Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση
Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
30 / 3 / 2020

Πριν από κάμποσο καιρό είχα βρει αυτό το απόφθεγμα κάπου στο Διαδίκτυο. Δυστυχώς, δεν θυμάμαι πού. Αλλά έχει ενδιαφέρον από διάφορες απόψεις. Το κάνω απλά copy/paste, ακόμα και μαζί με τα τυπογραφικά του λάθη (αν μη τι άλλο, ο δαίμων του τυπογραφείου είναι ένας σουρεαλιστικός δαίμων από μόνος του). Χρόνος για μετάφραση στα ελληνικά δεν υπάρχει.

Jim Morrison’s Surrealist Method

Jim Morrison’s art was greatly influenced by surrealism. The concept of using art to help people get in touch with their subconscious excited him. To understand his lyrical and poetic imagery on the first album is necessary to grasp at least the basic principles of surrealist art. Loosely described, surrealism, which rejects traditional values and beliefs, attempts to express the subconscious mind by presenting images in a random rather than ordered path. The idea is that by avoiding traditional concepts of order the surrealist allows his subconscious to flow free through his art. But the surrealists carry it much further than that as C. W. Mills describes in Surrealism in Art:

“The objective of surrealism was infinite expansion of reality as a substitute for the previously accepted dichotomy between the real and the imaginary. Acknowledging the human need for metaphysical release, the surrealist believed that through the cultivation of the miracles of objective chance, through the mystic of eroticism, through the diverting of objects from their familiar functions and surroundings, through a more cosmic perspective of life on this and finally through the alchemy of language that would learn to express this more dynamic reality, man might be able to satisfy his thirst for the absolute within the confines of his counted number of heartbeats.”

The disorder of surrealism is only on a superficial level. The true surrealists attempt to get in touch with what they consider the ultimate order contained within their subconscious. it is the seeking of order through disorder or reality through illusion. The surrealists believed that creating without a conscious order allowed the subconscious to dominate. Poets call this “poetic impulse” and Socrates said of inspired poets:

“All great poets, epic as well as lyric, compose their beautiful poems not by art, but because they are inspired and and possessed, Lyric poets are not in their right mind when composing their beautiful strains. For the Poet is a light and winged and holy thing, and there is no invention in him until he as been inspired and is out of his senses, and the ind is no longer in him. When he has not attained to this state, he is powerless and is unable to utter his oracles.”

The surrealist assumes that art that flows directly from the subconscious must be of a higher, more spiritual order. To define a man’s place in the cosmos through words, poems, and stories, the surrealist believes man has to totally lose himself in the process.

Whatever one can say about surrealism and Jim Morrison,s method toward revelation, there are only two statements that matter. the first is that, through him, surrealism influenced millions of others and the second is that it ultimately destroyed him.

Excerpts: Break on Through: The Life and Death of Jim Morrison by James Riordan & Jerry Prochnicky

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Ιουνίου (2/6)


Πελαργoί και οιωνοί· εξορκισμοί και δαιμονισμοί· αντίληψη και διαίσθηση· ζωή και μονοπάτια· 5G και κίνδυνος· Robert Silverberg και παλιά εξώφυλλα· William Burroughs και παλιά άρθρα πορνογραφικών περιοδικών.

<<+>>

COVID-19 Madness — κορονόσκυλος· κορονοποντίκια· πήρε φόκο ένα διαμέρισμα, γκρέμισε όλη την πολυκατοικία να σωθούμε· υποχρεωτική μασκοφορία· η (φανταστική;) προστασία των μασκών.

 

Περί Γραφής: Αναδρομή στο Παρελθόν


Σε ένα παλιότερο άρθρο είχα γράψει για τη σημαντικότητα του παρελθόντος των λογοτεχνικών χαρακτήρων. Ακόμα κι όταν δεν γίνονται άμεσες αναφορές στο παρελθόν ενός χαρακτήρα, είχα γράψει σ’εκείνο το άρθρο, είναι καλύτερα όταν εσύ, ως συγγραφέας, ξέρεις το παρελθόν του, γιατί αναπόφευκτα αυτό προσδίδει μια αληθοφάνεια στην αφήγηση.

Εδώ δεν θα αναφερθώ στο ίδιο πράγμα. Θα αναφερθώ στο πώς μπορείς να χρησιμοποιήσεις το παρελθόν ενός χαρακτήρα ενεργά μέσα στην αφήγηση. Και λέω «ενεργά» για να το διαχωρίσω από το «παθητικά». Το παθητικό είναι κάτι που μπορεί μεν να υπάρχει και να παίζει ρόλο – ακόμα και σημαντικό ρόλο, ίσως – αλλά χωρίς να δρα τώρα. Το ενεργό δρα τώρα. Παρότι είναι παρελθόν, είναι σχεδόν σαν να είναι παρόν. Και έχει την ίδια βαρύτητα. Μάλιστα, σε τέτοιου είδους αφηγήσεις, μπορεί τα γεγονότα του παρελθόντος να θεωρηθούν ακόμα και πιο σημαντικά από αυτά του παρόντος.

 

Επιλογές Μαΐου (20/5)


Λι Μίλερ: γυμνή στη μπανιέρα του Χίτλερ — η Μεταμόρφωση του Κάφκα: κόμιξ — geodesic domes: από το 1971 — Ουμπέρτο Έκο: ο αρχέγονος φασισμός — τραγικές διαφορές πλούτου: μια κλίμακα — χάρτες της ζωής: περίοδος καραντίνας κορονοϊού — μια Βρετανίδα καβάλα σε μοτοσικλέτα: εξερεύνησε μόνη της τον κόσμο — Γαλλία: παράξενα και εκπληκτικά οικοδομήματα — Isaac Asimov: φεμινιστής που παρενοχλούσε γυναίκες συστηματικά — CIA και το Iowa Writers’ Workshop: μια επιστράτευση κατά του Κουμμουνισμού — Rafael Sabatini: ένας προπάτορας του Sword and Sorcery