Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση
Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
4 / 6 / 2021

Από παλιά με εξέπλητταν κάποιες συμβουλές που δίνουν ορισμένα βιβλία για το πώς να γράφεις λογοτεχνία, ή παρόμοιες οδηγίες που δίνουν κάποια εργαστήρια δημιουργικής γραφής – αναφερόμενος, κυρίως αλλά όχι αποκλειστικά, στη διεθνή λογοτεχνία. Παρουσιάζουν «κανόνες» ως γενικές αλήθειες οι οποίοι, όμως, δεν είναι γενικές αλήθειες αλλά προτιμήσεις. (Πολύ λίγα πράγματα, άλλωστε, στη λογοτεχνία είναι «γενικές αλήθειες», αν το καλοσκεφτείς.)

Μικρός, που κυνηγούσα πολύ περισσότερο πράγματα όπως βιβλία για το πώς να γράφεις, είχε τύχει να διαβάσω συμβουλές που, ακόμα και τότε, μου φαίνονταν αστείες αν όχι αρτηριοσκληρωτικές και αντιδημιουργικές. Είχα διαβάσει, για παράδειγμα, ότι ο «κακός» (villain) της ιστορίας πρέπει να έχει εμφανιστεί ώς το κεφάλαιο 3. Ή, ότι δεν μπορείς να προσθέτεις καινούργιους χαρακτήρες μετά από το 1/3 του βιβλίου. Ή, ότι η πλοκή πρέπει να ακολουθεί μια συγκεκριμένη μορφή σταδιακής ανόδου, κορύφωσης, και πτώσης (τέλους ιστορίας).

Όλα αυτά στοχεύουν στο να γράψει κανείς, υποτίθεται, καλύτερες ιστορίες για τον αναγνώστη. Αλλά τι σημαίνει «καλύτερη ιστορία» για τον αναγνώστη; Το να διαβάζει συνεχώς την ίδια και την ίδια μορφή, χωρίς παρεκκλίσεις; Να αποχαυνώνεται;

Ουσιαστικά, όλα αυτά ποντάρουν στη διαμόρφωση μιας αγοράς που θέλει να θεωρεί τους αναγνώστες λιγάκι κουτούς, ανθρώπους που ζητάνε διαρκή επανάληψη χωρίς να πεθαίνουν από την ανία.

Ορισμένες άλλες «συμβουλές» που μπορεί να ακούσεις έχουν να κάνουν ξεκάθαρα με την αγορά «την οποία έχεις στόχο». Όπως: αν θες να πουλήσεις στην αγορά τρόμου, πρέπει να γράφεις έτσι κι έτσι κι έτσι· αν θες να πουλήσεις στην αγορά ρομάντζου, πρέπει να γράφεις αυτό κι αυτό κι αυτό.

Ναι, σίγουρα υπάρχουν κάποιες διαφοροποιήσεις ανάμεσα στα λογοτεχνικά είδη· όμως, αν συνεχώς αυτά τα είδη ακολουθούν παγιωμένες μορφές, τότε δεν βλέπεις και καμιά εξέλιξη...

Έτσι, ακόμα και σήμερα, που υποτίθεται πως έχουν ανοίξει οι ορίζοντες με το διαδίκτυο και ο καθένας μπορεί να κυκλοφορήσει ό,τι θέλει, δύσκολα βρίσκεις πραγματικά δημιουργικές γραφές που ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα πλαίσια.

Στην Ελλάδα, το πρόβλημα δεν είναι ακριβώς αυτό, γιατί δεν έχουμε ουσιαστικά αγορά βιβλίου της προκοπής· αλλά έχουμε παρόμοια προβλήματα για τα οποία είχα γράψει πρόσφατα.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Ιουνίου (18/6)


Βάτραχοι και φρύνοι / Drew Mulholland (μουσική) / o μεσαιωνικός γραφιάς (και οι σύγχρονες ηλεκτρονικές εκδόσεις) / capybara / Ιαπωνία: νέος τρόπος κηδείας / Baba Anujka / dark academia (μουσική συλλογή) / ένα παράξενο αντικείμενο στο Διάστημα / πυραυλικά κινούμενα πράγματα από το σπίτι / NRA (National Rifle Association) / Nick Cuti και Sword & Sorcery / συλλογή από παλιές ιστορίες φαντασίας / Masters of the Universe: Revelation / Jack Kirby και Thundarr the Barbarian / Split (του Chris Shaw) / αρχαία ρωμαϊκή νανοτεχνολογία / περιθωριακά λεξιλόγια / Σταχτοπούτα / ο δράκος του 17ου αιώνα — COVID-19Κλεάνθης Γρίβας (το παγκόσμιο υγειονομικό πραξικόπημα διαμορφώνει μια απροκάλυπτη μεταναζιστική «δημοκρατία» όπου είσαι «ελεύθερος να υπακούς») & David Martin (το «εμβόλιο» δεν είναι εμβόλιο αλλά παθογόνο) & 19 λόγοι για να μην κάνεις το εμβόλιο & επιτήρηση και περιορισμός του πληθυσμού σε περίπτωση νέας κρίσης & Dr. Jane Ruby (γιατί τα αντικείμενα μαγνητίζονται στο σημείο το εμβολιασμού) & ποιοι, πώς, και γιατί δημιούργησαν τον Covid-19 (και ο ρόλος Ελλήνων σ’αυτό)

 

Επιλογές Ιουνίου (9/6)


Βαξισμός· η πανδημία Covid-19 στον χώρο των τεχνών· χωριό χωρίς κουνούπια· πανδημία και όνειρα· οι 10 πιο όμορφοι κήποι· δράκοι & μονόκεροι· Peter Haars (1940–2005)· Salvador Dalí (ντοκιμαντέρ)· Max Ernst (ντοκιμαντέρ )· Ian Miller· ένα «υπόγειο» κόμιξ που ξεκίνησε το 1966· The Gate to the Mind’s Eye· υποσχόμενες ουτοπίες

 

Ασύμμετρα Φαντασκευάσματα


τεύχος 5

Ο λόγος: αλχημεία. Η ρομφαία των υδάτων!