Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση
Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
18 / 7 / 2021

Εδώ και χρόνια, ως γνωστόν, κυκλοφορούν τα smartphone. Οι πάντες έχουν από ένα (τουλάχιστον), ακόμα και η γιαγιά μου. Εγώ, μέχρι στιγμής, δεν είχα.

Τι να το κάνω, ρε παιδιά; έλεγα, και είχα ένα απλό κινητό τηλέφωνο για όταν δεν είμαι στο σπίτι και κάποιος θέλει να με βρει. Επιπλέον, δεν είμαι από αυτούς που όλη μέρα ανταλλάσσουν μηνύματα μέσω τηλεφώνου· το βρίσκω τρομερή σπατάλη χρόνου, αν μη τι άλλο, και σπατάλη προσοχής όταν είσαι στον δρόμο (υπάρχουν τόσα πολλά να δεις γύρω σου).

Τελευταία, όμως, είπα να αγοράσω ένα smartphone. Αλλά εξακολουθώ για τηλέφωνο να έχω το παλιό μου κινητό. Για τηλέφωνο. Συγνώμη αλλά το smartphone δεν είναι τηλέφωνο· γιατί λένε ότι είναι τηλέφωνο; Micro-computer είναι, και ως τέτοιο το χρησιμοποιώ. Και οφείλω να πω ότι, ως τέτοιο, με έχει αφήσει πολύ ικανοποιημένο. Ακόμα και δικά μου προγράμματα έχω γράψει. Το έχεις στην τσέπη σου, τραβάς φώτο όταν θες να θυμάσαι κάτι (αν και για κανονικές φωτογραφίες προτιμώ τη φωτογραφική μηχανή μου που έχει πιο ευρεία λήψη), μπορεί να σε ειδοποιήσει, μπορεί να κάνει αναζήτηση δικτύων. Σε κάποια φάση περιπλανιόμουν στην Αθήνα και έψαχνα να δω πού υπάρχουν δωρεάν WiFi. (Hint για όσους δεν το ξέρουν: κοντά σε σχεδόν όλα τα καταστήματα της Εθνικής Τράπεζας μπορείς να πιάσεις αρκετά καλό και δωρεάν WiFi.) Ο επεξεργαστής του κινητού είναι γρήγορος, τα γραφικά του καλά· μπορείς να πάρεις γρήγορες πληροφορίες από το διαδίκτυο ή να χρησιμοποιήσεις τον χάρτη. Ακόμα και πυξίδα έχει (!) για τους απαιτητικούς. Και η μπαταρία διαρκεί μέρες.

ΟΚ, δεν μπορώ να πω ότι έχω παράπονο. Ειδικά για τα λεφτά του είναι πολύ καλό. Είναι το next-best-thing όταν δεν μπορείς να έχεις πλάι σου ένα ανοιχτό laptop εκείνη τη στιγμή που το θέλεις.

Ωστόσο, είναι και κάποια πράγματα που δεν μου αρέσουν τα οποία έχουν να κάνουν, κυρίως, με τον προγραμματισμό του Android. Το βρίσκω συχνά αχρείαστα περιοριστικό· δεν σε αφήνει, πχ, να έχεις πρόσβαση σε ορισμένα αρχεία του συστήματος σαν να θέλει να σε προστατέψει από τον εαυτό σου, πράγμα που πάντα με εκνευρίζει σε οποιοδήποτε OS. Έπρεπε να υπήρχε κάποια επιλογή για να το ξεκλειδώνεις.

Εκτός αυτού, είναι τα δεκάδες μπλεγμένα menu. Ψάχνεις να κάνεις μια συγκεκριμένη ρύθμιση και, πολλές φορές, πρέπει να κάνεις ολόκληρη αναζήτηση εκεί μέσα με τις ώρες για να βρεις εκείνο που θέλεις... αν τελικά υπάρχει. Γιατί ορισμένα πράγμα απλά δεν φαίνεται να μπορούν να γίνουν. Πχ, ακόμα δεν μπορώ να βγάλω shortcut ένας απλού αρχείου text στο desktop! Αν είναι δυνατόν... Τα τελευταία Android δεν υποστηρίζουν αυτή την επιλογή. Για ποιο λόγο, δεν μπορώ να καταλάβω.

Ένα άλλο εξωφρενικά ενοχλητικό πράγμα είναι ότι κάποια apps δεν καταλαβαίνεις πώς μπορείς να τα τρέξεις από μόνα τους· δεν φαίνεται να υπάρχει τρόπος. Πχ, υπάρχει ένα app που διαβάζει αρχεία κειμένου, και μπορείς να το ανοίξεις μόνο όταν πατήσεις κάποιο αρχείο κειμένου· αλλιώς δεν μπορείς να το ανοίξεις καθόλου! Έχω ψάξει όλα τα menu και δεν βρίσκω τρόπο.

Σε κάτι άλλες περιπτώσεις, ενώ είσαι συνδεδεμένος με το διαδίκτυο, η συσκευή μπορεί να πετά διαφημιστικά μηνύματα από μόνη της, και όχι απλά μέσα από το browser που χρησιμοποιείς. Και ούτε αυτό βλέπω να υπάρχει τρόπος να το εμποδίσεις. Το οποίο είναι απαράδεκτο.

Γενικά, λοιπόν, παρότι το smartphone μού φαίνεται πολύ καλό ως εργαλείο, έχω πολλές φορές την αίσθηση ότι δεν είναι δικό μου ακριβώς αλλά εν μέρει ανήκει στην εταιρεία του και στη Google, ειδικά όταν είμαι συνδεδεμένος με το Δίκτυο. Κι αυτό δεν μ’αρέσει και τόσο.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Ιουλίου (19/7)


η μπαταρία της Βαγδάτης & το γοτθικό decadence στην ιστορία Spear and Fang του RE Howard & Thongor του Lin Carter & Occult Detective Magazine (δωρεάν τεύχος) & Russ Nicholson (τέχνη) & Nicolas Bruno (τέχνη) & παράξενοι ήχοι με στόχο τον τρόμο και τον πανικό & το φανταχτερό κοτόπουλο — COVID-19 — η μεγάλη απάτη με τα κρούσματα και τις μεταλλάξεις· ο Εισαγγελέας Τσιρώνης έμεινε φυτό από το Astrazeneca· αντισυνταγματικός ο υποχρεωτικός εμβολιασμός, ισχυρίζεται η πρώην Πρόεδρος του Αρείου Πάγου και πρώην Πρωθυπουργός, κ. Θάνου· καινούργια μελέτη για τα εμβόλια (για κάθε τρεις θανάτους που αποτρέπουν, προκαλούν δύο)· Καναδοί επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τα εμβόλια.—

 

Περί Γραφής: Όταν Πολλοί Μιλούν Σαν Ένας


Τρόποι καλύτερης γραφής ενός ιδιαίτερου «λάθους» στον λογοτεχνικό διάλογο

 

Αρκετές φορές υπάρχει περίπτωση να δεις γραμμένο κάτι όπως αυτό:

«Το σχέδιο είναι το εξής,» είπε ο Ληστής: «Περιμένουμε γενική ησυχία να πέσει στην πόλη, εισβάλλουμε στην Τράπεζα μέσω της παλιάς σήραγγας, σπάμε τις κλειδαριές των Μεγάλων Κιβωτίων, παίρνουμε ό,τι μπορούμε να κουβαλήσουμε, και φεύγουμε γρήγορα με το αεροπλάνο. Συμφωνείτε;»

«Συμφωνούμε,» απάντησαν.

Αυτό είναι ένα λογοτεχνικό λάθος που γίνεται συχνά από αρχάριους συγγραφείς, αλλά όχι μόνο. Μάλιστα, δεν είναι και τόσο ασυνήθιστο.

Πoιο είναι το πρόβλημα; Ότι το παραπάνω παράδειγμα δεν θα μπορούσε να ισχύει, ρεαλιστικά, παρά μόνο σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις ή σε καταστάσεις σχολείου.

Είναι δυνατόν όλοι όσοι στους οποίους μιλά ο Ληστής να απάντησαν «Συμφωνούμε» συγχρόνως, σαν χορωδία; Ακόμα κι αν υποθέσεις ότι πρόκειται μόνο για δύο άτομα, αυτό είναι σχεδόν αστείο. Πόσες φορές συμβαίνει, στην πραγματικότητα, πολλοί άνθρωποι να λένε ακριβώς το ίδιο πράγμα συγχρόνως; Είναι σπάνιο. Κι όταν προκύπτει, συνήθως γελάμε, ή λέμε «Πιάσε κόκκινο» ή κάτι τέτοιο.

Στη λογοτεχνία, όμως, ορισμένοι συγγραφείς βλέπεις να το χρησιμοποιούν τακτικά λες και είναι κάτι το σύνηθες. Εκείνο που ουσιαστικά θέλουν να κάνουν είναι να γράψουν ότι πολλοί άνθρωποι έχουν την ίδια άποψη για κάτι, ή απαντούν το ίδιο πράγμα. Αλλά το γράφουν με έναν τρόπο που, αν το φανταζόσουν ως σκηνή να εκτυλίσσεται μπροστά σου, θα ήταν τραγελαφικό ή αξιοπερίεργο.

Δεν είναι λάθος συντακτικό ή γραμματικό, φυσικά. Δεν είναι ούτε καν λάθος λογικής, ακριβώς, ή λάθος συνέπειας. Είναι λάθος φαντασίας, θα μπορούσες να πεις. Είναι κακόγουστο. Είναι σαν να λες ότι δεν έχω καλύτερο τρόπο να γράψω πως οι άλλοι συμφωνούν με τον Ληστή, οπότε τους βάζω να απαντούν όλοι μαζί, σαν σχολική χορωδία: «Συμφωνούμε.»

Πώς μπορεί να αποφευχθεί αυτό το λάθος;

— Συνέχισε να διαβάζεις —

 

Επιλογές Ιουνίου (18/6)


Βάτραχοι και φρύνοι / Drew Mulholland (μουσική) / o μεσαιωνικός γραφιάς (και οι σύγχρονες ηλεκτρονικές εκδόσεις) / capybara / Ιαπωνία: νέος τρόπος κηδείας / Baba Anujka / dark academia (μουσική συλλογή) / ένα παράξενο αντικείμενο στο Διάστημα / πυραυλικά κινούμενα πράγματα από το σπίτι / NRA (National Rifle Association) / Nick Cuti και Sword & Sorcery / συλλογή από παλιές ιστορίες φαντασίας / Masters of the Universe: Revelation / Jack Kirby και Thundarr the Barbarian / Split (του Chris Shaw) / αρχαία ρωμαϊκή νανοτεχνολογία / περιθωριακά λεξιλόγια / Σταχτοπούτα / ο δράκος του 17ου αιώνα — COVID-19Κλεάνθης Γρίβας (το παγκόσμιο υγειονομικό πραξικόπημα διαμορφώνει μια απροκάλυπτη μεταναζιστική «δημοκρατία» όπου είσαι «ελεύθερος να υπακούς») & David Martin (το «εμβόλιο» δεν είναι εμβόλιο αλλά παθογόνο) & 19 λόγοι για να μην κάνεις το εμβόλιο & επιτήρηση και περιορισμός του πληθυσμού σε περίπτωση νέας κρίσης & Dr. Jane Ruby (γιατί τα αντικείμενα μαγνητίζονται στο σημείο το εμβολιασμού) & ποιοι, πώς, και γιατί δημιούργησαν τον Covid-19 (και ο ρόλος Ελλήνων σ’αυτό)