Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση
Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
6 / 12 / 2019

Οι φανταστικοί χάρτες ποτέ δεν θα πάψουν με μαγεύουν. Ακόμα και τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια που κάνω συνεχώς χάρτες φανταστικών κόσμων, με μαγεύουν όπως παλιά. Με μαγεύουν, ίσως, περισσότερο απ’ό,τι παλιά. Γιατί, εκτός των άλλων, παρατηρείς και μια καταπληκτική ιδιότητα των χαρτών: δεν τελειώνουν. Κανένας χάρτης δεν μπορεί να είναι πλήρης. Όταν νομίζεις ότι έχεις χαρτογραφήσει τα πάντα για έναν φανταστικό κόσμο, παρουσιάζεται ακόμα κάτι που πρέπει να χαρτογραφηθεί. Και λέγοντας “πρέπει” εννοώ ότι η ιστορία που γράφεις το ζητά, σε ωθεί να κάνεις χάρτη για να έχεις μια οπτική της περιοχής, για να ξέρεις πού είναι τι σε σχέση με οτιδήποτε άλλο. Μπορεί να χρειάζεται να φτιάξεις τον χάρτη μιας πόλης, μπορεί να χρειάζεται να φτιάξεις τον χάρτη μιας μικρής περιοχής, ή την κάτοψη ενός οικοδομήματος, ή ενός σκάφους, ή οτιδήποτε άλλο.

Ή μπορεί να χρειάζεται να συμπληρώσεις επάνω σε χάρτες που έχεις ήδη κάνει. Όπως έλεγα, κανένας χάρτης δεν είναι ολοκληρωμένος. Πάντα κάτι λείπει: κάποιο χωριό που πριν δεν ήταν αρκετά σημαντικό για να το σημειώσεις, ή μια χώρα πίσω από τα βουνά, σε μια ακριανή περιοχή που ώς τώρα είχες αφήσει αχαρτογράφητη υπό την (νοητική) ένδειξη Here There Be Fucking Weird Shit. Ή, κάτι συμβαίνει μέσα στην ιστορία που γράφεις κι ο χάρτης πρέπει ν’αλλάξει για διάφορους λόγους: μια νέα πόλη ιδρύεται, ένας σεισμός γκρεμίζει μια άλλη πόλη, ή κάνει ένα νησί να βουλιάξει, ή κάτι ακόμα πιο τρομερό διαλύει μια ολόκληρη οροσειρά ή μετατρέπει σε στάχτες ένα δάσος. Τα πάντα είναι πιθανά.

Οι χάρτες δεν είναι στατικοί. Οι χάρτες είναι ζωντανές οντότητες.

Λατρεύω τους χάρτες. Δεν είμαι ζωγράφος, δεν κάνω φοβερούς καλλιτεχνικούς χάρτες, αλλά είναι οι χάρτες που θα έκανα αν εξερευνούσα ένα σύμπαν: είναι οι χάρτες που σου δείχνουν πού είναι τι, οι χάρτες που σε βοηθάνε να καταλάβεις τι γίνεται, και που θέλεις να μπορείς να τους αλλάξεις ανά πάσα στιγμή γιατί είναι ζωντανοί. Δεν είναι οι χάρτες που κάνεις κορνίζα. Εντάξει, εκτός αν έχεις ιδιαίτερα γούστα.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Ιουνίου (2/6)


Πελαργoί και οιωνοί· εξορκισμοί και δαιμονισμοί· αντίληψη και διαίσθηση· ζωή και μονοπάτια· 5G και κίνδυνος· Robert Silverberg και παλιά εξώφυλλα· William Burroughs και παλιά άρθρα πορνογραφικών περιοδικών.

<<+>>

COVID-19 Madness — κορονόσκυλος· κορονοποντίκια· πήρε φόκο ένα διαμέρισμα, γκρέμισε όλη την πολυκατοικία να σωθούμε· υποχρεωτική μασκοφορία· η (φανταστική;) προστασία των μασκών.

 

Περί Γραφής: Αναδρομή στο Παρελθόν


Σε ένα παλιότερο άρθρο είχα γράψει για τη σημαντικότητα του παρελθόντος των λογοτεχνικών χαρακτήρων. Ακόμα κι όταν δεν γίνονται άμεσες αναφορές στο παρελθόν ενός χαρακτήρα, είχα γράψει σ’εκείνο το άρθρο, είναι καλύτερα όταν εσύ, ως συγγραφέας, ξέρεις το παρελθόν του, γιατί αναπόφευκτα αυτό προσδίδει μια αληθοφάνεια στην αφήγηση.

Εδώ δεν θα αναφερθώ στο ίδιο πράγμα. Θα αναφερθώ στο πώς μπορείς να χρησιμοποιήσεις το παρελθόν ενός χαρακτήρα ενεργά μέσα στην αφήγηση. Και λέω «ενεργά» για να το διαχωρίσω από το «παθητικά». Το παθητικό είναι κάτι που μπορεί μεν να υπάρχει και να παίζει ρόλο – ακόμα και σημαντικό ρόλο, ίσως – αλλά χωρίς να δρα τώρα. Το ενεργό δρα τώρα. Παρότι είναι παρελθόν, είναι σχεδόν σαν να είναι παρόν. Και έχει την ίδια βαρύτητα. Μάλιστα, σε τέτοιου είδους αφηγήσεις, μπορεί τα γεγονότα του παρελθόντος να θεωρηθούν ακόμα και πιο σημαντικά από αυτά του παρόντος.

 

Επιλογές Μαΐου (20/5)


Λι Μίλερ: γυμνή στη μπανιέρα του Χίτλερ — η Μεταμόρφωση του Κάφκα: κόμιξ — geodesic domes: από το 1971 — Ουμπέρτο Έκο: ο αρχέγονος φασισμός — τραγικές διαφορές πλούτου: μια κλίμακα — χάρτες της ζωής: περίοδος καραντίνας κορονοϊού — μια Βρετανίδα καβάλα σε μοτοσικλέτα: εξερεύνησε μόνη της τον κόσμο — Γαλλία: παράξενα και εκπληκτικά οικοδομήματα — Isaac Asimov: φεμινιστής που παρενοχλούσε γυναίκες συστηματικά — CIA και το Iowa Writers’ Workshop: μια επιστράτευση κατά του Κουμμουνισμού — Rafael Sabatini: ένας προπάτορας του Sword and Sorcery