Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
18 / 8 / 2019

Το να στρέφεις την ανοιχτή σου παλάμη προς κάποιον – να τον μουντζώνεις, κοινώς – νομίζεις ότι είναι σαν να του λες “Στο διάολο!” ή “Άι γαργαλμήσου, μαλθάκλα”, ή κάτι τέτοιο. Σωστά; Νομίζεις ότι είναι σαν να του κάνεις κωλοδάχτυλο. Έτσι;

Ναι. Αλλά το σημάδι της ανοιχτής παλάμης δεν είχε ανέκαθεν αυτή την έννοια. Και ακόμα και σήμερα σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδας το ξέρουν. Και στην Ανατολή – ειδικά στο Ιράν και στις Ινδίες, αν δεν κάνω λάθος – φτιάχνουν “μούντζες” επάνω ή γύρω από τις πόρτες των σπιτιών τους, για καλοτυχία ή για να κρατάνε έξω το Κακό.

Και αυτή ήταν η αρχική έννοια της μούντζας, το να στρέφεις την ανοιχτή παλάμη προς κάποιον ή κάτι: να κρατάς μακριά το Κακό. Υποτίθεται ότι αυτή η χειρονομία απομακρύνει μοχθηρά πνεύματα και δαίμονες. Εν ολίγοις, κανονικά, μουντζώνεις κάποιον όταν πιστεύεις ότι είναι δαιμονισμένος, ή υπό την επίδραση κάποιας βλαπτικής νοητικής ενέργειας.

Και υποθέτω πως έτσι κατέληξε να έχει τη σημερινή έννοια. Όταν κάποιος νομίζουμε ότι λέει μαλακίες, τον μουντζώνουμε. Γιατί; Διότι, για να λέει τόσο μεγάλες μαλακίες, δεν μπορεί να είναι στα καλά του· πρέπει να είναι δαιμονισμένος. Στρέφεις την ανοιχτή σου παλάμη προς τη μεριά του για να κρατήσεις μακριά το κακό πνεύμα που τον διακατέχει.

Να το έχεις υπόψη σου προτού ξαναμουντζώσεις, ή προτού σε ξαναμουντζώσουν.

 

 

Επίσης . . .

Θυγατρική Εντροπία (και κάποιες μικρές διορθώσεις στο Παιχνίδι των Δύο Συνοικιών)


Μια συμμορία προσπαθεί να επιβληθεί σε ολόκληρη τη συνοικία της Σταχτόχρωμης. Ο Νικόλαος Γεφυρομάχος έχει βρει, επιτέλους, τρόπο να μιλήσει στη νεκρή μητέρα του. Ένα αεροπλάνο πέφτει, μια γυναικά επιβιώνει, αλλά χαμένη. Ένας δικυκλιστής πηγαίνει σ’έναν αγώνα δρόμου και αντικρίζει κάποια την οποία είχε πριν από μερικές μέρες δει σκοτωμένη από χειροβομβίδα. Ένα πνεύμα πνίγει έναν ευγενή της Ρελκάμνια. Τρεις άντρες βαδίζουν μέσα σε μια ερημιά ενώ έντομα που κατεβαίνουν, κάθε τόσο, απ’το φεγγάρι τούς τσιμπάνε. Σε μια αρένα μια μονομάχος μονομαχεί. Πίνακες εξωδιαστασιακών τοπίων πωλούνται μέσα σε μια νύχτα σε μια γκαλερί της Ανακτορικής Συνοικίας. Ένα μυστηριώδες φυλαχτό από αρχαίους χρόνους. Ένα ζωντανό θέατρο. Αλλαγές στη σκέψη...

 

Επιλογές Αυγούστου (23/8)


Τα Ρομπότ στην Τέχνη· Buck Rogers in the 25th Century· The Silver Eggheads· ταινίες επιστημονικής φαντασίας από Νιγηριανούς εφήβους· το Facebook θέλει τώρα να διαβάζει και τη σκέψη μας· το πρώτο τριπάρισμα με LSD, σε εικόνες· δύο χιλιετίες σεληνιακής λογοτεχνίας· παλιά εξώφυλλα (επιστημονικής) φαντασίας, κόμιξ, και άλλα· μια δωρεάν ανθολογία ηρωικής φαντασίας· δύο παράξενα, σουρεαλιστικά βίντεο.

 

Βιβλιοκριτική: Black Leopard, Red Wolf, του Marlon James


Σίγουρα είναι αυτό που θα λέγαμε αντισυμβατική φανταστική λογοτεχνία. Περιλαμβάνει πράγματα που δεν συναντάς κάθε μέρα στο συγκεκριμένο είδος, και τα πάντα είναι αρκετά σουρεαλιστικά γραμμένα. Δίνουν μια παράξενη αίσθηση, με την καλή έννοια πάντα. Για παράδειγμα, από την αρχή κιόλας του βιβλίου, συναντάμε κάποιους δαίμονες με το όνομα Omoluzu οι οποίοι εμφανίζονται μόνο στο ταβάνι. Μάχονται από το ταβάνι, κι αν τους χτυπήσεις δεν πέφτουν κάτω, πέφτουν πάλι επάνω, στο ταβάνι. Κι αν οι Omoluzu σε κυνηγάνε, καλά θα κάνεις να μην πηγαίνεις πουθενά όπου έχει ταβάνια· μόνο εκεί δεν μπορούν να εμφανιστούν.