Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
23 / 3 / 2020

Μου λένε κάτι· το κοιτάζω και στο Διαδίκτυο. Χα! λέω, ωραίο το πρωταπριλιάτικο αστείο του Πρωθυπουργού!

Μετά, έρχεται η συνειδητοποίηση: Τι! Δεν έχουμε Πρωταπριλιά, γαμώ την πουτάνα μου!;

Καλά, συγνώμη τώρα, είπαμε ότι δεν μας διοικούν και οι καλύτεροι – είπαμε – αλλά αυτοί οι άνθρωποι είναι ή διεστραμμένοι ή διανοητικά καθυστερημένοι. Ή και τα δύο.

ΟΚ, για όσους τυχαίνει παρ’ελπίδα να μην το ξέρουν ακόμα: Από αύριο – ή, μάλλον, σήμερα – 23 Μαρτίου, ισχύει γενική απαγόρευση της κυκλοφορίας. Δηλαδή, δεν μπορείς να βγεις από το σπίτι σου εκτός αν το έχεις δηλώσει με SMS ή αν έχεις συμπληρώσει ένα γαμημένο κωλόχαρτο που μπορείς να κατεβάσεις από το Διαδίκτυο. Σε περίπτωση που σε τσακώσουν οι μπάτσοι στο δρόμο και δεν έχεις κάνει ή το ένα ή το άλλο, πληρώνεις 150 ευρώ. (Το γράφει εδώ.)

Για να πας, ας πούμε, να πάρεις τσιγάρα πρέπει να το δηλώσεις στην Αστυνομία...

Και ξαναρωτάω: Οι άνθρωποι είναι διεστραμμένοι ή διανοητικά καθυστερημένοι; Γιατί σίγουρα δεν είναι Πρωταπριλιά.

Τις προάλλες είχα γράψει για πλάκα: η Χούντα της Μεγάλης Πανούκλας. Δεν έπρεπε να το είχα γράψει. Έχει αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα.

Τις προηγούμενες ημέρες, είχα κατεβεί στο κέντρο της Αθήνας και είχα δει τα πάντα με κατεβασμένα τα ρολά σαν μεταποκαλυπτικό σκηνικό. Τι έλεγα ότι το σουπερμάρκετ ήταν σαν από βιβλίο του Ballard; Δεν είχα δει τίποτα ακόμα. Ολόκληρη η Αθήνα ήταν τώρα σαν σκηνικό από βιβλίο του Ballard. Γενική ερήμωση...

Και θες να σου πω πως αισθάνθηκα; Τρομοκρατημένος.

Αλλά δεν ήταν ο κορονοϊός που φοβόμουν. Ήταν το πόσο δεκτικοί μπορούν να αποδειχτούν οι άνθρωποι σε τέτοια ακραία μέτρα. Το να κλείνεις ολόκληρη την πόλη δεν είναι τίποτα λιγότερο από ακραίο, ενώ επαρκούν οι περιορισμοί εισόδου στα καταστήματα που ήδη ισχύουν (μέχρι 4-5 άτομα κτλ) και η ανάγκη για τους υπαλλήλους να φοράνε μάσκες και γάντια. Και η ανάγκη, επίσης, για σωστή ενημέρωση των πολιτών ώστε να μη συνωστίζονται. Όχι απαγόρευση – ενημέρωση. Γιατί στην απαγόρευση μαθαίνουμε λάθος.

Εκτός του ότι, φυσικά, η οικονομία, ήδη κατεστραμμένη, θα πάει κατά διαόλου μετά από αυτά...

Και τώρα; Έρχεται το ΑΚΟΜΑ χειρότερο: μη βγαίνεις απ’το σπίτι σου αν δεν δηλώσεις πρώτα στην Αστυνομία πού πας.

Καλά, δεν ντρέπεστε, ρε πούστηδες; Αυτά ούτε ο Πατακός δεν τα είχε κάνει.

Τώρα, είναι ο Κούλης ο Κουλός και το τσούρμο του – πειρατές που σφετερίστηκαν κατά λάθος την κυβέρνηση...

Δεν ντρέπεστε;

Εντάξει, μέτρα να παρθούν για να καταπολεμηθεί ο γαμιολοϊός που κανείς δεν ξέρει από πού ήρθε (ίσως από το Διάστημα). Αλλά τι σχέση έχει το πού πάει ο καθένας όταν βγαίνει από το σπίτι του; Πώς αυτό βοηθά στην καταπολέμηση του γαμιολοϊού; Θέλω να πάω στο περίπτερο να πάρω τσιγάρα. Αν το δηλώσω στην Αστυνομία μέσω SMS ή το γράψω σε χαρτί, πώς ακριβώς αυτό βοηθά στην καταπολέμηση του κορονοϊού; Γιατί, πραγματικά, δεν μπορώ να φανταστώ ΚΑΝΕΝΑΝ τρόπο με τον οποίο αυτό βοηθά στην καταπολέμηση του κορονοϊού (και η φαντασία μου είναι αρκετά μικρή όπως όλοι γνωρίζουν). Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι έχω μπλέξει με φασίστες που θέλουν να παρακολουθούν τις κινήσεις μου. Ούτως ή άλλως, πάλι θα πάω εκεί που είναι να πάω· τι αλλάζει;

Παπάρες...

Όπως έλεγα, ή διεστραμμένοι ή διανοητικά καθυστερημένοι.

Αν είναι να σας πιάσει η Πανούκλα θα σας πιάσει, όσο και να χτυπιέστε. Και το μόνο που ΔΕΝ πρόκειται να σας σώσει είναι το να βάλετε την Αστυνομία να κυνηγάει τον πολίτη που πάει προς το σουπερμάρκετ.

Αρχίζω να είμαι με το μέρος του κορονοϊού σ’αυτή την υπόθεση. Τουλάχιστον, αυτός είναι απλά φονιάς, όχι τύραννος.

 

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Η Χρήση των Παρενθέσεων


Κατά κανόνα, εκείνο που διδάσκεται για τις παρενθέσεις είναι ότι χρησιμοποιούνται για να μπει μέσα στο κείμενο κάτι που είναι περιττό ή επεξηγηματικό. Αυτό, βέβαια, μπορεί να ισχύει σε γενικές γραμμές, όμως δεν είναι η μοναδική χρήση των παρενθέσεων, ειδικά στη λογοτεχνία. Και όχι μόνο στη λογοτεχνία, αλλά εδώ σε αυτήν θα αναφερθώ· αυτή είναι που με ενδιαφέρει. Ορισμένα από όσα γράφω παρακάτω μπορούν ίσως να χρησιμοποιηθούν και σε άλλες μορφές κειμένου – όπως δοκίμιο – όμως δεν είναι βέβαιο ότι πάντα ταιριάζουν· και κάποια άλλα είναι σίγουρο ότι δεν ταιριάζουν σε οτιδήποτε άλλο πέρα από τη λογοτεχνία.

Γενικά, έχω παρατηρήσει ότι όσοι δεν ξέρουν πώς ακριβώς να χρησιμοποιήσουν τις παρενθέσεις κάνουν δύο πράγματα: (α) Δεν τις χρησιμοποιούν καθόλου· (β) τις χρησιμοποιούν όπου τους κατεβαίνει, ακόμα και σε σημεία που δεν μπορείς να φανταστείς γιατί θα ήθελε κάποιος να βάλει παρένθεση! Σημειωτέον ότι αυτό είναι κάτι που έχω προσέξει περισσότερο στην αρθρογραφία παρά στη λογοτεχνία. Ορισμένα δημοσιογραφικά κείμενα είναι στα όρια του τραγελαφικού από άποψη στίξης και σύνταξης.

Ποιος είναι, λοιπόν, ο σωστός τρόπος για να χρησιμοποιείς τις παρενθέσεις – και, ειδικά, στη λογοτεχνία;

Απάντηση: Δεν υπάρχει «σωστός τρόπος». Υπάρχουν, όμως, κάποιες γενικές αρχές για τις παρενθέσεις και διάφορες μέθοδοι, λιγότερο ή περισσότερο πειραματικές.

Τα όσα αναφέρω παρακάτω δεν είναι απόλυτα ούτε εξαντλητικά. Δεν θα μπορούσαν να είναι.

 

Επιλογές Μαρτίου (17/3)


Αγγλικά κόμιξ (ηρωικής) φαντασίας (1955-1984) ● Αφίσες από καλτ ταινίες Sword-and-Sorcery του 1980 ● Γιατί, εν έτει 2020, μιλάμε ακόμα για τον James Bond; ● Ψηφιακό νόμισμα και ομόλογα για τον κορονοϊό. (Καθώς αυξάνεται ο αριθμός των κρουσμάτων ή νεκρών, ο αριθμός των νομισμάτων μειώνεται και η αξία τους αυξάνεται.) ● Τα φίδια σκοτώνουν 137 ανθρώπους καθημερινά· τα κουνούπια, 2740. Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχει σκοτώσει ο κορονοϊός μέσα σε μια ημέρα είναι 108, στην Κίνα, στις 10 Φεβρουαρίου. Αν όμως επιμένεις να τον φοβάσαι, μπορείς να φτιάξεις μόνος σου ένα φάρμακο για τα χέρια εναντίον του κορονοϊού. ● Από τον κόσμο της Italo disco του 1980, φανταστικές εικόνες διακοσμούν τα μουσικά άλμπουμ. ● Μια χρονογραμμή της ιστορίας του Twitter μέχρι σήμερα. ● Computer Show: Η πρώτη εκπομπή στην Ελλάδα για υπολογιστές (Αντώνης Λεκόπουλος, 1991) ανέβηκε στο Youtube. ● Από τον Οιδίποδα στον Στίβεν Κινγκ: εικόνες επιδημίας στη λογοτεχνία. ● Here Be Monsters: Οι εικονογραφήσεις του Richard Doyle για το Jack and the Giants.

 

Περί Γραφής: Επιτίθεμαι ή Επιτίθομαι;


Πριν από κάποιο καιρό (αλλά όχι και πολύ παλιά· μέσα στον προηγούμενο χρόνο) είχα γράψει ένα κείμενο στα Σκιώδη Παραλειπόμενα σχετικά με το επιτίθεμαι και το επιτίθομαι. Ήταν αρκετά προχειρογραμμένο, όπως όλα τα κείμενα εκεί, γιατί, εντάξει, ένα post για blog είναι, όχι κάτι για να σπαταλήσω πολύ χρόνο σ’αυτό. Όμως από τότε υποπτευόμουν ότι το συγκεκριμένο κείμενο έπρεπε να ήταν κανονικό άρθρο, και είχα ήδη αποφασίσει ότι στο μέλλον μπορεί να γίνονταν αυτό.

Τώρα φτάσαμε στο μέλλον.

Υπάρχει ένα θέμα στη νέα ελληνική γλώσσα σχετικά με το αν το ρήμα επιτίθομαι είναι σωστό, και γενικά θεωρείται πως δεν είναι σωστό, πως το σωστό είναι το επιτίθεμαι. Αντικειμενικά, μπορείς να πεις ότι όντως αυτό είναι το σωστό επειδή είναι και το παλαιότερο. Πρακτικά, όμως, το επιτίθεμαι δημιουργεί πολλά προβλήματα, ειδικά στους παρελθοντικούς χρόνους.