Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο  |  RSS Feed

Τυχαία

18 / 4 / 2019

Επειδή δεν αρμόζει να τελειώσουμε μαζί του με μόνο ένα post, γράφουμε ακόμα ένα.

Ρίξτε μια ματιά σ’αυτό εδώ το website για πολύ περισσότερο υλικό σχετικά με τον Gene Wolfe.

 

17 / 4 / 2019

Ο Gene Wolfe πέθανε στις 14 Απριλίου. Ήταν ένας συγγραφέας φαντασίας από εκείνους που έχουν το προσωπικό, πολύ ιδιαίτερο, πολύ δικό τους ύφος, και τη δική τους προσωπική και ιδιαίτερη νοοτροπία – δηλαδή, από τους συγγραφείς που αξίζει να διαβάσεις. Αν και δεν ήταν τόσο γνωστός όσο κάποιους άλλους, έχει γράψει πολλά βιβλία από τα οποία έχω διαβάσει μόνο το The Book of the New Sun, το The Book of the Long Sun, και το An Evil Guest. Το τελευταίο ήταν το μόνο που δεν μου άρεσε (και έχω γράψει γι’αυτό). Τα άλλα δύο είναι υπέροχα, αν και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους παρότι διαδραματίζονται στον ίδιο φανταστικό κόσμο.

Ο Gene Wolfe είναι ένας από τους συγγραφείς που θέλεις οπωσδήποτε να έχεις διαβάσει. Η παρουσία του θα μας λείψει. Αρχίζω να σκέφτομαι ότι ίσως τώρα θα έπρεπε να ξεκινήσω να διαβάζω και κάποια από τα άλλα του βιβλία.

 

15 / 4 / 2019

Αυτό τον καιρό γράφω μια σειρά η οποία εντάσσεται στον 3ο κύκλο του Θρυμματισμένου Σύμπαντος και θα δημοσιευτεί μετά από κάμποσα χρόνια αν είμαι ακόμα ζωντανός (έχω ήδη δημοσιεύσει πολλά βιβλία τελευταία: και σύντομα έρχονται και οι Θυγατέρες της Πόλης). Η σειρά είναι γραμμένη εν μέρει στο πρώτο πρόσωπο εν μέρει στο τρίτο, αλλά δεν μοιάζει καθόλου με τα Αρχεία της Σιδηράς Δυναστείας στο ύφος. Το τρίτο πρόσωπο είναι ιστορίες από το παρελθόν και σε μια οπτική γωνία τελείως ανοιχτή (πχ, μπορεί να περιγράφει τι πιστεύουν οι κάτοικοι μιας πόλης για κάτι που συμβαίνει)· και το πρώτο πρόσωπο, αν και έχει έναν σταθερό αφηγητή που είναι ο πρωταγωνιστής, μερικές φορές αλλάζει, και έχουμε, σποραδικά, και μερικούς άλλους αφηγητές. Αλλά μέχρι στιγμής η προοπτική όλων αυτών των αφηγητών δεν ήταν και τόσο διαφορετική· είχαν περίπου τα ίδια πιστεύω, τους ίδιους φίλους, την ίδια κατεύθυνση, μπορείς να πεις. Πρόσφατα, όμως, έγραψα ένα κομμάτι χρησιμοποιώντας έναν αφηγητή από τελείως άλλη κατεύθυνση, ας πούμε, με τελείως άλλες πεποιθήσεις και πιστεύω. Και, πραγματικά, όποτε το κάνεις αυτό, όποτε κοιτάζεις τα δεδομένα σου από ένα τελείως διαφορετικό πρίσμα, παθαίνεις ένα μικρό σοκ. Αρχίζεις να γράφεις διαφορετικά. Το κομμάτι είναι σαν να γράφεται από μόνο του βάσει της νέας λογικής που ακολουθείς. Και τότε είναι που, εκτός του ότι έχεις την εμπειρία της ανακάλυψης για την οποία μιλούσα τις προάλλες, καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει τίποτα απόλυτο σ’αυτό τον κόσμο και σε κανέναν άλλο. Τα πάντα είναι θέμα προοπτικής. Ο δικός μου ήρωας είναι ο δικός σου τύραννος, κι αντιστρόφως· και όλοι έχουμε καλούς λόγους για τα πιστεύω μας. Και όλοι, ίσως, κάνουμε τραγικά λάθη.

 

14 / 4 / 2019

Επειδή αυτό το απόσπασμα από παλιά εφημερίδα δεν πρέπει να λείπει από κανένα ελληνικό blog...

Εωράκαμεν τους ληστάς...

 

11 / 4 / 2019

Έχεις προσέξει πώς παρουσιάζονται οι μύθοι σε αρκετά βιβλία φαντασίας; Σχεδόν σαν πληροφορίες από το Διαδίκτυο. Αναφέρονται κάπου στην αρχή του βιβλίου και μέχρι το τέλος του έχουν αποδειχτεί αληθινοί και έχουν χρησιμεύσει με συγκεκριμένο τρόπο για να λυθεί η πλοκή.

...Ένα μυθικό ξίφος χαμένο πίσω από τα βουνά, με το οποίο μπορείς να κόψεις την άγρια θάλασσα και να οδηγήσεις έναν λαό προς ένα θαυμαστό νησί όπου αλλιώς είναι αδύνατον να φτάσεις. Και, όντως, η ηρωίδα μας πάει στα βουνά και, ακολουθώντας τον μύθο, βρίσκει το σπαθί, κόβει την άγρια θάλασσα, και οδηγεί τον λαό της στο νησί...

Αλλά οι μύθοι, στην πραγματικότητα, δεν είναι έτσι. Δεν είναι ούτε κάτι ξεκάθαρο ούτε κάτι συγκεκριμένο. Και επειδή γράφεις σε φανταστικούς κόσμους, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ισχύει κάτι άλλο. Βασικά, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον όταν οι μύθοι είναι μπλεγμένοι, ανακριβείς, και αντικρουόμενοι. Φυσικά, αφού είναι φανταστική λογοτεχνία, οι μύθοι μπορεί να αποδεικνύονται αληθινοί, όμως όχι απαραίτητα όπως αρχικά παρουσιάζονται.

Οι καλύτεροι μύθοι σε φανταστικούς κόσμους είναι οι ομιχλώδεις.

Και αξίζει να γράψω κανονικό άρθρο γι’αυτό κάποια στιγμή. Αδύνατον να καλυφθεί το θέμα σε μια βιαστική καταχώρηση ιστολόγιου.

 

1η σελίδα από τις 14

Επόμενη σελίδα

 

Επίσης . . .

Επιλογές Απριλίου (18/4)


...συνέντευξη Philip K. Dick· αρχείο με δωρεάν τεύχη περιοδικού PKD Otaku· το Δέντρο των Γλωσσών (Tolkien)· η αλεξίσφαιρη κληρονομιά του Matrix· ποιητική πεζογραφία· η Ιδιωτική Ζωή μιας Γάτας (ταινία μικρού μήκους, 1945)· John W. Campbell, Jr. & οι Σούπερμαν της Επιστημονικής Φαντασίας· ένα μεσαιωνικό ρομάντζο σιωπής· γερμανικό αστεροσκοπείο με ύφος Star Wars· το Πράσινο Διαστημόπλοιο της Μαδρίτης· Twitter συνεχώς επιπλήττει Trump για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων· The Rise of Skywalker, η καινούργια ταινία Star Wars (& τρέιλερ)· ταινίες μικρού μήκους με θεματολογία Alien· ο Gene Wolfe μάς άφησε· η μυστικιστική προέλευση του παραμυθιού της Χιονάτης...

 

Φανταστική Λογοτεχνία και η Εμπειρία της Ανακάλυψης


Γράφω φανταστική λογοτεχνία από τότε που ήμουν δώδεκα χρονών, και ακόμα μαθαίνω. Γράφοντας, ποτέ δεν σταματάς να μαθαίνεις. Και δεν μιλάω μόνο για τα πράγματα σχετικά με την τέχνη της ίδιας της γραφής. Ναι, σίγουρα μαθαίνεις σύνταξη, ορθογραφία· μαθαίνεις πώς να δομείς μια πλοκή, μαθαίνεις πώς να φτιάχνεις μυθιστορηματικούς χαρακτήρες· μαθαίνεις πώς να δαχτυλογραφείς· μαθαίνεις διάφορα λογοτεχνικά κόλπα που μπορείς να χρησιμοποιήσεις μέσα στο κείμενο. Όλα αυτά, όμως, είναι αναμενόμενα· είναι μέρος της διαδικασίας της λογοτεχνίας. Τα μαθαίνεις όπως κάθε άλλος τεχνίτης μαθαίνει την τέχνη του και γίνεται ολοένα και καλύτερος σ’αυτήν.

Εδώ αναφέρομαι στα άλλα πράγματα που μαθαίνεις μέσα από τη λογοτεχνία, τα οποία είναι ατελείωτα. Τα σχετικά με τη διαδικασία, αν και είναι κι αυτά πάρα πολλά, δεν είναι ατελείωτα ακριβώς. Από ένα σημείο και μετά αρχίζεις να έχεις ολοένα και λιγότερα να μάθεις για το πώς να γράφεις. Στην αρχή είναι που ανά πέντε ημέρες κάνεις και μια «τρομερή ανακάλυψη». Μετά δεν έχει πια τρομερές ανακαλύψεις· έχει συνειδητή χρήση των προηγούμενων θησαυρών που έχεις ανακαλύψει.

Τα άλλα πράγματα, όμως, που μαθαίνεις μέσα από τη συγγραφή δεν τελειώνουν τόσο γρήγορα, γιατί είναι πολύ περισσότερα. Είναι... Βασικά, είναι ολόκληρο το σύμπαν.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (3/4)


μύθοι για τον πόλεμο (χάρη στις ταινίες) | ένα fin de siècle, ρετρό περιοδικό | σημειώσεις για την τέταρτη διάσταση | η σουρεαλιστική τέχνη της Dorothea Tanning | PC games, Steam, Valve, και η επανάσταση της Epic Games | βιβλία που αποτελούν μέρος του "κανόνα" της Μέσης-Γης | τα καινούργια βιβλία του Dune | φτιάξε το δικό σου ηλεκτρικό ελικόπτερο | μια ξεχασμένη ηρωίδα του R.E. Howard | γυναικείος και ανδρικός εγκέφαλος | σουρεαλιστικά κολάζ | φονικοί λαγοί στα περιθώρια μεσαιωνικών χειρογράφων | μεσαιωνικά τέρατα