Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies, από τρίτους κυρίως, για απλή ανάλυση επισκεπτών (πχ, Google Analytics) και για social media (πχ, από το Twitter). Τα μόνα cookies που χρησιμοποιούμε εμείς είναι για θέματα λειτουργικότητας (πχ, για να μην εμφανίζεται ξανά αυτή η ειδοποίηση αφότου έχετε πατήσει το κουμπάκι). Κανένα από αυτά τα cookies, απ’ό,τι ξέρουμε, δεν είναι βλαβερό, και εμείς δεν εκμεταλλευόμαστε τις πληροφορίες σας με κανέναν τρόπο. Ωστόσο, αν θέλετε μπορείτε πολύ εύκολα να σβήσετε τα cookies από οποιονδήποτε browser, συνήθως πατώντας Shift+Ctrl+Del. Περισσότερες πληροφορίες για τα cookies μπορείτε να βρείτε στο www.whatarecookies.com.
Αν σας αρέσουν τα μυθιστορήματα και διηγήματα που βρίσκετε εδώ
τελείως δωρεάν, μπορείτε να το δείξετε κάνοντας μια δωρεά με τον πιο ασφαλή
τρόπο στο διαδίκτυο.
Δύο συνοικίες της Ατέρμονης Πολιτείας, η Βαθμιδωτή και η Επίστρωτη, βρίσκονται από χρόνια σε μια κατάσταση οικονομικής αλληλεξάρτησης. Η μία συμπληρώνει την άλλη. Η Βαθμιδωτή παράγοντας, αποκλειστικά και μόνο, τεχνικούς εξοπλισμούς. Η Επίστρωτη παράγοντας τρόφιμα. Και καμιά από τις δυο συνοικίες δεν διανοείται να αλλάξει τον ρυθμό της ζωής των πολιτών της.
Μια μυστηριώδης γυναίκα με το όνομα Κορίνα παρουσιάζεται στην Επίστρωτη και μιλά με τους Εχθρούς του Πρωινού, τη μεγαλύτερη και χειρότερη συμμορία της συνοικίας, που είναι ο φόβος κι ο τρόμος των πολιτών αλλά και της αστυνομίας. Η Κορίνα προθυμοποιείται να τους βοηθήσει σ’ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο: να κλέψουν χρήματα κατευθείαν από το κεντρικό θησαυροφυλάκιο της Τράπεζας των Τεσσάρων.
Αλλά αυτό δεν είναι το μόνο που έχει η Κορίνα στο μυαλό της.
Πολύ σύντομα, τα πράγματα αρχίζουν ν’αλλάζουν για τις δύο συνοικίες καθώς οι ισορροπίες θρυμματίζονται...
Το Πρώτο Πανδιαστασιακό Ράλι Σεργήλης αρχίζει!
Μετά από τον διωγμό των δυνάμεων της Παντοκράτειρας, οι υλικές ζημιές στη
διάσταση της Σεργήλης είναι πολλές, και η οικονομία της έχει δεχτεί σοβαρό
πλήγμα. Προκειμένου ολόκληρη η διάσταση να ορθοποδήσει, οι πολιτικοί της
αποφασίζουν να οργανώσουν το Πρώτο Πανδιαστασιακό Ράλι Σεργήλης, που θα φέρει
χρήματα από πολλές άλλες διαστάσεις του Γνωστού Σύμπαντος.
Οι ραλίστες που θα αγωνιστούν είναι όλοι ικανοί και έμπειροι στην οδήγηση –
ήρωες των τροχών και του τιμονιού. Ανάμεσά τους είναι και η Ελοντί Αλλόγνωμη, ή,
όπως πολλοί στη Σεργήλη τη γνωρίζουν από την παλιά της ζωή ως τραγουδίστρια, η
Έκπτωτη Ελοντί. Στο παρελθόν, σε μικρή ηλικία, ήταν δόκιμη για ιέρεια της
Αρτάλης όταν οι πράκτορες της Παντοκράτειρας προσπαθούσαν ακόμα να εξαφανίσουν
τις γυναίκες που λάτρευαν αυτή τη θεά. Αργότερα, είχε μπει στους κόλπους της
Επανάστασης, αποζητώντας εκδίκηση. Τώρα, στο Πρώτο Πανδιαστασιακό Ράλι Σεργήλης,
το παρελθόν της Ελοντί θα συναντήσει το παρόν, κι εκείνη θ’ανακαλύψει
καινούργια, και ίσως τρομαχτικά, πράγματα για τον εαυτό της.
Ο Ζορδάμης, ένας παλιός εραστής της Έκπτωτης Ελοντί και δεινός ραλίστας,
συμμετέχει επίσης στο Πρώτο Πανδιαστασιακό Ράλι, και έχει κάνει μια σκοτεινή και
δαιμονική συμφωνία για να βεβαιωθεί ότι θα νικήσει. Επειδή
πρέπει να νικήσει: μυστηριώδεις δυνάμεις του υπόκοσμου της Σεργήλης
βρίσκονται στο κατόπι του, και φαίνονται έτοιμες να τον αφανίσουν αν δεν τους
δώσει ό,τι τους χρωστά...
Στο Πρώτο Πανδιαστασιακό Ράλι Σεργήλης, οι οδηγοί θα τρέξουν επάνω σε
αιωρούμενες ράμπες, επάνω σε δύσκολα εδάφη, μέσα στους άγριους δασότοπους
Φέρνιλγκαν, μέσα στις καυτές ερήμους της Σεργήλης, μέσα σε παγωμένα βουνά, ακόμα
και μέσα σε μια παράξενη ενδοδιάσταση με πράσινο ουρανό και κόκκινο ήλιο...
Η Σεργήλη έχει απελευθερωθεί από τους Παντοκρατορικούς· οι κάτοικοί της
μπορούν ξανά να λατρεύουν όποιους θεούς θέλουν. Η θρησκεία της Αρτάλης έχει
αναβιώσει. Η Αριστέα, μια από τις ιέρειές της, καταφέρνει να λάβει χρηματοδότηση
από την Πολιτειάρχη της Μέλβερηθ για την οικοδόμηση ενός καινούργιου ναού στα
άκρα της εν λόγω μεγαλούπολης. Αλλά σύντομα ανακαλύπτει ότι το χρηματικό δεν
είναι το μόνο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει. Οι Ανατολικοί Φρουροί, μια νέα
συμμορία που καταδυναστεύει τις ακροανατολικές συνοικίες της Μέλβερηθ, ζητούν
λεφτά για την προστασία του ναού – «προστασία» από την ίδια τη συμμορία, στην
πραγματικότητα. Η Αριστέα, αρνούμενη να πληρώσει, θα βρεθεί σε σύγκρουση μαζί
τους. Ευτυχώς, στο πλευρό της είναι ο Βασνάρος, ο Αγωνιστής των Δρόμων – γνωστός
και ως Τρελός Λύκος της Μέλβερηθ, κατά την περίοδο της κυριαρχίας των
Παντοκρατορικών.
Η Φάνρηβ, μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Μοργκιάνης, ήταν κάποτε, πριν
από χρόνια, ελεύθερη με δικό της πολίτευμα. Σήμερα, είναι ένα προτεκτοράτο του
Βασιλείου της Χάρνωθ. Ο λαός της είναι διαιρεμένος: μια μερίδα υποστηρίζει τη
Βασιλική Αντιπρόσωπο· μια μερίδα είναι με το μέρος του παλιού Φύλακα της Φάνρηβ,
που έρχεται με στρατό από τον βορρά για να την ελευθερώσει· και μια άλλη μερίδα
των πολιτών είναι αυτονομιστές, που δεν θέλουν ούτε τους Χαρνώθιους στην πόλη
τους ούτε την επιστροφή του Φύλακα.
Οι Αιρετοί της Φάνρηβ είναι διαιρεμένοι όπως και ο λαός της, αποτελώντας
αντανάκλασή του.
Ο Άλφεντουρ αλ Έρεσναβ, Διπλωματικός Αντιπρόσωπος του Εμπορικού Συνδέσμου της
Νάζρηβ, έρχεται από την πόλη του με ελικόπτερο προς τη Φάνρηβ, καλεσμένος εκεί
από έναν παλιό του φίλο, τον Κασλάριν ωλ Μάρατεκ, Αιρετό της Συντεχνίας των
Αγροτών. Ο Κασλάριν πιστεύει πως έχει ένα σχέδιο για να σώσει τη Φάνρηβ προτού η
πόλη καταστραφεί από την οργή των αντίπαλων παρατάξεων. Και ζητά τη βοήθεια του
Άλφεντουρ, ο οποίος μπορεί να ασκήσει πιέσεις και στην Κέσριμιθ ωλ Ζαλτάρεμ, τη
Βασιλική Αντιπρόσωπο, και στο συμβούλιο των Αιρετών.
Όταν όμως ο Άλφεντουρ φτάνει στην πόλη, το κλίμα είναι ήδη έκρυθμο και, με
κάθε μέρα που περνά, χειροτερεύει. Η Αρχόντισσα Κέσριμιθ προσπαθεί με όλους τους
τρόπους – και με τα ελεγχόμενα μέσα μαζικής πληροφόρησης της Φάνρηβ – να
επηρεάσει τον λαό ώστε να τον τραβήξει με το μέρος του Βασιλείου της Χάρνωθ. Οι
υποστηρικτές του Φύλακα, που έρχεται με στρατό από τα βόρεια, πασχίζουν να
φέρουν τον κόσμο με τη δική τους πλευρά, ενώ αποφεύγουν και χτυπάνε τους
ανθρώπους των Χαρνώθιων. Και οι αυτονομιστές είναι εναντίον όλων, γεμίζοντας
τους δρόμους της πόλης με συνθήματα και απρόσμενες εκρήξεις.
Αλλά στη Φάνρηβ οι πιο επικίνδυνες ενέργειες γίνονται στα παρασκήνια. Σκιερές
μορφές στοιχειώνουν την Πόλη της Αέναης Νύχτας. Προδότες σχεδιάζουν πολιτικές
δολοφονίες. Κατάσκοποι παρακολουθούν κάθε κίνηση. Αδέλφια χάνουν την εμπιστοσύνη
που έχουν μεταξύ τους. Οι πάντες είναι ύποπτοι για τα πάντα.
Ο Πρίγκιπας Ανδρόνικος επιστρέφει στην πατρίδα του, την Απολλώνια, όπου
σύντομα ανακαλύπτει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως τα είχε αφήσει. Κάποια
μυστηριώδης, σκοτεινή οργάνωση έχει απλώσει τα δίχτυα της μέσα στο Βασίλειο, και
φημολογείται, ψιθυριστά, ότι ακόμα κι ο αδελφός του Ανδρόνικου, ο Πρίγκιπας
Λούσιος, είναι αναμιγμένος σ’αυτήν.
Ο Ανδρόνικος θα βρεθεί σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, και θα χρειαστεί να
ζητήσει βοήθεια ακόμα κι από τους επαναστάτες άλλων διαστάσεων· διότι μέσα στην
ίδια του την πατρίδα κανένας δεν φαίνεται πλέον να μπορεί να θεωρηθεί
αξιόπιστος…
Εν τω μεταξύ, οι δυνάμεις της Παντοκράτειρας έρχονται από το Βόρειο Μέτωπο,
φέρνοντας έναν από τους πιο καταστροφικούς πολέμους στο Γνωστό Σύμπαν· ενώ από
τα νότια της διάστασης τερατουργήματα επιτίθενται από την Απολεσθείσα Γη,
μαστίζοντας το Βασίλειο σαν προαιώνια κατάρα.
Στην Απολλώνια, μια από καιρό πολιορκημένη διάσταση, τα πράγματα έχουν
αρχίσει να ξεφεύγουν από τον έλεγχο…
Η Αγγελική, μια φίλη της Παντοκράτειρας, βρίσκεται δολοφονημένη στη σουίτα
ενός ξενοδοχείου, με μυστηριώδεις τομές επάνω στο σώμα της. Ο εραστής της,
Ταγματάρχης Στίβεν Νέλκος, παρότι ήταν μαζί της εκείνη τη βραδιά, μοιάζει να
έχει πλήρη άγνοια του τι συνέβη. Και οι άνθρωποι της Παντοκράτειρας δεν
καταφέρνουν να ανακαλύψουν τίποτα.
Η Ρία-Μία, η Αρχιέρεια του Κρόνου, προτείνει στην Παντοκράτειρα έναν ιδιωτικό
ερευνητή, τον Φέλιξ Χάρλω, ο οποίος ίσως θα μπορούσε να βρει τον δολοφόνο.
Ωστόσο, ακόμα κι αυτός σύντομα θα συνειδητοποιήσει πως η περίπτωση είναι
εξαιρετικά περίπλοκη και δυσεπίλυτη, και οι δυνάμεις που είναι αναμιγμένες
ξεπερνούν τη δικαιοδοσία του αλλά και τις ικανότητες του μυαλού του...
Ένας ξεχασμένος κόσμος, μια διάσταση απομονωμένη από το υπόλοιπο σύμπαν.
Ένας υπερδιαστασιακός στρόβιλος – ένα
ρήγμα – σπάζει το στάσιμο πλέγμα της πραγματικότητάς του. Κι από εκεί,
έρχεται ένας μεγάλος προφήτης που θα αλλάξει τη ροή της ιστορίας του για
πάντα...
Ο Τάμπριελ, κάποτε σύζυγος της Παντοκράτειρας και μάγος του τάγματος των
Δεσμοφυλάκων, καταλήγει σαν ναυαγός σε μια διάσταση ανέγνωρη για εκείνον. Ένα
μέρος όπου κανένας δεν μιλά καμια γνωστή του γλώσσα. Μέσα στο μυαλό του, όμως,
παράδοξα, υπάρχουν εικόνες από αυτόν τον απομονωμένο κόσμο: και ο Τάμπριελ
συνειδητοποιεί πως δεν μπορεί να βρίσκεται τυχαία εδώ...
Μαζί του είναι η Ανταρλίδα, μια από τις Μαύρες Δράκαινες της Παντοκράτειρας
οι οποίες πλέον υπηρετούν την Επανάσταση εναντίον της. Ούτε εκείνη έχει ποτέ
ξανά δει ή ακούσει γι’αυτό τον κόσμο. Αλλά τώρα που οι δυο τους βρίσκονται εδώ,
σ’ένα ξένο, εχθρικό περιβάλλον, πρέπει να μάθουν να επιβιώνουν ώστε να
ξεκλειδώσουν τα μυστικά της διάστασης που θα τους δώσουν πρόσβαση στο Γνωστό
Σύμπαν, από το οποίο ήρθαν.
Παράξενα ανοίγματα παρουσιάζονται στη Χάρνταβελ: τρύπες επάνω στα ίδια τα
τοιχώματα της πραγματικότητάς της. Από μέσα τους διακρίνεται μια άλλη
πραγματικότητα, και πλάσματα έρχονται από εκεί τα οποία δεν έχουν ξαναβαδίσει
ποτέ στη Χάρνταβελ.
Οι Παντοκρατορικοί που ελέγχουν την εν λόγω διάσταση προσπαθούν να ερευνήσουν
το φαινόμενο, η συχνότητα εμφάνισης του οποίου δεν μειώνεται αλλά αυξάνεται με
ανησυχητικό ρυθμό. Η Αρίνη’σαρ, μάγισσα του τάγματος των Ερευνητών και σύζυγος
του Παντοκρατορικού Ταγματάρχη Τέρι Κάρμεθ, έχει αναλάβει να ανακαλύψει τι
συμβαίνει, συναντώντας πολλά εμπόδια στον δρόμο της.
Αλλά και ο Ανδρόνικος, ο Πρίγκιπας της Επανάστασης, ενδιαφέρεται για το
μυστηριώδες φαινόμενο γιατί η Χάρνταβελ συνδέεται άμεσα με τη δική του διάσταση,
την Απολλώνια. Οργανώνει μια αποστολή για να το ερευνήσει, και αναζητά τους
σωστούς ανθρώπους. Προσπαθεί να πείσει τον Γεράρδο να επιστρέψει στη Χάρνταβελ,
η οποία ήταν κάποτε πατρίδα του.
Ο Γεράρδος, όμως, είναι διστακτικός, επειδή είχε τους λόγους του που έφυγε
πριν από χρόνια. Ήταν ένας από τους ιερείς της Χάρνταβελ, που δεν μπορούν ποτέ
να την εγκαταλείψουν, καθώς αυτό σημαίνει τον θάνατό τους από μια δαιμονική
ακατονόμαστη δύναμη που κρύβεται μέσα τους. Αλλά ο Γεράρδος έχει επιβιώσει·
φεύγοντας από τη Χάρνταβελ νομίζει πως κατόρθωσε τελικά να διαλύσει το Εσώτερο
Θηρίο. Μπορεί, όμως, να είναι σίγουρος ότι αυτό δεν θα εμφανιστεί και πάλι εντός
του όταν ξαναγυρίσει στη Χάρνταβελ; Και είναι πρόθυμος να το ριψοκινδυνέψει για
να μάθει;
Η επιστροφή στην πατρίδα του μπορεί να τον φέρει σε σύγκρουση όχι μόνο με το
ιερατείο εκεί, αλλά και με μια δύναμη πιο διαβολική και εξαπλωμένη απ’ό,τι
μπορούσε ποτέ να φανταστεί.
Και, φυσικά, είναι και οι Παντοκρατορικοί στη Χάρνταβελ...
Μετά τη διάλυση της Συμπαντικής Παντοκρατορίας,
ληστές και κακούργοι λυμαίνονται τα άγρια εδάφη της Φεηνάρκια:
απομεινάρηδες των στρατών της Παντοκράτειρας αλλά και γηγενείς που
προσπαθούν να επωφεληθούν από την κατάσταση. Όταν ένας έμπορος από τη
Χόλκεραλ, ο Καντάρφιλ, δέχεται επίθεση από τους ληστές της Σαρντίκα-Νοθ,
μια ομάδα μισθοφόρων έρχεται απρόσμενα προς βοήθειά του για να τρέψει
τους ληστές σε φυγή. Σύντομα όμως ο Καντάρφιλ μαθαίνει πως οι σωτήρες
του είναι κι αυτοί πρώην Παντοκρατορικοί, όπως η Σαρντίκα-Νοθ.
Ονομάζονται Ζωντανοί-Νεκροί, και αρχηγός τους είναι ο Ζαώρδιλ ο
Σκοτωμένος – ένας άνθρωπος που κανονικά θα έπρεπε να είναι νεκρός. Δεν
έσωσαν, όμως, τον έμπορο από τη Σαρντίκα-Νοθ για να τον ληστέψουν οι
ίδιοι· αντιθέτως, τον καθοδηγούν ώστε να φτάσει, μέσω επικίνδυνων
ορεινών περασμάτων, στον προορισμό του: την πόλη της Νασόλκαθ. Εκεί, ο
Ζαώρδιλ ελπίζει να βρει περισσότερες δουλειές για τους μισθοφόρους του,
αλλά ανακαλύπτει πως οι φήμες κυκλοφορούν γρήγορα και είναι πολλοί που
ακόμα έχουν έντονο μίσος για όσους κάποτε υπηρετούσαν την Παντοκράτειρα.
Ωστόσο, υπάρχει και μια γυναίκα – πρώην Παντοκρατορική κι η ίδια – που
επιδιώκει συμμαχία, αν και σκιερή. Και ο Ηγεμόνας της Νασόλκαθ σύντομα
ετοιμάζεται για πόλεμο εναντίον ληστών, και συγκεντρώνει στρατό από
μισθοφόρους κάθε είδους…
Μια επανάσταση ξεκινά, αρχικά περιορισμένη αλλά δυνατή, και σύντομα εξαπλώνεται σαν φωτιά ανεξέλεγκτη. Μια κρυφή δύναμη τη θρέφει από τις σκιές της Πόλης. Εδραιωμένες πλουτοκρατίες καταρρέουν· οι πολιτάρχες της Ρελκάμνια ανησυχούν. Τρόμος και αναστάτωση απλώνονται γύρω από τον Ριγοπόταμο, καθώς προβλέπουν πόλεμο.
Ένας μεγάλος ηγέτης έχει εμφανιστεί και η Πόλη φαίνεται να ζητά το αντίβαρό του – έναν άνθρωπο από συνοικίες αρκετά μακρινές. Εχθρικές δυνάμεις τον θέλουν νεκρό, αλλά μυστηριώδεις συμπτώσεις έρχονται για να τον συντρέξουν. Μισθοφόροι και μαχητές κατευθύνονται προς το επίκεντρο του επικείμενου πολέμου.
Δύο Θυγατέρες της Πόλης αναζητούν ένα πολύτιμο κόσμημα που έκλεψε μια Αδελφή τους – ένα αινιγματικό κατασκεύασμα μιας αρχαίας Θυγατέρας που μπορεί να προκαλέσει μεγάλα προβλήματα στα λάθος χέρια.
Συμμορίες ξεσηκώνονται παντού, ακούγοντας το όνομα του Αλυσοδεμένου Ποιητή που έσπασε τις αλυσίδες του. Καιροσκόποι και πολεμοκάπηλοι πιστεύουν ότι έχουν κάτι να κερδίσουν. Παλιά καθεστώτα γκρεμίζονται, καινούργια παίρνουν τη θέση τους – καλύτερα ή χειρότερα;
Ένας ξεχασμένος χώρος ανοίγει, ξερνώντας πανωλεθρία και δαίμονες από άλλους χρόνους, τραυματίζοντας την Πόλη και φέρνοντας θλίψη στους κατοίκους της.
Οι Νομάδες των Δρόμων ταξιδεύουν στις οδούς και τις λεωφόρους της Ατέρμονης Πολιτείας, καθοδηγούμενοι από την Κυρά τους. Βαδίζοντας, πάντοτε βαδίζοντας. Προσελκύοντας κι άλλους από τις συνοικίες που περνούν. Ένα υπέροχο, μαγευτικό ταξίδι γι’αυτούς, το οποίο τους αποκαλύπτει ολοένα και περισσότερα μυστήρια της Πόλης· αλλά δεν θα αργήσει να τους βάλει και σε τρομερά προβλήματα. Θα βρεθούν ακόμα και στο έλεος αμφιλεγόμενων δυνάμεων ενώ θα θεωρούν τους εαυτούς τους, για πρώτη φορά, χαμένους μέσα στη Ρελκάμνια.
Μια εποχή μεγάλων αλλαγών, από τον Ριγοπόταμο ώς την Ανακτορική Συνοικία...
Ένας εξερευνητής από την Απολλώνια έχει χαθεί στο Πορφυρό Κενό,
ακολουθώντας τα ξεχασμένα ίχνη για κάποιο πιθανό απομεινάρι από τον Ενιαίο Κόσμο
– κάτι που και η Παντοκράτειρα πολύ πιθανόν να θέλει να πάρει στα χέρια της.
Ο Ανδρόνικος, ο Πρίγκιπας της Επανάστασης, προσπαθεί να προλάβει ένα τέτοιο
ενδεχόμενο, και να ξαναβρεί τον χαμένο εξερευνητή. Στέλνει την Ιωάννα, τη Μαύρη
Δράκαινα, και τον Σέλιρ’χοκ, έναν μάγο του τάγματος των Διαλογιστών, στην Άκρη,
μια πόλη εκεί όπου το σύμπαν τελειώνει και το Πορφυρό Κενό απλώνεται, γεμάτο
Αιωρούμενες Νήσους, Ανέμους, και ανείπωτα όντα.
Στην Άκρη, η Ιωάννα και ο Σέλιρ’χοκ θα βρουν συμμάχους – έναν καπετάνιο του
Κενού, μια Ανεμοσκόπο, έναν μονόφθαλμο κυνηγημένο άντρα – και θα ταξιδέψουν στα
βάθη του Πορφυρού Κενού, σφυροκοπημένοι από Ανέμους… και με έναν από τους πιο
επικίνδυνους πράκτορες της Παντοκράτειρας στο κατόπι τους.
Ο Κάραγγελ, Πρωτοσπαθάριος του Θρόνου της Ελρείσβα, επιστρέφει στη μεγάλη
πόλη φέρνοντας νέα για τη γενοκτονία της Λευκής φυλής του από μια μαζική επίθεση
Μελανών. Αποζητά εκδίκηση. Αλλά στην Ελρείσβα οι αποφάσεις δεν παίρνονται μόνο
από εκείνον. Ούτε καν μόνο από τον Βασιληά. Ο Πρωτοσπαθάριος Κάραγγελ πρέπει να
συνεννοηθεί με τον Παντοκρατορικό Επόπτη Ευρύμαχο Νάλφερ, που βρίσκεται εκεί,
κυρίως, για να ελέγχει τα ορυχεία ενέργειας της περιοχής. Οι Παντοκρατορικοί
αποδεικνύονται πρόθυμοι να βοηθήσουν τον Κάραγγελ στον αγώνα του για εκδίκηση
εναντίον των Μελανών, αλλά τα όπλα που φέρνουν είναι τόσο καταστροφικά που
κάνουν ακόμα και τον Πρωτοσπαθάριο να προβληματιστεί σχετικά με τις μεθόδους
τους. Και ποια μπορεί να είναι τα κίνητρά τους για τη βοήθεια που του
προσφέρουν;
Το ένα χωριό Μελανών μετά το άλλο αφανίζεται, μέσα στις καυτές ερήμους της
Αρβήντλια, καθώς η εκστρατεία των Παντοκρατορικών ταξιδεύει σαν λαίλαπα ολέθρου.
Ταυτόχρονα, ο Ανδρόνικος, Πρίγκιπας της Επανάστασης, η Ιωάννα η Μαύρη
Δράκαινα, και άλλοι επαναστάτες σύντροφοί τους έρχονται προς την Αρβήντλια μέσω
μιας διαστασιακής διόδου στη Σάρντλι. Αλλά δεν γνωρίζουν ακόμα τίποτα για την
καταστροφή που ο Πρωτοσπαθάριος του Θρόνου της Ελρείσβα και οι Παντοκρατορικοί
σύμμαχοί του έχουν εξαπολύσει εναντίον των Μελανών φυλών. Στόχος των επαναστατών
είναι η αποκωδικοποίηση ενός μυστηριώδους μηνύματος που, αν οι υποψίες τους
είναι σωστές, θα αλλάξει τα πάντα για την Επανάσταση και για την Παντοκρατορία
σ’όλο το Γνωστό Σύμπαν...
Μπλέκοντας το Φανταστικό με το Απόκρυφο Υπάρχει, τελικά, καμιά πραγματική σύνδεση ανάμεσα στη φανταστική λογοτεχνία και στον αποκρυφισμό και την παραψυχολογία;
Στην Ελλάδα, ανέκαθεν θυμάμαι να υπάρχει μια σύγχυση ανάμεσα στη φανταστική λογοτεχνία και στην παραψυχολογία, τη μεταφυσική, και τα λοιπά. Στο εξωτερικό φαίνεται να τα έχουν πιο καλά διαχωρισμένα. Εδώ, αντιθέτως, επικρατεί ένα μπλέξιμο που θα μπορούσες να το πεις ακόμα και εσκεμμένο.
Νομίζω πως μέχρι και σήμερα υπάρχει αρκετός κόσμος που πιστεύει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι το ίδιο πράγμα με τη μεταφυσική, ή, τουλάχιστον, κάτι το στενά σχετιζόμενο. Ξέρεις, όλα αυτά για βρικόλακες, δαίμονες, λυκανθρώπους, μάγους... κι όλοι εκείνοι οι «περίεργοι» που ασχολούνται μ’αυτά...
Θεωρούν ότι όποιος γράφει φανταστική λογοτεχνία πιστεύει υποχρεωτικά και σε πραγματικούς λυκανθρώπους, βρικόλακες, μάγους, φαντάσματα, εξωγήινους, ή οτιδήποτε άλλο μεταφυσικό ή παραψυχολογικό. Αυτό ίσως να ενισχύεται και από την τάση πολλών παραψυχολόγων, συνωμοσιολόγων, ερευνητών να αναφέρουν διάφορα βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας (ή τρόμου – που είναι το ίδιο πράγμα, συνήθως, αλλά με μια διαφορά στην ατμόσφαιρα) στα άρθρα ή στα βιβλία τους. Πάρε για παράδειγμα τον H.P. Lovecraft. Σε πόσα μεταφυσικά άρθρα και βιβλία τον αναφέρουν; Σε πάρα πολλά. Και συνεχώς το όνομά του, ή η λέξη «Κθούλου», μοστράρουν επάνω στα εξώφυλλα παραψυχολογικών περιοδικών. Αλλά και άλλοι συγγραφείς του φανταστικού αναφέρονται με παρόμοιο τρόπο, ειδικά παλιότεροι. Απλώς μίλησα για τον Lovecraft επειδή με αυτόν συμβαίνει πιο συχνά. Αν θέλετε φέρτε στο μυαλό σας κι άλλους, όπως R.E. Howard, Clark Ashton Smith, Philip Dick, ακόμα και J.R.R. Tolkien. Το ίδιο συμβαίνει και μ’αυτούς κατά περίσταση. «Κρυφά νοήματα» στα βιβλία τους, περίεργες «συμπτώσεις», αναφορές που «δεν μπορεί να είναι τυχαίες», και τα λοιπά.
Είναι αυτό κακό από μόνο του; Όχι, δεν το νομίζω. Έχουν δώσει αυτοί οι συγγραφείς λόγο για να γίνονται τέτοιες αναφορές για τα έργα τους; Σε ορισμένες περιπτώσεις, ναι. Σε άλλες, μάλλον όχι εκτός αν υπερβάλλεις.
Ο Lovecraft, ειδικώς, είναι ο αγαπημένος συγγραφέας των παραψυχολόγων, συνωμοσιολόγων, ερευνητών. Υποτίθεται ότι λέει πολλές «κρυφές αλήθειες». Υποτίθεται ακόμα και ότι είχε δεν ξέρω κι εγώ τι «κρυφές γνώσεις». Τις είχε; Ε, μάλλον ο ίδιος δεν μπορεί πια να μας το πει, οπότε ο καθένας τον εκμεταλλεύεται όπως θέλει, δεδομένου και ότι έχουν περάσει πια τόσα χρόνια από τον θάνατό του. Κι αυτό συμβαίνει διεθνώς, όχι μόνο στην Ελλάδα.
Ότι ήταν, βέβαια, ο Lovecraft περίεργη προσωπικότητα δεν χωρά αμφιβολία. Για τα υπόλοιπα... πραγματικά δεν ξέρω. Εγώ, πάντως, από τα βιβλία του που έχει τύχει να διαβάσω δεν έχω βγάλει κανένα «κρυφό νόημα», και, για να είμαι ειλικρινής, δεν με ενθουσιάζει και τόσο ο τρόπος γραφής του. Είναι ομολογουμένως ευφάνταστα αυτά που γράφει, αλλά δεν είναι και από τους αγαπημένους μου συγγραφείς.
Όπως είπα και πριν, δεν θεωρώ πως είναι κακό ότι διάφοροι παραψυχολόγοι, συνωμοσιολόγοι, ερευνητές αναφέρουν τον Lovecraft ή οποιονδήποτε άλλο στα κείμενά τους. Το πρόβλημα, όμως, είναι πως στην Ελλάδα, επειδή βιβλία φαντασίας παρουσιάζονται πιο πολύ σε παραψυχολογικά κείμενα απ’ό,τι πουθενά αλλού (!), έχει καταντήσει πολλοί να νομίζουν ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι για, και γράφεται από, παραψυχολόγους, συνωμοσιολόγους, ερευνητές, και λοιπούς «περίεργους».
Και δεν έχω τίποτα ενάντια σε κανέναν άνθρωπο, προσωπικά – κι εγώ «περίεργος» είμαι – αλλά αυτή η σύγχυση ανάμεσα στη φανταστική λογοτεχνία και στην παραψυχολογία με ενοχλεί από παλιά.
Εκείνο που πρέπει να αναρωτηθείς είναι αν, τελικά, υπάρχει μήπως κάποια βάση για αυτή τη σύγχυση. Είναι όντως παραψυχολόγοι/συνωμοσιολόγοι οι περισσότεροι που γράφουν φανταστική λογοτεχνία; Ξεκίνησε η φανταστική λογοτεχνία ως είδος για να μεταφέρεις παραψυχολογικές ή συνωμοσιολογικές ιδέες;
Δε νομίζω ότι σε καμία από τις παραπάνω δύο ερωτήσεις μπορούμε να απαντήσουμε θετικά. Στην πρώτη θα μπορούσες να απαντήσεις μόνο: Ίσως να είναι κάποιοι από αυτούς. Στη δεύτερη ερώτηση θα απαντούσα ευθέως: Τα περισσότερα βιβλία που είναι γραμμένα γι’αυτό τον λόγο είναι άθλια, δεν είναι καλά ως λογοτεχνία. (Και το ίδιο θα έλεγα για τα αντίστοιχα που αποτελούν πολιτική προπαγάνδα.)
Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας μπορεί να είναι παραψυχολόγοι, αλλά μπορεί και να μην είναι. Ο Tolkien δεν ήταν – δεν έχουμε καμία αναφορά ότι ήταν. Ο Lovecraft ίσως να ήταν – αλλά, και πάλι, δεν έχουμε ξεκάθαρη αναφορά ότι ήταν. Το ίδιο και για τον Edgar Alan Poe και διάφορους άλλους, για τους οποίους γίνονται πολλές υποθέσεις αλλά δεν υπάρχει καμιά ξεκάθαρη αναφορά ότι ασχολούνταν με την παραψυχολογία, τη μαγεία, ή παρόμοια θέματα.
Ο Robert Anton Wilson, αντιθέτως, ήταν ξεκάθαρα παραψυχολόγος. Κι αν διαβάσεις την τριλογία Illuninatus το καταλαβαίνεις αμέσως αυτό. Μεταφέρει όντως μυστικιστικές ιδέες, αλλά, παραδόξως ίσως, δεν είναι κακογραμμένη. Είναι, μάλιστα, πολύ λογοτεχνικά γραμμένη, και μπορείς άνετα να τη διαβάσεις σαν μια σουρεαλιστική αφήγηση.
Αν θέλετε, θα αναφέρω και έναν Έλληνα: τον Γιώργο Μπαλάνο. Ήταν παραψυχολόγος και ερευνητής – όλοι το ξέρουν. Είχε γράψει και κάποια λογοτεχνικά βιβλία, αλλά όχι πολλά. Εγώ έχω διαβάσει τις Νύχτες της Εκάτης και ήταν αρκετά καλό – διαβάζεται πολύ ευχάριστα και είναι και καλογραμμένο. Αλλά, κυρίως, ο Μπαλάνος έγραφε παραψυχολογικά και αποκρυφιστικά κείμενα· δεν έγραφε λογοτεχνία. Επίσης, έκανε πολλές μεταφράσεις. Και ένα τεράστιο μέρος αυτών ήταν βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας... οπότε πάλι εδώ γίνεται η σύγχυση ότι, να, δες, οι παραψυχολόγοι και οι συνωμοσιολόγοι και αυτοί οι «περίεργοι» είναι που ασχολούνται με τη φανταστική λογοτεχνία!
Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια.
Μήπως, όμως, αυτοί είναι οι περισσότεροι που ασχολούνται με τη φανταστική λογοτεχνία; Δεν είναι εύκολο να απαντήσεις εδώ. Στην Ελλάδα, ίσως – ίσως – και να ισχύει (χωρίς να είμαι καθόλου σίγουρος)· αλλά οφείλεται στη γενική σύγχυση που έχει, από χρόνια, επικρατήσει σχετικά με τέτοια θέματα. Και σε κάνει και να αναρωτιέσαι μήπως κάποιοι θέλουν να επικρατεί αυτή η σύγχυση ώστε να βγαίνουν από τη μέση τα «περίεργα» βιβλία, μην τυχόν και «χαλάσουν» τα παιδιά μας, ή επειδή είναι «σατανιστικά» – και άλλες τέτοιες αρλούμπες.
Μήπως οι παραψυχολόγοι, συνωμοσιολόγοι, ερευνητές, και λοιποί έχουν περισσότερο την τάση να ασχολούνται με τη φανταστική λογοτεχνία απ’ό,τι οι «κανονικοί» mainstremάδες; Σχετικό είναι, θα έλεγα. Εξαρτάται από χίλιες-δύο ενδογενείς και εξωγενείς ροπές και παρορμήσεις. Δε μπορείς να δώσεις απόλυτη απάντηση. Ίσως και να ισχύει, επειδή λες ότι αυτοί οι άνθρωποι έρχονται σε επαφή με πιο «περίεργη» θεματολογία οπότε δεν τους παραξενεύει τόσο να διαβάσουν φανταστική λογοτεχνία όπως μπορεί να παραξενεύει κάποιον άλλο. Αλλά το ίδιο θα μπορούσες να πεις και γι’αυτούς που ακούνε Heavy Metal. Δεν έχω δει, όμως, ποτέ στην Ελλάδα η φανταστική λογοτεχνία να συνδέεται και τόσο πολύ με το Heavy Metal – παρότι η σύνδεσή της είναι μεγαλύτερη με αυτό: υπάρχουν πολλά τραγούδια εμπνευσμένα κατευθείαν από ιστορίες φαντασίας, και αρκετοί χεβιμεταλλάδες τραγουδιστές γράφουν επίσης φανταστική λογοτεχνία.
Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι εγώ, προσωπικά, ξεκίνησα να γράφω (και να διαβάζω) φανταστική λογοτεχνία επειδή μ’αρέσει να χάνομαι μέσα στην αφήγηση – και ακόμα αυτό ισχύει. Ναι, μόνο αυτό. Τι άλλο χρειάζεται; Σίγουρα δεν γράφω λογοτεχνία για να καταγράψω τις εμπειρίες μου με φαντάσματα. Είναι πολύς (ανούσιος) κόπος να γράφεις λογοτεχνία για να καταγράψεις τις εμπειρίες σου με φαντάσματα.
Και εκείνο που, γενικά, έχω παρατηρήσει είναι ότι αρκετές φορές μπορείς να διακρίνεις ποιοι γράφουν φανταστική λογοτεχνία επειδή απλά τους αρέσει, και ποιοι γράφουν φανταστική λογοτεχνία για να αναφέρουν μεταφυσικές εμπειρίες ή παραψυχολογικές ιδέες. Οι δεύτερες περιπτώσεις είναι σχεδόν πάντα πολύ χειρότερες από τις πρώτες, από άποψη γραφής και γενικής δομής της ιστορίας. Γιατί, κατά βάση, αυτοί οι συγγραφείς δεν θέλουν να γράψουν λογοτεχνία· θέλουν να γράψουν άρθρο ή ημερολόγιο. Αλλά γράφουν λογοτεχνία. Το γιατί είναι ένα μυστήριο για εμένα. Ίσως να ντρέπονται. Τι άλλο να πω...
Δεν μιλάω για πράγματα (βιβλία ή διηγήματα) που είναι εμπνευσμένα από διάφορες παραψυχολογικές ή μυστικιστικές, ή απλά περίεργες, ιδέες. Μιλάω για αυτά που είναι αποκλειστικά και μόνο γραμμένα για τη μεταφορά τέτοιων ιδεών, τα οποία δεν είναι πολύ καλύτερα από την πολιτική προπαγάνδα μέσω «λογοτεχνίας» (αν μπορείς να την πεις τέτοια στις συγκεκριμένες περιπτώσεις).
Και αυτό που συμβαίνει συμβάλλει – ξανά – στο να διογκώνεται η σύγχυση περί φανταστικής λογοτεχνίας: ότι, να, δες, πάλι κάποιος «τρελός» γράφει για να μας πει για τα ξωτικά που είδε, ή για το πώς εξωγήινοι προσγειώθηκαν πάνω στο σπίτι του.
Δεν θέλω να πω ότι όλες αυτές οι αναφορές για ξωτικά, εξωγήινους, ή οτιδήποτε άλλο είναι υποχρεωτικά εσφαλμένες, ή δεν κρύβεται κάτι ίσως πίσω από αυτά, ή ότι τα αναφέρουν μόνο οι τρελοί. Ορισμένα από αυτά μοιάζουν όντως σοβαρά. Αλλά πρέπει να υπάρχει και ένας διαχωρισμός ανάμεσα σε τέτοια θεματολογία και σε κάποιον που γράφει ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας με εξωγήινους οι οποίοι δεν είναι συνωμοσιολογικής φύσης αλλά απλά υποθετικής φύσης και το κείμενο είναι λογοτεχνικό, είναι μια ιστορία, δεν είναι καταγραφή προσωπικής εμπειρίας, ακόμα κι αν περιλαμβάνει κάποια έμπνευση από τέτοιες αναφορές.
Η φανταστική λογοτεχνία και η μεταφυσική, η παραψυχολογία, ο αποκρυφισμός, και τα λοιπά κάπου συναντιούνται. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι’αυτό. Αλλά η συνάντησή τους είναι στις γενικές ιδέες. Είναι στο ότι μπορείς και στα δύο να συναντήσεις εξωγήινους, ή μαγεία, ή λυκανθρώπους, ή δαίμονες που αλλάζουν μορφή, ή οτιδήποτε άλλο. Όμως η φανταστική λογοτεχνία δεν τα χρησιμοποιεί αυτά τα στοιχεία για να τα συνδέσει με την πραγματικότητα· τα χρησιμοποιεί απλά και μόνο ως ιδέες που έχουν νόημα μέσα στην ίδια την αφήγηση. Η παραψυχολογία και η μεταφυσική, αντιθέτως, τα χρησιμοποιούν ως ιδέες που υπάρχουν στον κόσμο και μπορείς να έρθεις σε επαφή μαζί τους με κάποιο τρόπο. Δεν είναι το ίδιο πράγμα. Άλλο να γράφεις, με λογοτεχνικό τρόπο, για υποθετικά σκηνικά όπου κυκλοφορούν μάγοι και δαίμονες που αλλάζουν μορφή· και άλλο να γράφεις για να μας πεις πού μπορούμε να συναντήσουμε μάγους στο κέντρο της Αθήνας και αν μήπως οι συνάδελφοί σου είναι δαίμονες που αλλάζουν μορφή.
Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι παραψυχολόγος για να γράψει φανταστική λογοτεχνία (και συνήθως δεν είναι). Όπως επίσης δεν χρειάζεται να μην είναι παραψυχολόγος ή συνωμοσιολόγος για να γράψει συμβατική λογοτεχνία. Ναι – σας εκπλήσσει; – υπάρχουν πολλοί παραψυχολόγοι και συνωμοσιολόγοι που γράφουν συμβατική λογοτεχνία αντί για φανταστική: και ίσως και μέσα από εκεί να προσπαθούν να μεταφέρουν τις ιδέες τους – ή ίσως όχι. Αλλά κανείς δεν έχει προσπαθήσει να συνδέσει τη συμβατική λογοτεχνία με τον αποκρυφισμό...