάλωνε; Θα την έτρωγε και θα την παραέτρωγε, όπως τρώει και οτιδήποτε άλλο.

Ωστόσο, αναμασούν κατσικοειδώς τα ίδια και τα όμοια και τα παρόμοια... και, ως συνέπεια, δεν βρίσκω τίποτα ενδιαφέρον να παρακολουθήσω τελευταία. Καριόληδες.

 

Ζόμπια πάλι;

Μυστηριακές Οντότητες

 

Ice Gorilla.

Beware: Winter is Coming.

Μυστηριακές Οντότητες

 

Αυτό είναι το εξώφυλλο του τέταρτου βιβλίου της Αναζήτησης του Οφιομαχητή που θα ξεκινήσω να δημοσιεύω από τα τέλη του 2024 – δηλαδή, αυτούς τους μήνες. Έχω παρουσιάσει και κάποια προηγούμενα εξώφυλλα αν ψάξετε λίγο πιο πίσω στα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Ίσως τελικά να έχουν κάποιες μικρές αλλαγές αλλά, σε γενικές γραμμές, αυτά θα είναι.

Επίσης, σας προτρέπω να μου κάνετε δωρεές μέσω Paypal, και να προτρέψετε και άλλους να μου κάνουν δωρεές.

Γιατί; Επειδή θέλω να πλουτίσω ή επειδή προσπαθώ να σας εκμεταλλευτώ;

Όχι. Επειδή αυτό είναι το σωστό.

Στη ρημάδα τη χώρα που ζούμε, συγγραφέας φαντασίας (και ίσως συγγραφέας γενικά) δεν μπορεί να βγάλει φράγκο. Είμαστε σε μια κατάσταση που πλέον θα τη χαρακτήριζες πέραν του θλιβερού.

Για να τα λέμε τα πράγματα στεγνά και όπως είναι, αν κάποιος δεν μπορεί να ζει με κάποιον άλλο τρόπο, αποκλείεται ποτέ να μπορεί να γράφει λογοτεχνία. Ή, αν γράφει, θα γράφει σποραδικά. Δεν θα είναι αφοσιωμένος. Γι'αυτό κιόλας πολλοί τα παρατάνε, ή δεν δίνουν σημασία. Και γι'αυτό γενικά η ποιότητα πέφτει και η κουλτούρα του φανταστικού που έχουμε είναι σε μαύρα χάλια. Δεν φταίει μόνο το χρηματικό θέμα, αλλά είναι κι αυτό ένας πολύ βασικός παράγοντας.

Προσωπικά, αν δεν μπορούσα να ζω αλλιώς προκειμένου να γράφω, κατά πάσα πιθανότητα θα είχα αυτοκτονήσει. Γιατί η συγγραφή είναι τρόπος ζωής για εμένα. Δεν είναι ούτε τρόπος να επιδειχτώ ούτε τρόπος για να βγάλω λεφτά. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι δεν θα έπρεπε και να αμείβομαι.

Στην Ελλάδα, αν γράφεις λογοτεχνία, οι πάντες κατευθείαν θεωρούν ότι είσαι «ψώνιο». Γιατί; Επειδή δεν θεωρείται επάγγελμα. Θεωρείται χόμπι, θεωρείται προσωπική ενασχόληση. Έχουμε γραμμένους στα αρχίδια μας τους συγγραφείς φαντασίας (και μη), καθώς και πολλούς άλλους καλλιτέχνες. Σου λέει κάποιος: «Και τι κάνεις εσύ; Γράφεις λογοτεχνία φαντασίας; Πφφφφ... Μαλακίζεσαι! Δεν είναι πραγματικό επάγγελμα. Το κάνεις για πλάκα!»

Και θα σου πω εγώ το εξής: Βγαίνει ο άλλος στο ραδιόφωνο και λέει ποδοσφαιρικά θέματα, ή περί ανέμων και υδάτων, και ό,τι άλλο του κατεβαίνει. Ή βάζει απλώς μουσική.

Τι κάνει; Προσφέρει κανένα τόσο σοβαρό έργο; Μαλακίζεται. (Όπως το ίδιο μπορείς να πεις και για πολλά άλλα επαγγέλματα που δεν έχουν άμεση σχέση με την παραγωγή τροφής και άλλες βασικές ανάγκες.)

Πληρώνεται, όμως.

Ο συγγραφέας γιατί στον πούτσο να μην πληρώνεται;

Επειδή δεν προσφέρει κανένα έργο, έτσι; Το κάνει «για πλάκα»...

Οπότε είναι «ψώνιο», και τα ψώνια όλοι τα εκμεταλλεύονται. Έτσι, μετά, όταν πάει κάποιος σ’έναν εκδότη, ο εκδότης τού ζητάει να πληρώσει για να... του κάνει τη χάρη να εκδώσει το βιβλίο του (εκτός αν έχει κονέ και πάει μέσω του κονέ – που κι αυτό παρακμή είναι). Δηλαδή, ο συγγραφέας πρέπει να δώσει ένα σωρό λεφτά για να... βγάλει το «ψώνιο» του παραέξω. Λεφτά ο ίδιος μάλλον δεν θα πάρει για να αποσβέσει το κόστος. Σε διαφορετική περίπτωση, μπορεί να εκδώσει βιβλία και μόνος του, αλλά πάλι τα έξοδα είναι τόσα πολλά (ειδικά με αυτά τα αίσχη που έχει κάνει τελευταία η ΑΑΔΕ του Μητσοτάκη) που δεν τον συμφέρει. Πάλι χαμένος θα βγει. Λεφτά δεν πρόκειται να βγάλει.

Τα ξέρω από πρώτο χέρι, δεν τα λέω στον αέρα.

Είμαστε σε τόσο γαμημένη κωλοκατάσταση σε τούτη τη μπουρδελοχώρα που έχουμε κατευθείαν βγάλει όλους τους συγγραφείς ότι είναι, κατά βάση, ψώνια και άνευ λόγου.

Ο συγγραφέας, όμως, ασχέτως αν ο ίδιος γουστάρει αυτό που κάνει, προσφέρει κουλτούρα. Προσφέρει κάτι που μένει. Εγώ γράφω τριάντα χρόνια. Προσφέρω τριάντα χρόνια κουλτούρα του φανταστικού σε μια χώρα που την έχει, κατά βάση, γραμμένη στα αρχίδια της. Δεν το κάνω για τη χώρα, πιστέψτε με. Το κάνω επειδή τη βρίσκω με την όλη διαδικασία· είμαι, πες, μαγεμένος από αυτήν, ή δαιμονισμένος. Θα το κάνω μέχρι να με πάρει ο Χάρος. Αλλά, θέλοντας και μη, αφήνω ένα έργο που είναι αντικειμενικό.

Γιατί να μην πληρώνομαι γι'αυτό το γαμημένο έργο; Κάποιος καραγκιόζης δημοσιογράφος του ραδιοφώνου προσφέρει πιο πολλά απ'ό,τι προσφέρω εγώ; Ή οποιοσδήποτε άλλος κάνει ένα από αυτά τα «όχι και τόσο απαραίτητα» επαγγέλματα;

Δηλαδή, πού θέλουμε να φτάσουμε; Σε μια κοινωνία που κάνουμε μόνο τα «απαραίτητα»; Φαΐ, χτίσιμο, υδραυλικά, και βασικές υπηρεσίες; Αυτό είναι όλο στη ζωή;

Ε, η ζωή δεν είναι αυτό. Ο Carl Jung είχε πει ότι ο άνθρωπος δεν αντέχει μια ζωή χωρίς νόημα. Και είναι αλήθεια.

Εγώ προσφέρω κουλτούρα του φανταστικού – στον εαυτό μου κατά πρώτο, και αυτό είναι που μ’ενδιαφέρει βασικά, αλλά, ως συνέπεια, και στους άλλους – προσφέρω νόημα.

Γιατί στον πούτσο να μην πληρώνομαι, ρε πούστηδες κουμανταδόροι;

Ύστερα από τόσα βιβλία που έχω προσφέρει, και συνεχίζω να προσφέρω, θα έπρεπε να βγάζω δύο, τρία χιλιάρικα το μήνα.

Αλλά το κακό σ’αυτή τη χώρα δεν είναι μόνο με τους συγγραφείς και τους καλλιτέχνες, όταν το παρατηρήσεις λιγάκι. Είναι με όλους όσους φτιάχνουν πράγματα. Η Ελλάδα αποθαρρύνει τους δημιουργούς. Δεν φτιάχνουμε τίποτα, δεν παράγουμε τίποτα. Μόνο υπηρεσίες προσφέρουμε, και, κυρίως, τουριστικές υπηρεσίες.

Ήμουν σ’ένα θέρετρο τις προάλλες – αρκετά δημοφιλές θέρετρο – έχω σπίτι εκεί, αλλιώς δεν θα μπορούσα να ήμουν. Και ξέρετε πόσους Έλληνες τουρίστες έβλεπες; Χμμμ... Ο ένας στους δέκα ίσως να ήταν Έλληνας. Περπατούσα στον δρόμο και άκουγα αγγλικά, όχι ελληνικά. Το βράδυ έπεφτα για ύπνο και από κάτω άκουγα τους μεθυσμένους και τους μισομεθυσμένους να λένε «You know...», «I was like, you know...», «Oh yeah, yes...», «And I say fuck off...» Ενώ παλιά άκουγα «Ρε μαλάκα!», «Σκάσε ρε!», «Άι γαμήσου ρε μαλάκα!» – γαλλικά, δηλαδή.

Οι 9 στους 10 τουρίστες φέτος ήταν ξένοι. Ο Έλληνας δεν πήγαινε, γιατί δεν είχε λεφτά.

Στο καράβι, πηγαίνοντας προς ένα μέρος, ήταν όλο Κινεζοκορεάτες εκεί όπου καθόμουν· άντε να ήμασταν, συνολικά, μαζί μ’εμένα, 3-4 Έλληνες. Αναρωτήθηκα: Από την Κορέα ερχόμαστε; Μπα, όχι, απ’τον Πειραιά· δεν μπορεί να έκανα λάθος...

Και δεν λέω να μη φέρνουμε και τουρισμό από έξω. Να φέρνουμε. Κι εγώ βγάζω κάποια παράπλευρα λεφτά από τον τουρισμό, και πολλοί άλλοι. Αλλά γιατί να εξευτελίζουμε έτσι και τη δική μας χώρα;

Έχουμε γίνει το θέρετρο της Ευρώπης. Οι πλούσιοι Ευρωπαίοι έρχονται εδώ για να γλεντήσουν – και οι πλούσιο Ασιάτες και οι πλούσιοι Κορεάτες. Είμαστε ένα απέραντο Greek Fucking Bar. Μπουρδέλο, κοινώς.

Έχουμε καταντήσει ένα απέραντο μπουρδέλο που προσφέρει τις υπηρεσίες του στους έξω.

Δεν παράγουμε τίποτα, δεν κάνουμε τίποτα – συμπεριλαμβανομένης και της κουλτούρας. Παράγουμε μόνο τα βασικά, τα πολύ βασικά, γιατί χωρίς αυτά θα είχαμε ψοφήσει σαν σκυλιά.

Εκεί μάς έχουν καταντήσει, και αυτή η κωλοκυβέρνηση της Νέας Δικτατορίας που παραπλανητικά διοικεί τόσα χρόνια, και όλες οι προηγούμενες, δυστυχώς.

Και μέσα σ’όλ’ αυτά τρώνε το παπάρι και οι συγγραφείς φαντασίας· γιατί, φυσικά, ποιος χρειάζεται τέτοια άχρηστα πράγματα όπως κουλτούρα του φανταστικού στο Greek Fucking Bar; Μην ασχολείστε με οτιδήποτε σας βγάζει από τη γκρίζα πραγματικότητα· είναι κακό, τέκνα μου.

Νομίζεις ότι βρισκόμαστε στον Μεσαίωνα υπό δίωξη Ιεράς Εξέτασης.

Οι άνθρωποι είναι τελείως μαλάκες, τουτέστιν. Εκεί έχουμε καταντήσει.

Αν γράφεις βιβλία φαντασίας, από το Κράτος μην περιμένεις καμία υποστήριξη. Είσαι «άχρηστος».

Από την αγορά του βιβλίου, που είναι της πλάκας, επίσης το ίδιο.

Δεν υπάρχει τρόπος να βγάλεις λεφτά. Να χάσεις λεφτά μπορεί. Μπορεί να σε εκμεταλλεύονται και να σου ρουφάνε τα λεφτά σου πουλώντας σου αέρα για «ψώνια». Να δεις το βιβλίο σου «στο ράφι» και τέτοιες πίπες. Να σου γράψει κάποιος (για κάποιο λόγο – ίσως και μισθωμένος) μια «καλή κριτική» και να φουσκώσει ο εγωισμός σου για να νομίσεις ότι είσαι «κάποιος» (έστω για μερικές ώρες ονείρου), και άλλες ανουσιότητες.

Τίποτα το ουσιαστικό.

Γιατί το ουσιαστικά σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ένα: το χρήμα.

Και υπάρχει και κάτι άλλο που είναι ακόμα πιο ουσιαστικό από το χρήμα: που η κάθε του στιγμή είναι ένας θησαυρός βασιλιά, ή όλα τα λάφυρα που έχει ένα κουρσάρος στο αμπάρι του ύστερα από τη λεηλασία της Καρχηδόνας. Αυτό δεν μετριέται με λεφτά· τα υπερβαίνει. Είναι η αίσθηση που σου δημιουργεί εκείνο που κάνεις. Αλλά αυτό δεν έχει σχέση με την κοινωνία· έχει μόνο σχέση μ'εσένα, αν ξέρεις τι σου γίνεται και δεν το έχεις ξεχάσει κάπου στο δρόμο.

Αυτό που έχει σχέση με την κοινωνία είναι ότι όντως προσφέρεται ένα αντικειμενικό έργο που δεν πληρώνεται από κανέναν.

Εγώ, αυτή τη στιγμή, δεν θυμάμαι πόσα βιβλία φαντασίας έχω γράψει, αλλά είναι πολλά. Και τουλάχιστον αυτά του Θρυμματισμένου Σύμπαντος – καθώς και το Παιχνίδι των Ράζλερ – δεν είναι κάτι λιγότερο από επαγγελματικά γραμμένα. Και ίσως να είναι και πιο καλογραμμένα από διάφορα βιβλία που κυκλοφορούν από «επίσημες» εκδόσεις. Κι αν κάποιος δεν με πιστεύει, μπορεί απλώς να τα διαβάσει· κι αν θεωρήσει ότι δεν είναι αρκετά επαγγελματικά για να πληρώνεσαι, τότε ή βλάκας είναι, ή ανίδεος, ή απλώς κακόβουλος και για κάποιο λόγο δεν με γουστάρει.

Δεν έχει, όμως, σημασία ποιος «εγκρίνει» ή μη κάτι που γράφεις. Ή αν τους αρέσει ή όχι. Σημασία έχει το έργο αντικειμενικά, το οποίο είναι κάτι που υφίσταται.

Και εγώ τριάντα χρόνια δεν έχω βγάλει φράγκο από αυτό.

Πήγα τις προάλλες να πληρώσω για το hosting του site μου και διαπίστωσα ότι δεν είχαν μείνει και πολλά λεφτά στο Paypal από τις δωρεές· έπρεπε να βάλω κι εγώ λεφτά από την τράπεζα.

Ε, σκατά.

Ώς εκεί είναι το χάλι μας.

Αλλά μπορούμε και να το αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι.

Κάντε μου δωρεές. Όχι επειδή εγώ βγαίνω και το λέω. Αλλά επειδή εσύ θέλεις να υποστηρίξεις έναν συγγραφέα που γράφει τριάντα χρόνια φανταστική λογοτεχνία. Επειδή έτσι πρέπει να γίνεται. Αυτό είναι το σωστό.

Δείξε ένα κωλοδάχτυλο σε όσους δεν θέλουν να έχουμε πραγματική κουλτούρα του φανταστικού, και κάνε εκείνο που ξέρεις ότι είναι σωστό.

Αλλιώς, τα πράγματα ποτέ δεν θα αλλάξουν. Σου αρέσει η κατάσταση έτσι όπως είναι;