Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
20 / 8 / 2019

(Μια επανάληψη από το παλιό blog.)

 

Τι άποψη έχεις για τους πειρατές; Όχι, δεν μιλάω γι’αυτούς του Διαδικτύου· μιλάω για τους παλιούς, κακούς (;) πειρατές που κούρσευαν καράβια. Κι όταν λέω για άποψη δεν εννοώ αν τους συμπαθείς ή όχι· εννοώ πώς τους φαντάζεσαι.

Ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι ο παλιός πειρατής ήταν ένας τύπος με ξύλινο πόδι, γάντζο στο χέρι, καλύπτρα στο ένα μάτι, γελοίο κωνικό καπέλο στο κεφάλι, και παπαγάλο στον ώμο. Ή έναν συνδυασμό από τα άνωθεν τα στοιχεία.

Αυτή η εικόνα του πειρατή έγινε δημοφιλής από το A General History of the Pyrates και ενισχύθηκε τρομερά από τη δημοφιλή κουλτούρα τις τελευταίες δεκαετίες. Αλλά είναι τραγελαφική εικόνα, και καμιά σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα, ή με τη λογική. Είναι πιο πολύ για διακωμώδηση των πειρατών παρά για οτιδήποτε άλλο. Αυτός είναι και ο λόγος που οι περισσότερες σύγχρονες ταινίες με πειρατές ή είναι κωμωδίες ή στα όρια της κωμωδίας. Δεν βγάζουν πια καλές ταινίες με πειρατές. Πιο σωστά παρουσιάζονται οι πειρατές στα διάφορα έργα επιστημονικής φαντασίας, ως κουρσάροι του διαστήματος, παρά οι υποτιθέμενα “πραγματικοί” κουρσάροι. Και, όχι, ούτε το Pirates of the Caribbean μού άρεσε· σταμάτησα να τα βλέπω ή από το πρώτο ή από το δεύτερο της σειράς ‒ δεν θυμάμαι ακριβώς, και πραγματικά δεν θέλω να θυμηθώ.

Αν ψάχνεις να δεις μια καλή ταινία με πειρατές, δες το Captain Blood. Τρομερή ταινία, για οποιαδήποτε εποχή.

Τέτοιες ιστορίες με κουρσάρους θέλω να βλέπω. Αλλά είναι πια πολύ δύσκολο να τις βρεις.

Και γιατί, θα μου πεις, κόπτομαι τώρα για τους πειρατές; Βασικά, ανέκαθεν μου άρεσαν οι πειρατές, και ανέκαθεν πίστευα ότι σήμερα τούς έχουν *αμήσει. Επιπλέον, τελευταία γράφω κάτι περιπέτειες με πειρατές, και το έχω πάρει λιγάκι προσωπικά το θέμα.

Εκτός αυτού, είναι ακόμα καλοκαίρι (σχετικά). Φαντάσου με τέτοιο καιρό να ήσουν κουρσάρους στο Port Royal, τη Χρυσή Εποχή της Πειρατείας. At the height of its popularity, the city had one drinking house for every 10 residents… (What the fuck?)

Παρεμπιπτόντως, για όσους νομίζουν ότι οι πειρατές είναι μόνο κάτι από το παρελθόν, ας μάθουν ότι υπάρχουν και σήμερα πολλοί σύγχρονοι πειρατές, ειδικά στις ακτές της Σομαλίας. Ορίστε και μια λίστα με καράβια που έχουν κουρσέψει από το 2005. Δεν θα ήθελα να συναντήσω αυτούς τους τύπους…

(Και ποιος είναι αυτός ο χαρούμενος κύριος, ο Jolly Roger;)

(Απλά επειδή αυτό το τραγούδι δεν θα μπορούσε να λείπει από ένα τέτοιο post. Θα ήταν παράνομο.)

 

 

Επίσης . . .

Θυγατρική Εντροπία (και κάποιες μικρές διορθώσεις στο Παιχνίδι των Δύο Συνοικιών)


Μια συμμορία προσπαθεί να επιβληθεί σε ολόκληρη τη συνοικία της Σταχτόχρωμης. Ο Νικόλαος Γεφυρομάχος έχει βρει, επιτέλους, τρόπο να μιλήσει στη νεκρή μητέρα του. Ένα αεροπλάνο πέφτει, μια γυναικά επιβιώνει, αλλά χαμένη. Ένας δικυκλιστής πηγαίνει σ’έναν αγώνα δρόμου και αντικρίζει κάποια την οποία είχε πριν από μερικές μέρες δει σκοτωμένη από χειροβομβίδα. Ένα πνεύμα πνίγει έναν ευγενή της Ρελκάμνια. Τρεις άντρες βαδίζουν μέσα σε μια ερημιά ενώ έντομα που κατεβαίνουν, κάθε τόσο, απ’το φεγγάρι τούς τσιμπάνε. Σε μια αρένα μια μονομάχος μονομαχεί. Πίνακες εξωδιαστασιακών τοπίων πωλούνται μέσα σε μια νύχτα σε μια γκαλερί της Ανακτορικής Συνοικίας. Ένα μυστηριώδες φυλαχτό από αρχαίους χρόνους. Ένα ζωντανό θέατρο. Αλλαγές στη σκέψη...

 

Επιλογές Αυγούστου (23/8)


Τα Ρομπότ στην Τέχνη· Buck Rogers in the 25th Century· The Silver Eggheads· ταινίες επιστημονικής φαντασίας από Νιγηριανούς εφήβους· το Facebook θέλει τώρα να διαβάζει και τη σκέψη μας· το πρώτο τριπάρισμα με LSD, σε εικόνες· δύο χιλιετίες σεληνιακής λογοτεχνίας· παλιά εξώφυλλα (επιστημονικής) φαντασίας, κόμιξ, και άλλα· μια δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας· δύο παράξενα, σουρεαλιστικά βίντεο.

 

Βιβλιοκριτική: Black Leopard, Red Wolf, του Marlon James


Σίγουρα είναι αυτό που θα λέγαμε αντισυμβατική φανταστική λογοτεχνία. Περιλαμβάνει πράγματα που δεν συναντάς κάθε μέρα στο συγκεκριμένο είδος, και τα πάντα είναι αρκετά σουρεαλιστικά γραμμένα. Δίνουν μια παράξενη αίσθηση, με την καλή έννοια πάντα. Για παράδειγμα, από την αρχή κιόλας του βιβλίου, συναντάμε κάποιους δαίμονες με το όνομα Omoluzu οι οποίοι εμφανίζονται μόνο στο ταβάνι. Μάχονται από το ταβάνι, κι αν τους χτυπήσεις δεν πέφτουν κάτω, πέφτουν πάλι επάνω, στο ταβάνι. Κι αν οι Omoluzu σε κυνηγάνε, καλά θα κάνεις να μην πηγαίνεις πουθενά όπου έχει ταβάνια· μόνο εκεί δεν μπορούν να εμφανιστούν.